مقالات

حالا وقت آن است که تنش را افزایش دهیم! نحوه بهبود شرایط کار در دانشگاه · فیل در آزمایشگاه


کریستین آیشهورن، یکی از مبتکران #IchbinHanna، در مورد شرایط کار منصفانه در تحقیقات و پیشنهاد اصلاحات شکست خورده در آلمان.

روز جمعه، 17 مارس، وزارت آموزش و تحقیقات فدرال آلمان (BMBF) پیشنهاد اصلاحی را منتشر کرد که نوید بهبود شرایط کار در تحقیقات را می دهد. این امر موج گسترده ای از انتقادات و اعتراضات را از سوی دانشمندان گروه ها و رشته های مختلف جایگاهی به دنبال داشت. در این مصاحبه با ترزا وولکرکریستین آیشهورن، یکی از مبتکران #IchbinHanna، کمپینی برای شرایط کار منصفانه در تحقیقات، پیشنهاد اصلاحات را ارزیابی می‌کند و توضیح می‌دهد که چگونه می‌توان شرایط کار در تحقیقات را بهبود بخشید.

آیا می توانید خلاصه ای از مخاطبان بین المللی خود را به ما ارائه دهید؟ Wisssenschaftszeitvertragsgesetz (WissZeitVG) چیست و پیشنهاد اصلاح چیست؟

Wissenschaftszeitvertragsgesetz (WissZeitVG) یک قانون ویژه برای قراردادهای مدت معین در دانشگاه های آلمان ایجاد می کند. این بدان معنی است که قراردادهای طولانی مدت نسبت به بقیه بازار کار امکان پذیر است. با توجه به وضعیت حقوقی کنونی، می توان به مدت شش سال قبل و شش سال بعد از دکتری برای مقاصد صلاحیت با یک قرارداد تحقیقاتی مدت معین استخدام شد – که در آن اصطلاح “صلاحیت” آنقدر مبهم است که تجربه عمومی حرفه ای را نیز پوشش می دهد. مرحله صلاحیت پسا دکترا به ویژه مشکل ساز است: معمولاً شامل یک مهارت یا دستاوردهای دیگری است که پیش نیازی برای کرسی استادی در نظر گرفته می شود (بسته به رشته تفاوت هایی وجود دارد). نتیجه این گزینه های طولانی مدت این است که افراد در دانشگاه از قراردادی به قراردادی دیگر برای دوازده سال یا بیشتر نقل مکان می کنند. اگر آنها نتوانند یکی از معدود کرسی‌های استادی یا پست‌های رسمی را به دست آورند، معمولاً در اواسط تا اواخر دهه 40 زندگی‌شان به پایان می‌رسد و مجبور می‌شوند خود را به طور حرفه‌ای تغییر دهند. با این حال، مدارک تحصیلی در مرحله پسادکتری معمولاً در آنجا اهمیت چندانی ندارند، اما عمدتاً برای کسب کرسی استادی خدمت می کنند. بنابراین بی معنی است که ادعا کنیم این جایی است که صلاحیت برای بازار کار عمومی انجام می شود. انتقال به بخش خصوصی بلافاصله پس از فارغ التحصیلی یا حداکثر پس از دکترا بسیار ساده تر خواهد بود. در واقع، این سیستم در حال حاضر تمایل دارد حقوق کارگران را تضعیف کند، به عنوان مثال، زمانی که قراردادها صرفاً منقضی می شوند و کارگران به صورت آزمایشی دائمی از طریق قراردادهای دائمی مدت معین نگهداری می شوند، هیچ حمایتی در برابر اخراج وجود ندارد.

پیشنهاد اصلاحات وزارت آموزش و تحقیقات فدرال آلمان (BMBF) با هدف بهبود این وضعیت است. اساساً، از یک سو، اکنون حداقل مدت قرارداد پیشنهاد شده است (برای جلوگیری از قراردادهای کوتاه مدت کوتاه مدت). از سوی دیگر حداکثر قرارداد مدت معین برای دانشجویان فوق دکتری از 6 سال به 3 سال کاهش می یابد و در مذاکرات دسته جمعی فضای بیشتری برای مذاکره وجود خواهد داشت.

نکات اصلی انتقاد چیست و #ایچبین هانا چه می خواهد؟

کریستین آیشهورن (عکس: Universität Paderborn/Simon Ratmann)

ما از این پروژه انتقاد می کنیم زیرا فاقد تغییر سیستمی مورد نظر است. در حالی که حداقل مدت قراردادهای اول به طور کلی گامی در جهت درست است، کاهش حداکثر مدت قراردادهای مدت معین به 3 سال سیگنال اشتباهی را ارسال می کند. این به منظور افزایش فشار برای ایجاد مشاغل دائمی است. جدا از اینکه نحوه تامین مالی آنها جای سوال دارد، امکانات تامین مالی شخص ثالث نیز محدود نیست. این باعث افزایش فشار بر کارکنان، به خصوص فوق دکترا، برای جمع آوری کمک های مالی از اشخاص ثالث می شود تا پس از سه سال، موقعیت موقت (!) دیگری را تضمین کنند.

