دانشمندان دریافته اند که غذا در ماه بهتر از مریخ رشد می کند

ایلان ماسک ممکن است به دنبال استعمار مریخ باشد، اما آزمایشهای اخیر با استفاده از خاک بیگانه نشان میدهد که سکونتگاههای انسانی میتوانند زمان بسیار آسانتری را در ماه داشته باشند.
دانشمندان ایده های زیادی برای پرورش غذا در فضای باز ارائه کرده اند فضا. یکی به رشد مستقیم گیاهان در آب (به عنوان مثال، هیدروپونیک) اشاره دارد، و دیگری رشد آنها با استفاده از مواد مغذی مه آلود هوا (به نام آئروپونیک). اما هر دو گزینه گران هستند، بنابراین برخی از دانشمندان همچنین در حال بررسی روش سنتی تری برای تغذیه فضانوردان آینده هستند – کشت محصولات به طور مستقیم در ماه و خاک مریخ.
نمونه خاک از ماه گرفته شده در طول ماموریت های آپولو آلوده به رطوبت بود و جمع آوری نمونه های جدید بسیار گران تمام می شد، بنابراین برای آزمایش های روی ماه، دانشمندان به خاک مصنوعی بازسازی شده توسط آزمایشگاه Exolith و بر اساس نمونه های گرفته شده در طول ماموریت آپولو 16 در سال 1972 پرداختند. نمونههای مریخ بازسازیشده (انسانها هنوز نمونههای واقعی مریخ را از سیاره سرخ پس ندادهاند) بر اساس دادههای جمعآوریشده توسط مریخ نورد کنجکاویکه در حال حاضر در مناظر مریخ پرسه می زند. (خاک در این مورد به طور ضعیف استفاده می شود، زیرا “خاک” قمری، یا به طور دقیق تر “رگولیت”، و همچنین سنگ سنگ مریخ، بسیار با آنچه ما به طور سنتی “خاک” روی زمین می نامیم متفاوت است).
لورا لی، دانشمند فارغ التحصیل دانشگاه آریزونا شمالی که در سال 2024 پوستر تحقیقاتی را در اتحادیه ژئوفیزیک آمریکا ارائه کرد، در گفتگو با Space.com گفت: «نکته جالب این است که محصولات ماه بهتر از محصولات مریخ رشد می کنند. «فکر میکردیم برعکس باشد.
زمین روی مریخ مملو از نیتروژن است، یک جزء حیاتی برای حیات در این سیاره، و این امید را ایجاد می کند که ممکن است مهمان نوازتر از آن چیزی باشد که به نظر می رسد – اما به گفته محققان، خاک مریخ نیز متراکم و رس مانند است و میزان اکسیژن موجود برای ریشه گیاهان را محدود می کند. .
تیم تحقیقاتی سعی کردند محصولات را با Milorganite، یک نام تجاری کود تولید شده از میکروب های عملیات حرارتی که فاضلاب را هضم می کنند، رشد دهند، که تصور می شد کاندیدای خوبی برای تولید محصولات زراعی در سکونتگاه های فضایی باشد. دفع زباله برای هر سکونتگاه خارج از جهان یک مشکل خواهد بود، و محققان مدت هاست در این فکر بوده اند که آیا فاضلاب فضانوردان می تواند برای بارور کردن محصولات و حفظ کشاورزی بدون واردات کود از آن استفاده شود. زمین – حل دو مشکل احتمالی به طور همزمان زمان.
اما اگرچه این مطالعه هنوز منتشر نشده است، نتایج اولیه نشان می دهد که بازیافت زباله های انسانی در ماه و مریخ ممکن است راه حل آسانی نباشد. نرخ بقای ذرت مریخی که با باکتری های تخریب کننده فاضلاب رشد می کند 33.3 درصد است، در حالی که ذرت کشت شده در کود نیتروژن خالص – که به طور منظم برای محصولات روی زمین استفاده می شود – دارای نرخ بقای 58.8 درصد است که نشان می دهد ممکن است کود مورد نیاز باشد. اگر مسیر لقاح انسان و فاضلاب را طی کنیم، برای جبران کم بازدهی وارد شده است.
محققان اکنون در حال آزمایش کلم بروکلی، کدو حلوایی، لوبیا و یونجه با مخلوطهای مختلف سنگلیت و کود در هر دو نوع خاک هستند تا ببینند آیا این گیاهان بهتر از ذرت واکنش نشان میدهند یا خیر. یونجه به هر دو خاک ماه و مریخ واکنش مثبت نشان می دهد – و شواهدی وجود دارد که نشان می دهد می تواند به عنوان کود آینده برای محصولات در فضا نیز استفاده شود. دانشمندان هنوز سیبزمینیها را آزمایش نکردهاند، که بهویژه به شخصیت اصلی رمان علمی تخیلی و فیلم The Martian که تحسین منتقدان را به خاطر تصویر واقعی فضانوردی که مجبور به زنده ماندن با پرورش غذای خود در پایگاه فضایی مریخی شد، برنده شد.
به گفته نویسندگان، با این حال، قبل از اینکه مریخ به خودکفایی برسد، در این مدت به مقادیر زیادی غذای وارداتی نیاز خواهد بود. مقاله منتشر شده در سال 2019 در نیو ژورنال، در مورد توسعه یک سکونتگاه مریخی بحث می کند. و حتی در صورت موفقیت، محصولات در سیاره سرخ باید در کنار سکونتگاه های انسانی بسته بدون جو رشد کنند، مشابه روشی که گیاهان در آن رشد می کنند. ایستگاه فضایی بین المللی.
گلخانههای مریخ باید دمای پایین، تشعشعات بالا و کمبود کامل مواد آلی در حال پوسیدگی را که به گیاهان اجازه رشد روی زمین را میدهد، در نظر بگیرند. خاک مریخ همچنین پر از پرکلرات است، یک ماده شیمیایی سمی که باید حذف شود.
مطالعه AGU چالش های حفظ کشاورزی در مریخ را حتی در مقایسه با ماه، که دومی فاصله بسیار کوتاه تری برای انتقال غذا دارد، مطرح می کند. نظرسنجی 2019 دریافتند که حدود 100 سال طول می کشد تا مریخ به خودکفایی برسد ناسا مطالعات نشان می دهد که استقرار ماه می تواند در چند دهه به آن نقطه برسد.
اما زندگی روی ماه نیز با مشکلات زیادی همراه است. ماه اتمسفر ندارد و آن را در برابر ضربه های کوچکتر آسیب پذیر می کند سیارک ها که قبل از رسیدن به سطح اکثر سیارات می سوزد. به خاطر ضعیف ترش جاذبهگرد و غبار ناشی از برخورد سیارک ها ته نشین نمی شود، در اطراف شناور می شود و تهدید می کند که هر ماشینی را که ممکن است برای کمک به رشد گیاهان لازم باشد مسدود می کند. محصولات همچنین باید به خوبی در برابر تشعشعات خورشیدی محافظت شوند، که در مریخ کمتر مشکل ایجاد می کند.
فقدان جو ماه باعث میشود که انسان بدون لباسهای فضایی و ساختمانهای سنگر مانند روی سطح آن زندگی کند، اما مریخ ممکن است متفاوت باشد. مؤسسه Astera و Pioneer Labs کارگاهی را در AGU در مورد امکانپذیری زمینسازی مریخ برگزار کردند، و بررسی کردند که چگونه گرم شدن سطح سیاره میتواند زیستگاههای انسانی را در کمتر از یک قرن ایجاد کند.
ایجاد گرمایش جهانی مریخ
این طرح شامل ارسال باکتری های فتوسنتزی به مریخ و گرم کردن مصنوعی سیاره به امید ایجاد جوی غنی از اکسیژن است که امکان رشد گیاهان را فراهم می کند. دانشمندان درباره گونههای پیشگامی مانند خزه، کپک و گلسنگ صحبت کردهاند که میتوانستند به مریخ معرفی شوند و باعث شکلگیری زمین این سیاره شوند.
نویسندگان در این مقاله می گویند: «گرمایش جهانی ثابت کرده است که انسان ها قادر به تغییر آب و هوای سیاره هستند و باعث توسعه فناوری های مهندسی آب و هوا شده است که در حال اجرا در زمین هستند. مجموعه مقالات کارگاه زمینسازی مریخ. مشخص نیست که مریخ پس از چنین دگرگونی چگونه خواهد بود – برای مثال، ممکن است غروب آبی نمادین خود را از دست بدهد.
در سال 1971 یک ستاره شناس کارل سیگان پیشنهاد ذوب دریاچههای پوشیده از یخ مریخ در نواحی قطبی برای گرم کردن سیاره، که میتواند مواد مغذی و آب را برای گیاهان در طول ذوب یخهای فصلی با گرم شدن آهسته سیاره فراهم کند. با این حال، دانشمندان در مورد اینکه آیا ذوب شدن یخ باعث آزاد شدن دی اکسید کربن محبوس شده می شود که می تواند فشار اتمسفر را افزایش دهد، اختلاف نظر دارند.
از آنجایی که سنگ سنگ مریخ مانند خاک متراکم نمی شود، این خطر نیز وجود دارد که یخ های ذوب شده تخلیه شوند و سفره های آبی تشکیل دهند که بسیاری از گیاهان بالای زمینی را که برای انسان مطلوب هستند پشتیبانی نمی کنند.
گرم شدن مریخ می تواند تقریباً 1 میلیارد دلار در سال هزینه داشته باشد، که محققان می گویند که می تواند به طور موثر سیاره سرخ را یک درجه سانتیگراد در سال گرم کند – با هدف رسیدن به حدود 30 درجه سانتیگراد برای رشد راحت گیاهان. با این حال، دانشمندان گفتند که این طرح ارزان تر از هر جایگزین موجود است.
این مقاله ایده های دیگری را برای شکل دادن به مریخ ارزیابی می کند، مانند استفاده از بازتابنده های خورشیدی برای گرم کردن سیاره یا گرم کردن آن با کلاهک های هسته ای، ایده ای که مستلزم انفجار معادل کل زرادخانه ایالات متحده هر دو دقیقه برای گرم نگه داشتن مریخ است. نامه ای به نام “لازم نیست”.
به گفته دانشمندان، میزان وجود یا وجود حیات در مریخ، همانطور که شواهد محدود از باکتری های فسیل شده نشان می دهد، می تواند به عنوان راهنمایی برای چگونگی تأثیر انسان بر بیوسفر مریخ عمل کند. به بیان ساده، آب شدن یخ در مریخ می تواند حیاتی را که زمانی در مریخ وجود داشت، دوباره فعال کند.
این سوال که آیا حیات در مریخ وجود دارد یا خیر، یکی از جالبترین و در عین حال حلنشدهترین پرسشها است. اختر زیست شناسیدانشمندان گفتند. اما آنها به این نتیجه رسیدند که ما ممکن است هرگز پاسخی را پیدا نکنیم، زیرا “ممکن است ثابت کنیم چیزی وجود ندارد”.




