دانشمندان با استفاده از نور خورشید آب و اکسیژن را از پودر ماه استخراج کرده اند. آیا می تواند روی سطح ماه کار کند؟

از خاک حفر ماه می توان برای تولید اکسیژن و متان استفاده کرد که می تواند توسط مهاجران قمری برای تنفس و سوخت موشک استفاده شود.
این نتیجه گیری تیمی از دانشمندان چین است که یک روش یک قدم برای انجام همه این کارها پیدا کرده اند. با این حال ، این که آیا از نظر اقتصادی قابل دوام است ، برای بحث و گفتگو آماده است.
اما تیم چینی فکر می کند که اینگونه است. عضو تیم لو وانگ ، که یک شیمیدان در دانشگاه چینی هنگ کنگ است ، می گوید: “بزرگترین تعجب برای ما موفقیت ملموس این رویکرد یکپارچه بود.” بیانیهS “ادغام آب یک مرحله ای از آب و کاتالیز فوتوتری دی اکسید کربن می تواند باعث افزایش کارایی مصرف انرژی و کاهش هزینه ها و پیچیدگی توسعه زیرساخت ها شود.”
آنها نشان می دهند که مطالعات نشان می دهد که حمل و نقل منابع از زمین به هر آینده ماه این پایه گران خواهد بود ، زیرا هرچه انبوه بارها بیشتر باشد ، موشک برای راه اندازی در فضا باید کار کند. مطالعات نشان می دهد که این 83،000 دلار برای حمل و نقل تنها یک گالن آب از زمین به ماه هزینه خواهد داشت ، اما با این وجود انتظار می رود که هر فضانورد روزانه 4 گالن آب بنوشد.
خوشبختانه ، ماه آب فراوانی دارد ، اگرچه به طور خودکار آشکار نیست. از طریق اثرات آن به ماه بیاورید دبان. ، سیار و میکرومتروئیدها و حتی از غروب آفتابآب کمین می کند دهانه های سایه دار به طور مداوم بر روی ستون های قمریگرفتار مواد معدنی مانند ایلمنیت.
استخراج آب آشامیدنی نسبتاً آسان است و فن آوری های بسیاری وجود دارد که نحوه انجام این کار را توصیف می کند ، از جمله گرمایش رگولیت ، تمرکز نور خورشید را روی آن متمرکز می کند. با این حال ، تیم چینی موفق به برداشتن این قدم به جلو شد.
فیلیپ متزگر ، فیزیکدان سیاره ای در دانشگاه فلوریدا مرکزی ، در مقابل Space.com گفت: “مورد جدید در اینجا استفاده از خاک قمری به عنوان کاتالیزور برای ترک خوردگی مولکول های دی اکسید کربن و ترکیب با آب استخراج شده برای تولید متان است.” متزگر در نظرسنجی جدید شرکت نمی کند ، اما او بنیانگذار مرکز فضایی ناسا کندی است.باتلاق کار می کند“، آزمایشگاه تحقیقاتی برای طراحی فناوری ها برای ساخت ، تولید و استخراج سطوح سیاره ای (و قمری).
متان به عنوان یک سوخت موشک بالقوه مطلوب تر از هیدروژن مایع خواهد بود ، زیرا حفظ پایدار آسان تر است ، بنابراین به ماشین های کمتری نیاز دارد و هزینه های کمتری برای حفظ ماه دارد. متان مایع ، هنگامی که با اکسیژن به عنوان اکسید کننده مخلوط می شود ، یک سوخت موشک قدرتمند است. بسیاری از شرکت های بازرگانی مانند فضای مزرعه در چین در حال حاضر هستند شلیک موشک با متانحرف
حامل آب ایلمنیت همچنین یک کاتالیزور مفید برای پاسخ به دی اکسید کربن برای تولید اکسیژن و متان است و تیم چینی برای این کار یک فرایند تک مرحله ای ایجاد کرده است. اول ، آنها Regolit را تا 392 درجه فارنهایت (200 درجه سانتیگراد) گرم می کنند و نور خورشید را برای آزاد کردن آب داخل آن متمرکز می کنند. دی اکسید کربن سپس به مخلوط اضافه می شود ، مانند آن که می تواند از فضانوردان برخاست و باعث می شود ایلمنیتا واکنش بین آب استخراج شده و دی اکسید کربن را کاتالیز کند. محققان این فرآیند را که به عنوان کاتالیز فتوتری شناخته می شود ، در آزمایشگاه با استفاده از یک شبیه ساز مبتنی بر نمونه های مجلل قمری آزمایش کردند ، از چین به زمین بازگشتند چانگ 5 مأموریت (نمونه های قمری بیش از حد در چنین آزمایشاتی نابود شده اند ، به همین دلیل به جای آن از یک شبیه ساز استفاده می شود).
اگرچه فن آوری های قبلی نیز توانسته اند به این هدف دست یابند ، اما به مراحل بیشتری و دستگاه های بیشتری نیاز دارند و از کاتالیزوری استفاده کرده اند که نیاز به حمل و نقل از زمین دارد. این ، طبق گفته تیم تحقیق ، روند کارآیی و ارزان تر از گزینه های دیگر را کار می کند.
با این حال ، متزگر کاملاً اطمینان ندارد که او کار خواهد کرد. از یک طرف ، رگولیت قمری عایق حرارتی با تجربه است ، بنابراین گرم کردن یک نمونه آسان نخواهد بود.
متزگر گفت: “گرما به طور موثری عمیق تر در خاک پخش نمی شود و این به میزان قابل توجهی میزان آب تولید شده در بعضی از نقاط را کاهش می دهد.” یکی از گزینه های ممکن است “از بین بردن” رژلیتا ، بازگرداندن آن بارها و بارها باشد ، به طوری که گرما به طور مساوی بیشتر اعمال می شود ، اما این باعث کاهش استخراج آب می شود و پیچیدگی مکانیکی فرآیند را افزایش می دهد. در محیطی که گرد و غبار قمری وارد هر گوشه و دکمه ها شود و جایی که نوسانات دما بین شب و روز می تواند به اندازه 482 درجه فارنهایت (250 سانتیگراد) باشد ، با ورود قسمت های سوئیفت به معادله ، خطر پوسیدگی فقط افزایش می یابد.
متزگر گفت: “این ممکن است امکان پذیر باشد ، اما فن آوری بیشتری برای نشان دادن اینکه در واقع رقابتی است ، بالغ می شود.”

همچنین در استفاده از دی اکسید کربن مشکلی وجود دارد ، چیزی که توسط تیم چینی و متزگر شناخته شده است. علاوه بر این ، این سؤال وجود دارد که فضانوردان می توانند از طریق بازدم طبیعی خود دی اکسید کربن به اندازه کافی تولید کنند. متزگر تخمین می زند که فضانوردان فقط می توانند یک و هفتمین دی اکسید کربن مورد نیاز را فراهم کنند. به عنوان یک جایگزین ، دی اکسید کربن می تواند از زمین بسته شود ، اما ترجیح می دهد هدف از تکنیک پیشنهادی را که برای تهیه هزینه های زیادی برای دریافت آب ، اکسیژن و متان با منابع ، که عمدتاً در ماه موجود است ، مورد ضرب و شتم قرار دهد.
با این حال ، در طولانی مدت ، تحویل برخی از مواد از زمین ممکن است مفید باشد. Metzger به یک آزمایش مشابه اشاره می کند که از یک کاتالیزور گرانول گرانول اگزوتیک -نیکل -Kieselguhr استفاده می کند (Kieselguhr نوعی مقیاس رسوبی است) -نه ماهواره ماه. متزگر گمان می کند که ماده ای که به طور خاص به عنوان یک کاتالیزور طراحی شده است ، مانند Kiselgur Nickel ، از رژیم قمری مؤثرتر خواهد بود. بعلاوه ، اگرچه حمل و نقل از زمین گران خواهد بود ، می توان از نیکل Kieselgur استفاده مجدد کرد ، بنابراین شما فقط باید فقط یک بار آن را به ماه منتقل کنید. هنگام تجزیه و تحلیل هزینه ها و مزایا در دراز مدت ، ممکن است در عوض انجام این کار مؤثرتر باشد.
با این وجود ، تیم تحقیقاتی به طرز قانع کننده ای نشان داد که استفاده از رگولیت قمری به عنوان یک کاتالیزور برای تولید سوخت و امور آب. مرحله بعدی این است که نشان دهیم که این فناوری می تواند برای حفظ یک پایه ماه کارآمدتر از سایر تکنیک ها باشد و می تواند در شرایط قمری کار کند که گرانش بیشتر باشد ، درجه حرارت به افراط های بزرگ می چرخد و از فضا تابش شدید دارد.
متزگر گفت: “من فکر می کنم این نتایج بسیار جالب است و ممکن است کاربردهای دیگری برای استفاده از خاک قمری به عنوان کاتالیز عکس وجود داشته باشد.” وی گفت: “این کار بیشتر خواهد بود تا نشان دهد که آیا این مفهوم می تواند از نظر اقتصادی رقابتی باشد یا خیر.
مطمئناً هیچ عجله فوری برای فناوری وجود ندارد. ناسا آرتمیس سوم هدفی که هدف آن بازگشت فضانوردان به سطح ماه در سال 2027 است. تأمین مالی در دسترس است برای Artemis IV و V ، در برخی از زمان نامحدود در آینده ، ما هنوز قادر به ساختن یک پایگاه قمری دائمی نیستیم.
با این حال ، مأموریت های Artemis فرصتی ایده آل برای امتحان کردن برخی از این فناوری ها است و برای نشان دادن اینکه آیا واقعاً می توانیم در ماه زندگی کنیم یا نه ، بسیار مهم خواهد بود.
این مطالعه در تاریخ 16 ژوئیه در مجله منتشر شد جویحرف