اگر بخواهیم از این رقابت داغ که در حال حاضر منابع زیادی را هدر می دهد، خارج شویم، به چشم انداز روشنی برای کاهش تصدی نیاز داریم. پس از دوره دکتری، آموزش آکادمیک به پایان می رسد. پس از آن، فقط آموزش های بیشتر در این حرفه وجود دارد. به همین دلیل است که ما بر لغو کامل قراردادهای مدت معین برای Postdocs اصرار داریم. بعد از دکتری، استخدام دائمی باید عادی شود. و مهمتر از همه، باید فرصتی برای توسعه این موقعیت ها وجود داشته باشد. در حال حاضر تنها یک انتخاب بین موقعیت های صلاحیت مدت ثابت از یک سو و موقعیت های دائمی غیر مترقی از سوی دیگر وجود دارد. آموزش و استخدام مدت معین باید از هم تفکیک شود. به همین دلیل، اصطلاح “صلاحیت” در WissZeitVG باید به دانشجویان دکترا محدود شود و اقداماتی لازم است که مطمئناً منجر به ایجاد پست های دائمی و انواع موقعیت های کاملاً جدید می شود.

پیامدهای اجرای پیشنهاد اصلاحات برای دانشجویان و کارکنان و آلمان به عنوان یک مکان تحقیقاتی چه خواهد بود؟

ما در حال حاضر مشاهده می کنیم که یک شغل آکادمیک بسیار غیرجذاب شده است و یافتن پرسنل واجد شرایط در آلمان به طور فزاینده ای دشوار می شود. این امر تا حدی حتی برای دانشجویان دکترا و به طور فزاینده ای در مورد موضوعاتی که بدون رقابت مستقیم با صنعت، مانند اکثر رشته های علوم انسانی، صدق می کند. با پروژه فعلی، این وضعیت احتمالا بدتر می شود و افراد بیشتری از دانشگاه خارج می شوند زیرا چشم اندازی برای خود نمی بینند. این امر به ویژه در مورد گروه هایی صادق است که در حال حاضر برای ورود به دانشگاه با مشکل مواجه هستند زیرا نمی توانند دوره های طولانی بدون چشم انداز، دوره های بیکاری، جابجایی دائمی و غیره را تحمل کنند: زنان با آرزوهای خانوادگی، افراد با محدودیت های فیزیکی، افراد با سابقه مهاجرت یا کمبود. ذخایر مالی و غیره از نظر فرصت های برابر، این روز بد و یک گام به عقب برای تحقیق است.

چه جایگزین هایی برای ایجاد شرایط کاری بهتر و چشم انداز آینده در تحقیقات علمی وجود دارد؟

ما به یک ساختار کاملاً جدید کارکنان در تحقیقات آلمانی نیاز داریم. رسوایی های اخیر مربوط به سوء استفاده از قدرت و سوء استفاده از منابع مالی (مثلاً انجمن فراونهوفر) نشان می دهد که یک سیستم بسیار سلسله مراتبی به تحقیقات علمی آسیب می رساند و پیشرفت های نامطلوب را تشویق می کند. در حال حاضر، همه چیز به مقام استادی ختم می شود: تنها در این صورت است که شما یک دانشمند تمام عیار در نظر گرفته می شوید، موقعیت دائمی دارید، به میزان قابل توجهی درآمد بیشتری کسب می کنید و مسئولیت رهبری را بر عهده می گیرید. هر کس دیگری را کارکنان جوان (“Nachwuchs”) در نظر می گیرند – حتی در اوایل 50 سالگی! – و به سرپرست مستقیم آنها وابسته است.

به همین دلیل است که ما به ساختارهای دپارتمان واقعی با مشارکت یکسان همه معلمان دانشگاهی نیاز داریم. این به این معنی است: اکثریت اساتید باید سقوط کند (این تضمین می کند که اساتید اکثریت را در همه کمیته ها دارند، صرف نظر از اینکه سهم آنها از کل کارکنان چقدر است). باید انواع منعطف تری از موقعیت ها وجود داشته باشد که در آن همه معلمان فرصت توسعه داشته باشند – بدون نیاز به قراردادهای دائمی. برای مثال، می توانم تصور کنم که در موقعیت های دائمی ممکن است هر پنج سال یا بیشتر تمرکز خود را تجدید نظر کنید. اگر فردی بخواهد مدرک سخنرانی پسادکتری را انجام دهد، تکالیف را می توان در طی چندین سال تنظیم کرد تا این امکان فراهم شود، در حالی که دیگران تدریس یا تکالیف دیگر را – بسته به نیاز و تمایل – انجام می دهند. پس از آن می توان از یک موقعیت رسمی برای کرسی استادی درخواست داد، بنابراین زمان مورد نیاز برای چنین رویه ای (معمولاً حداقل 1.5 سال) می تواند به خوبی غلبه کند. این می‌تواند با این انتقاد هم مقابله کند که سه سال برای ارتقاء یا کرسی استادی کافی نیست: این کار به هیچ وجه نباید در پست‌های موقت انجام شود!

راه پیش رو چیست؟ به پیشنهاد اصلاحات چگونه باید پاسخ داد؟

اکنون انتظار داریم که قبل از تدوین لایحه مجدداً از ما بازخورد خواسته شود. با این حال، نکات کلیدی به قدری مورد مخالفت جامعه علمی قرار می گیرد که احتمال اعتراضات عمده وجود دارد. من انتظار یک مبارزه سخت را دارم. ما هنوز هم می توانیم جریان را در جهت درست هدایت کنیم. حالا وقت آن است که تنش را افزایش دهیم!





Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا