گونه های زنبور تازه کشف شده به حل معمای چند دهه ای کمک می کند

در سال 1965، چارلز میچنر، زیست شناس مشهور زنبور عسل، گونه جدیدی از زنبورهای نقابدار را از یک “منطقه کاملا غیرمنتظره”، مجمع الجزایر Tuamotu در پلینزی فرانسه توصیف کرد. میچنر نام زنبور را گذاشت Hylaeus tuamotuensis و اشاره کرد که نزدیکترین بستگان او در نیوزیلند زندگی می کنند – حدود 3000 مایل در سراسر اقیانوس آرام. چگونه یک زنبور کوچک چنین سفر طولانی را انجام داد؟
به نظر می رسد که پاسخ در تمام طول مدت در سر دانشمندان وزوز بوده است. محققان با تکان دادن تورهای حشرات در بالای درختان، هشت گونه را پیدا کردند هایلئوس زنبورهایی که قبلا هرگز توصیف نشده اند، از جمله شش زنبور که در فیجی زندگی می کنند.
این کشور جزیره ای بین پلینزی فرانسه و استرالیا قرار دارد، جایی که هایلئوس تنوع بالاترین است، بنابراین دانشمندان گمان می کنند که اجداد H. tuamotuensis آنها به خانه دور خود رسیدند جزیره ای که از اقیانوس آرام عبور می کند. محققان در 26 فوریه گزارش می دهند که وقتی زنبورها از جزیره ای به جزیره دیگر حرکت می کنند، به تدریج به گونه های جداگانه تبدیل می شوند. مرزها در اکولوژی و تکامل.
برایان دانفورث، زیست شناس زنبور از دانشگاه کرنل، که توسط مرحوم میچنر برای دکترای خود توصیه شده بود، می گوید که بیشتر گونه های زنبور در مناطق خشک مانند جنوب غربی ایالات متحده زندگی می کنند. “ما فکر نمی کنیم که زنبورها در جزایر تنوع وحشتناکی داشته باشند.”
علوفه جویان زنبور عسل معمولا معدن خود را با جارو کردن تارهای پایین تا سطح زمین تصرف می کنند. اما در سفری به فیجی در سال ۲۰۱۹، زیستشناس تکاملی جیمز دوری از دانشگاه ولونگونگ در استرالیا رویکرد متفاوتی در پیش گرفت. او میدانست که برخی از زنبورهای استرالیا تمایل به پرواز در تاج درختان اکالیپتوس یا صمغ دارند، و فکر میکرد که زنبورهای فیجی نیز ممکن است همین کار را انجام دهند. او خود را به توری بلندتر مجهز کرد و شروع به چرخاندن آن به سمت آسمان کرد.
«به محض اینکه توانستم نمونه ای از درخت گلدار را بگیرم، در حال شکار بودیم هایلئوسدوری می گوید. واضح بود که ما بیش از یک مورد داشتیم [new] گونه های این یک درخت.”
جستجوی زنبورها در تاج درختان نسبتاً نادر است. اما دانفورث میگوید: «ما شروع به درک این موضوع کردهایم که در واقع طیف گستردهای از زنبورها در آنجا وجود دارد.

حتی همکاران او ارتباط قوی با فیجیهای محلی، به ویژه در روستای ناوای در جزیره اصلی ویتی لوو، و با دانشمندان فیجیایی مانند ماریکا تویووا، یکی از نویسندگان، گیاهشناس دانشگاه اقیانوس آرام جنوبی دارند. دوری می گوید که در میان فیجی ها برای زنبورهای بومی خود اشتیاق زیادی وجود دارد و او امیدوار است که در آنجا دانش آموزانی را در زمینه جمع آوری زنبور آموزش دهد. او می گوید که متخصصان زنبورهای فیجی باید فیجیایی باشند.
اگرچه واضح است که H. tuamotuensis در خانه دور افتاده خود در جزیره تنها نیست، اسرار بسیاری باقی می ماند: چگونه هایلئوس آیا زنبورها به جزایر مختلف می رسند و چه مسیری را طی کردند؟
دانفورث میگوید، این احتمال وجود دارد که زنبورها توسط طوفانها در سراسر اقیانوس آرام منفجر شده باشند، اما او همچنین فکر میکند که عادت لانهسازی آنها در جنگل ممکن است با توزیع زنبورها ارتباط داشته باشد. او میگوید: «اگر روی درختی لانه کنید و تکهای چوب به اقیانوس بیفتد که هزاران کیلومتر رانده شده و در مکانی قابل سکونت فرود آید، این یک راه قابل قبول برای پراکندگی این زنبورها است. ما می دانیم که سایر زنبورهای لانه دار این کار را انجام داده اند.
Source link




