مقالات

دانشمندان تابش رادیویی شبیه شفق قطبی را در بالای یک لکه خورشیدی شناسایی کردند


در مطالعه ای که در نجوم طبیعیستاره شناسان مرکز تحقیقات خورشیدی-زمینی موسسه فناوری نیوجرسی (NJIT-CSTR) مشاهدات رادیویی دقیقی از یک تصویر غیرعادی شبیه شفق قطبی – که در 40000 کیلومتری بالای یک نقطه نسبتا تاریک و سرد روی خورشید به نام لکه لکه خورشیدی ظاهر می شود، دارند.

محققان می گویند که انتشار رادیویی جدید با تشعشعات رادیویی شفق که معمولاً در مغناطیس کره های سیاره ای مانند آنهایی که در اطراف زمین، مشتری و زحل و همچنین برخی از ستارگان کم جرم دیده می شوند، ویژگی های مشترک دارد.

به گفته سیجی یو، نویسنده اصلی این مطالعه و دانشمند NJIT-CSTR، این کشف بینش جدیدی در مورد منشأ چنین انفجارهای شدید رادیویی خورشیدی ارائه می دهد و به طور بالقوه راه های جدیدی را برای درک پدیده های مشابه در ستارگان دور با لکه های ستاره ای بزرگ باز می کند.

یو گفت: “ما نوع خاصی از انفجارهای رادیویی قطبی شده طولانی مدت را کشف کردیم که از یک لکه خورشیدی که بیش از یک هفته طول می کشد، ساطع می شود.” کشف هیجان انگیزی که پتانسیل تغییر درک ما از فرآیندهای مغناطیسی ستاره ای را دارد.”

نمایش نور معروف شفقی که در آسمان نواحی قطبی زمین، مانند شفق قطبی یا شفق قطبی دیده می شود، زمانی رخ می دهد که فعالیت خورشیدی مغناطیس کره زمین را مختل می کند، و بارش ذرات باردار را به سمت ناحیه قطبی زمین، جایی که میدان مغناطیسی جمع می شود، تسهیل می کند. با اتم های اکسیژن و نیتروژن در لایه های بالایی جو تعامل دارد. با شتاب گرفتن به سمت قطب شمال و جنوب، چنین الکترون هایی می توانند تشعشعات رادیویی شدیدی در فرکانس های حدود چند صد کیلوهرتز ایجاد کنند.

تیم یو می‌گوید انفجارهای رادیویی خورشیدی تازه مشاهده‌شده، که در ناحیه وسیعی از لکه‌های خورشیدی که موقتاً در جایی که میدان‌های مغناطیسی روی سطح خورشید قوی هستند، شناسایی شده‌اند، با طوفان‌های نویز رادیویی خورشیدی شناخته شده قبلی – هم از نظر طیفی و هم از نظر زمانی، متفاوت هستند.

یو توضیح داد: «تحلیل مکانی، زمانی و مکانی حل‌شده ما نشان می‌دهد که آنها به دلیل انتشار میزر الکترون سیکلوترون (ECM) هستند که شامل الکترون‌های پرانرژی است که در هندسه‌های میدان مغناطیسی همگرا به دام افتاده‌اند. برای رخ دادن گسیل ECM، ترسیم موازی با کلاهک های قطبی مغناطیسی سیارات و سایر ستارگان و به طور بالقوه ارائه یک آنالوگ خورشیدی محلی برای مطالعه این پدیده ها.”

با این حال، بر خلاف شفق‌های قطبی روی زمین، انتشار این لکه‌های خورشیدی شفق قطبی در فرکانس‌هایی از صدها هزار کیلوهرتز تا تقریباً 1 میلیون کیلوهرتز رخ می‌دهد که نتیجه مستقیم این است که میدان مغناطیسی لکه‌های خورشیدی هزاران بار قوی‌تر از زمین است.

روهیت شارما، دانشمند دانشگاه علوم کاربردی شمال غرب سوئیس (FHNW) و یکی از نویسندگان این مطالعه، افزود: مشاهدات ما نشان می دهد که این انفجارهای رادیویی لزوماً به زمان شراره های خورشیدی مربوط نیستند. در عوض، به نظر می رسد که فعالیت شعله ور پراکنده در نواحی فعال مجاور، الکترون های پرانرژی را به حلقه های میدان مغناطیسی در مقیاس بزرگ که در لکه خورشیدی لنگر انداخته اند، پمپ می کند، که سپس انتشار رادیویی ECM را در منطقه تامین می کند.

تصور می‌شود که «درخشش رادیویی لکه‌های خورشیدی» مدولاسیون چرخشی را در هماهنگی با چرخش خورشید نشان می‌دهد و چیزی را که یو به عنوان «اثر فانوس دریایی کیهانی» توصیف می‌کند، ایجاد می‌کند.

یو خاطرنشان کرد: “هنگامی که لکه خورشیدی از قرص خورشید عبور می کند، یک پرتو چرخشی از نور رادیویی ایجاد می کند، مشابه شفق رادیویی مدوله شده ای که ما از ستاره های در حال چرخش مشاهده می کنیم.” شامل تحلیل گذشته نگر است. ما به دنبال تعیین این هستیم که آیا برخی از شعله های خورشیدی ثبت شده قبلی می توانند نمونه هایی از این انتشار تازه شناسایی شده باشند یا خیر.

گسیل‌های رادیویی خورشیدی، اگرچه ضعیف‌تر، با گسیل‌های شفق ستاره‌ای مشاهده‌شده در گذشته مقایسه شده‌اند و ممکن است نشان دهند که لکه‌های ستاره‌ای روی ستارگان سردتر، مانند لکه‌های خورشیدی، ممکن است منشأ انفجارهای رادیویی خاصی باشند که در محیط‌های مختلف منظومه‌های ستاره‌ای مشاهده می‌شوند.

این مشاهدات یکی از واضح‌ترین شواهدی است که نشان می‌دهد ECM رادیویی از خورشید دیده‌ایم. بن چن، دانشیار فیزیک NJIT-CSTR و یکی از نویسندگان، گفت: این ویژگی ها شبیه برخی از مواردی است که در سیارات ما و سایر ستارگان دور دیده می شود، و ما را به این احتمال می رساند که این مدل به طور بالقوه برای سایر ستارگان دارای لکه های ستاره ای قابل استفاده است. .

این تیم می‌گوید آخرین بینش، که رفتار خورشید ما و فعالیت‌های مغناطیسی ستارگان دیگر را به هم مرتبط می‌کند، می‌تواند پیامدهایی برای اخترفیزیکدانان در بازنگری در مدل‌های فعلی فعالیت مغناطیسی ستاره‌ها داشته باشد.

NJIT Solar می‌گوید: «ما در حال جمع‌آوری پازل چگونگی تعامل ذرات پرانرژی و میدان‌های مغناطیسی در منظومه‌ای با حضور لکه‌های ستاره‌ای با عمر طولانی، نه تنها در خورشید خودمان، بلکه در ستارگان بسیار فراتر از منظومه شمسی ما هستیم». محقق سوراجیت موندال.

دیل گری، استاد برجسته NJIT، افزود: «با درک این سیگنال‌ها از خورشید خودمان، می‌توانیم انتشارات قدرتمند رایج‌ترین نوع ستاره در کیهان، کوتوله‌های M را که می‌توانند ارتباطات بنیادی در پدیده‌های اخترفیزیکی را آشکار کنند، تفسیر کنیم.» -CSTR فیزیک

تیم تحقیقاتی – از جمله همکاران مارینا باتاگلیا از FHNW و تیم باستیان از رصدخانه ملی رادیویی نجوم – از مشاهدات طیف‌سنجی پویا باند پهن از تصاویر رادیویی از آرایه بسیار بزرگ کارل جی. جانسکی برای انجام این کشف استفاده کردند.



Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا