داده های کاوشگر 40 ساله وویجر 2 نشان می دهد که اورانوس ممکن است بیش از آنچه فکر می کردیم با زمین مشترک باشد.

ماموریت وویجر 2 ممکن است اورانوس را در زمان خاصی گرفتار کرده باشد که طی آن کمربندهای تشعشعی غول یخی با الکترونها سوپرشارژ شده بودند که توسط فرآیندی مشابه آنچه میتواند باعث ایجاد طوفانهای ژئومغناطیسی در زمین شود، شتاب میگرفت.
این پیاده سازی، نتیجه چسباندن داده های قدیمی از ویجر 2 تحت بررسی جدید، ممکن است به توضیح چندین جنبه گیج کننده کمک کند اورانوسپاکت مغناطیسی از.
باد خورشیدی فراتر از زمین و حتی فراتر از اورانوس گسترش می یابد. نپتون و در کمربند کویپر برای تشکیل یک “هلیوسفر” که حباب مغناطیسی در اطراف است منظومه شمسی. درک این موضوع که ممکن است همزمان با رویارویی وویجر 2 در 24 ژانویه 1986، یک منطقه تعامل همزمان از کنار اورانوس عبور کرده باشد، ممکن است قطعه گمشده پازلی باشد که تقریباً چهار دهه از دانشمندان فرار کرده است.
وویجر 2 تنها ماموریتی است که از اورانوس (و نپتون) بازدید کرده است. چیزی که او پیدا کرد یک کیسه گاز سرد و یخی با یک مگنتوسفر بسیار عجیب بود که ما آن را غلاف مغناطیسی می نامیم که توسط میدان مغناطیسی داخلی سیاره ایجاد شده است. جهت شمال به جنوب این میدان مغناطیسی 59 درجه نسبت به محور چرخش اورانوس متمایل است که خود 98 درجه نسبت به صفحه دایره البروج متمایل است. همچنین، مگنتوسفر در خارج از مرکز اورانوس قرار دارد و امکان میدان مغناطیسی بسیار قویتری را در شمال نسبت به جنوب فراهم میکند.
همانطور که مگنتوسفر زمین توسط کمربندهای تابشی به شکل ذرات باردار احاطه شده است، اورانوس نیز چنین است. با این حال، هنگامی که وویجر 2 در سال 1986 وارد شد، تقریباً هیچ پلاسما (گاز یونیزه شده) موجود در مغناطیس کره اورانوس پیدا نکرد. در واقع، مگنتوسفر فشرده شده است و به نظر می رسد پلاسما به بیرون فشرده شده است. آنچه فراوان بود بودند الکترون هاموجود در کمربندهای پرجمعیت شگفت آور.
در اوایل سال 1986، دانشمندان فکر می کردند که یک رویداد باد خورشیدی، شبیه به یک منطقه برهمکنش متقابل دوار، الکترون های موجود در مغناطیس کره اورانوس را در جو سیاره پراکنده می کند. اما نزدیک به چهار دهه مطالعه باد خورشیدی و نحوه تعامل آن با سیارات چیز متفاوتی را به ما آموخته است.
رابرت آلن از مؤسسه تحقیقاتی جنوب غربی که سرپرستی این مطالعه جدید را بر عهده داشت، گفت: «علم از زمان پرواز وویجر 2 راه درازی را پیموده است. بیانیه. ما تصمیم گرفتیم یک رویکرد مقایسه ای داشته باشیم و به داده های وویجر 2 نگاه کنیم و آن را با مشاهدات زمینی که در دهه های گذشته انجام داده ایم مقایسه کنیم.
در حالی که در برخی موارد مناطق برهمکنش همزمان می توانند الکترون ها را در جو سیاره پراکنده کنند، مطالعات برهمکنش آنها با زمین نشان می دهد که چنین رویدادی همچنین می تواند انرژی زیادی را به مگنتوسفر تخلیه کند.
سارا وینس، همچنین از موسسه تحقیقاتی جنوب غربی، گفت: در سال 2019، زمین یکی از این رویدادها را تجربه کرد که باعث شتاب عظیم الکترون ها در کمربند تابشی شد. اگر چنین مکانیزمی با منظومه اورانوس تعامل داشته باشد، توضیح میدهد که چرا وویجر ۲ این همه انرژی اضافی غیرمنتظره را دید.
در غیاب مأموریت دوم به اورانوس پس از وویجر 2، دانشمندان یاد گرفتهاند که از دادههای قدیمی وویجر 2 با استفاده از بینشها و تکنیکهای جدیدی که در چهار دهه گذشته جمعآوری شدهاند تا بیشتر در مورد غول یخی بیشتر استفاده کنند. این یافتههای جدید تنها یک سال پس از بررسی دادههای قدیمی توسط تیم دیگری به دست آمد تا به این نتیجه رسید که باد خورشیدی واقعاً چنین بوده است. مگنتوسفر فشرده اورانوسفشار دادن پلاسمای معمولی موجود.
در آن چهار دهه، دانشمندان فکر میکردند که مغناطیس کره اورانوس همیشه در این حالت عجیب بوده است، اما اکنون میآموزیم که آن را در یک لحظه نادر به دام انداختهایم، و آنچه وویجر 2 اندازهگیری کرد ممکن است وضعیت موجود نباشد.
آلن گفت: «این فقط یک دلیل دیگر برای فرستادن مأموریتی با هدف اورانوس است.
اورانوس در داشتن یک مگنتوسفر عجیب تنها نیست. هنگامی که وویجر 2 سه سال و نیم بعد با نپتون روبرو شد، متوجه شد که آن نیز مانند اورانوس دارای یک مگنتوسفر متحرک و کج شده است. آلن افزود، در واقع، یافتههای حاصل از تجزیه و تحلیل جدید دادههای قدیمی اورانوس «پیامدهای مهمی برای سیستمهای مشابهی مانند نپتون دارد».
شاید مغناطیسکرههای جابجا شده نمونهای برای همه غولهای یخی باشد، چه در منظومه شمسی و چه فراتر از آن. یا شاید آنها غیر معمول یا نشانه ای از تاریخ منحصر به فرد اورانوس و نپتون هستند. در هر صورت، ماموریتهای جدید برای ارائه اولین دادههای نزدیک در نزدیک به ۴۰ سال گذشته و در حال حاضر به فوریت مورد نیاز است. خوشبختانه یک جدید ماموریت به اورانوس در حال حاضر اولویت اصلی ناسا است.
تجزیه و تحلیل جدید داده های قدیمی وویجر 2 را می توان در مقاله ای که در 21 نوامبر منتشر شد، یافت نامه های تحقیقاتی ژئوفیزیک.



