مقالات

دفع زباله: یک مسیر سلولی جایگزین برای دفع


Oسلامت اندامک برای عملکرد سلول حیاتی است. بنابراین سلول ها مکانیسم های زیادی برای ترمیم یا حذف اندامک های معیوب دارند. اوسا گوستافسون، یک زیست شناس سلولی و مولکولی در دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو، عملکرد میتوکندری و اهمیت آن را برای سلول های قلب مطالعه می کند. در اخیرا منتشر شده است ارتباطات طبیعت گزارش، آزمایشگاه گوستافسون دریافت که میوسیت‌های قلبی و سایر سلول‌ها از ترشح برای حذف میتوکندری از سلول استفاده می‌کنند، وقتی که تخریب لیزوزومی مهار شود.1 برای مطالعه این فرآیند، گوستافسون و تیمش از چندین تکنیک میکروسکوپ استفاده کردند، از جمله میکروسکوپ کانفوکال دیسک چرخشی، میکروسکوپ فلورسانس، میکروسکوپ الکترونی عبوری و نور و میکروسکوپ الکترونی همبسته (CLEM).

انگیزه شما برای انجام این تحقیق چیست؟

تصویر Åsa Gustafsson از UC San Diego که در مقابل یک ساختمان ایستاده است.

Åsa Gustafsson از دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو، مسیرهایی را که میوسیت های قلبی برای از بین بردن میتوکندری های ناکارآمد و آسیب دیده استفاده می کنند، بررسی می کند.

شاکتی ساگار

میتوکندری بیشتر انرژی سلول را تولید می کند. با این حال، هنگامی که میتوکندری ها ناکارآمد، آسیب دیده یا پیر می شوند، می توانند به اندامک های طرفدار مرگ تبدیل شوند که گونه های فعال اکسیژن تولید می کنند که به پروتئین های سلولی و DNA آسیب می رساند. این یک مشکل عمده برای میوسیت های قلبی است که برای انقباض به انرژی تولید شده توسط میتوکندری ها متکی هستند. همچنین، بدن نمی تواند جایگزین این سلول های خاص شود، زیرا آنها تقسیم نمی شوند.

سلول‌ها مکانیسم‌های کنترل کیفیت مختلفی برای شناسایی و ترمیم میتوکندری‌های ناکارآمد دارند، اما وقتی اندامک‌ها بیش از حد آسیب ببینند، سلول با استفاده از لیزوزوم‌ها آن‌ها را تجزیه می‌کند. ما می‌خواستیم مشخص کنیم وقتی لیزوزوم‌ها دچار نقص یا بارگذاری بیش از حد می‌شوند، چه اتفاقی برای سلول می‌افتد و آیا راه دیگری برای مقابله موقت با میتوکندری‌های آسیب‌دیده وجود دارد یا خیر. این اطلاعات برای بیماران مبتلا به بیماری دانون که دارای جهش در پروتئین لیزوزومی هستند که باعث کاردیومیوپاتی می شود، اهمیت ویژه ای دارد.

چگونه سلول ها میتوکندری های آسیب دیده را بدون استفاده از لیزوزوم های خود دفع می کنند؟

ما دریافتیم که فیبروبلاست‌ها و میوسیت‌های قلبی میتوکندری‌ها را در داخل وزیکول‌های خارج سلولی (EVs) ترشح می‌کنند که عملکرد لیزوزومی آن‌ها به خطر بیفتد یا بیش از حد بارگذاری شود. این کپسوله‌سازی تضمین می‌کند که میتوکندری‌ها به دلیل منشأ باکتریایی خود، یک پاسخ ایمنی خطرناک را در خارج از سلول ایجاد نمی‌کنند. EVهای حاوی میتوکندری از اجسام چند وزیکولی (MVBs) سرچشمه می گیرند، که یا محموله را برای تجزیه به لیزوزوم ها می فرستند یا همه چیز را برای ترشح به غشای پلاسما می فرستند. ما دریافتیم که Rab7، یک پروتئین موجود در غشای خارجی MVBs، تنظیم‌کننده‌ای است که در تعیین سرنوشت وزیکول نقش دارد. ما معتقدیم که Rab7 فعال EV ها را به سمت لیزوزوم ها هدایت می کند، اما در غیاب این پروتئین یا زمانی که غیر فعال است، سلول EV ها را به غشای پلاسمایی منتقل می کند.

