“قاتلان الکترون” با آب و هوای فضایی اطراف زمین بازی پین بال بازی می کنند

بر اساس تحقیقات جدید دانشمندان دانشگاه کلرادو بولدر، برخورد صاعقه به بالای زمین میتواند باعث باریدن «الکترونهای قاتل» فوقالعاده داغ در اطراف سیاره ما شود. به دلیل این نتیجه، تیم فرضیه ای را مطرح می کند که فضا-زمان و زمین ممکن است برای بازی “پین بال فضایی” کنار هم قرار گیرند.
این کشف تقریباً تصادفی انجام شد زیرا این تیم دادههای ماهوارهای را مطالعه کرد که نشان میداد الکترونهای «گرم» پرانرژی و با سرعت بالا میتوانند از کمربند تابشی داخلی – ناحیهای از ذرات باردار پیچیده شده در اطراف سیاره ما که در جای خود نگه داشته شدهاند، خارج شوند. توسط حباب مغناطیسی محافظ روی زمین که به عنوان مگنتوسفر شناخته می شود.
این تحقیق می تواند به دانشمندان کمک کند تا از ماهواره ها و سایر ابزارهای موجود در مدار در برابر آسیب محافظت کنند و به محافظت از فضانوردان در برابر تشعشعات بالقوه مرگبار در ماموریت های فضایی آینده کمک کند. همچنین نشان می دهد که زمان فضا و زمان زمین بیش از آنچه قبلا تصور می شد در هم تنیده شده اند.
این ذرات همان ذرات ترسناک یا همان چیزی هستند که برخی افراد آن را “الکترون های قاتل” می نامند. مکس فاینلند، سرپرست تیم و محقق دانشگاه کلرادو بولدر، در بیانیهای گفت: آنها میتوانند به فلز ماهوارهها نفوذ کنند، به تختههای مدار برخورد کنند و اگر در فضا به فردی برخورد کنند، میتوانند سرطانزا باشند.
مرتبط: فضانوردان اسپیس ایکس در Polaris Dawn انتقال جسورانه ای به کمربند تشعشعی ون آلن زمین خواهند داشت.
کشتن بار الکترون ها!
دو کمربند از ذرات پرانرژی به دام افتاده در اطراف زمین پیچیده شده است که توسط مگنتوسفر در جای خود نگه داشته شده اند. اینها به کمربندهای تشعشعی ون آلن معروف هستند.
الکترونهای کشنده با سرعتی تقریباً به سرعت نور از میان این کمربندها عبور میکنند و مقدار زیادی انرژی را با خود حمل میکنند. این ذرات نه تنها میتوانند به محافظ ماهوارهها نفوذ کنند، بلکه میتوانند باعث برخورد رعد و برق میکروسکوپی شوند که میتواند به اجزای حیاتی و ظریف فضاپیما آسیب برساند یا حتی از بین ببرد.
تصور می شود که ناحیه داخلی کمربندها از ارتفاع حدود 600 مایلی (966 کیلومتری) بالای زمین شروع می شود، در حالی که تصور می شود لایه بیرونی حدود 12000 مایل (19312 کیلومتر) بالاتر از سطح سیاره ما شروع شود.
کمربندهای ون آلن به عنوان یک مانع سست بین جو زمین و محیط فضایی آن عمل می کنند. آنها همچنین پویا هستند، قادر به حرکت و تغییر هستند. دانشمندان مدتی است که می دانند ذرات باردار می توانند از کمربند تشعشعی بیرونی به زمین بیفتند. ذرات کم انرژی یا “سرد” نیز شناسایی شده اند که از کمربند تابشی داخلی پایدارتر سقوط می کنند.
این اولین اشاره است که ذرات باردار پرانرژی نیز می توانند از کمربند داخلی “باران ببارند” که تصور می شد پایدارتر باشد. این همچنین اولین اشاره ای است که نشان می دهد این “باران الکترونیکی” می تواند توسط رعد و برق ایجاد شود.
لورن بلوم، عضو تیم آزمایشگاه فیزیک جوی و فضایی (LASP) در CU Boulder در بیانیه گفت: «هوای فضا در واقع هم در بالا و هم پایین کنترل میشود». معمولا تصور می شود که کمربند داخلی یک جور کسل کننده است. او پایدار است. همیشه آنجاست.”
این تیم تئوری میکند که وقتی رعد و برق در آسمان بالای زمین میتابد، امواج رادیویی به فضا پرتاب میشوند. اگر این امواج رادیویی به الکترونهای موجود در کمربندهای تابشی اطراف سیاره ما برخورد کنند، میتوانند الکترونهای شل را تکان دهند و باعث “باران الکترونی ناشی از رعد و برق” یا “باران الکترونی” شوند.
فاینلند هنگام تجزیه و تحلیل دادههای ماهوارهای که اکنون از کار افتاده است، خورشیدی، غیرعادی و ذرات مغناطیسی کاوشگر (SAMPEX) ناسا، “تودههایی” از الکترونهای پرانرژی را دید که در کمربند تشعشعی داخلی زمین حرکت میکردند. او این مشاهدات را نزد بلوم برد و او به او گفت: “اینجا نباید باشد.”
پین بال فضایی
با بررسی بیشتر، این دو نفر 45 برخورد الکترون پرانرژی در کمربندهای تابشی داخلی را که در دهه بین سالهای 1996 و 2006 رخ داد، شناسایی کردند. سپس فاینلند این دادهها را با رکوردهای رعد و برق در آمریکای شمالی مقایسه کرد. آنچه به دست آمد، ارتباط بین صاعقه و میخ های الکترون ها بود که حدود یک ثانیه پس از برخورد صاعقه به زمین رخ داد.
این تیم بر این باور است که وقتی رعد و برق می زند، بازی دیوانه وار پین بال را آغاز می کند که سراسر زمین را در بر می گیرد. امواج رادیویی تحریک شده به سمت بالا به فضا موج می زند و الکترون ها را به کمربند تابشی داخلی می زند.
این به عنوان تابع “افزودن توپ” در این بازی پین بال مجازی عمل می کند و الکترون هایی را آزاد می کند که سپس به طور بی نظم بین نیمکره شمالی و جنوبی زمین پرش می کنند. این مرحله از فرآیند تنها 0.2 ثانیه طول می کشد. برخی از الکترون هایی که بین نیمکره شمالی و جنوبی سیاره ما هجوم می آورند، سپس به جو ما می افتند.
بلوم گفت: “شما یک حباب بزرگ از الکترون دارید که از آن منعکس می شود و سپس برمی گردد و دوباره منعکس می شود.” “شما آن سیگنال اولیه را خواهید دید و از بین خواهد رفت.”
بلوم، فاینلند و همکارانشان در حال حاضر نمیدانند که این حملات “باران الکترونی قاتل” چقدر اتفاق میافتد. یک نظریه این است که آنها در دوره هایی که خورشید به ویژه فعال است و الکترون های پرانرژی بیشتری را به سمت زمین پرتاب می کند تا توسط مگنتوسفر گرفته شده و کمربندهای ون آلن را پر کنند، رایج هستند.
تحقیقات این تیم در 8 اکتبر در مجله Nature Communications منتشر شد.