پس از اینکه میوسیت‌های قلبی EV حاوی میتوکندری را آزاد می‌کنند، ماکروفاژهای قلبی ساکن و سایر سلول‌های قلب، وزیکول‌ها را درونی می‌کنند تا از طریق لیزوزوم‌هایشان تجزیه شوند. به نظر نمی رسد که خودروهای الکتریکی وارد گردش خون شوند اما در قلب باقی می مانند. به هر حال، این یک مسیر جایگزین برای دفع زباله است که توسط سلول‌ها برای خلاص شدن از شر میتوکندری‌های ناکارآمد و آسیب‌دیده در زمانی که نمی‌توانند اندامک‌های لیزوزوم خود را تجزیه کنند، استفاده می‌کنند.

چرا در این مقاله از چندین تکنیک میکروسکوپی استفاده کردید؟

ما از هر تکنیک میکروسکوپی برای پاسخ به یک سوال تحقیقاتی متفاوت استفاده کردیم. ما از میکروسکوپ فلورسانس سنتی برای بررسی کولوکالیزاسیون بین EVs و میتوکندری استفاده کردیم. ما از میکروسکوپ کانفوکال دیسک چرخشی برای تصویربرداری سلول زنده خود استفاده کردیم زیرا به میکروسکوپی نیاز داشتیم که به اندازه کافی سریع باشد تا بتواند بسیاری از رویدادهای جداسازی میتوکندری را در مدت زمان کوتاهی ثبت کند و مجهز به یک دوربین محیطی برای پشتیبانی از سطح دی اکسید کربن و دما باشد. میکروسکوپ الکترونی (EM) به ما این امکان را می دهد که میتوکندری و EV ها را در سطح فراساختاری مشاهده کنیم که با میکروسکوپ فلورسانس امکان پذیر نیست. با استفاده از EM، توانستیم اندازه و شکل وزیکول و همچنین مورفولوژی میتوکندری را ارزیابی کنیم، از جمله اینکه آیا متورم یا متلاشی شده است. CLEM، که فکر می‌کنم بهترین تکنیک تصویربرداری است که دانشمندان تاکنون به آن دست یافته‌اند، به ما اجازه داد تا تأیید کنیم که قطعات میتوکندری در داخل EV هستند و نه فقط در نزدیکی آن. CLEM تضمین می کند که آنچه را که ما با استفاده از میکروسکوپ فلورسانس کلوکالیزه می دانیم دقیق است.

مراحل بعدی شما چیست؟

در این مطالعه، افزایش ترشح EV حاوی میتوکندری را پس از تحت فشار قرار دادن سلول‌ها مشاهده کردیم. همچنین، زمانی که ترشح را مسدود می کنیم، میزان مرگ سلولی افزایش می یابد. گام بعدی بررسی این است که در وضعیت بیماری چه اتفاقی می افتد. به عنوان مثال، ما می خواهیم تعیین کنیم که آیا ترشح EV بعد از اینکه به موش ها انفارکتوس میوکارد دادیم که باعث آسیب گسترده میتوکندری می شود، افزایش می یابد یا خیر. علاوه بر این، ما می خواهیم بررسی کنیم که آیا EVs به بازسازی قلب و فعال شدن التهاب در وضعیت بیمار کمک می کند یا خیر.

این مصاحبه برای وضوح کوتاه شده و ویرایش شده است.

ارجاع

1. لیانگ دبلیو و همکاران. هنگامی که عملکرد لیزوزومی مختل می شود، میتوکندری ها به وزیکول های خارج سلولی ترشح می شوند.. Nat Commun. 2023؛ 14 (1): 5031.



Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا