دورترین جایی که وایکینگ ها به آن رسیدند کجاست؟


در کمتر از 300 سال، وایکینگ ها حداقل در چهار قاره به زمین حمله کردند و به کاوش پرداختند و در همه جهات از اسکاندیناوی تا حمله و تجارت با تمدن ها در سراسر اروپا و فراتر از آن گسترش یافتند. اما وایکینگ ها تا کجا پیش رفتند و چرا اینقدر ماجراجو بودند؟
در اصل، بزرگترین انگیزه وایکینگ ها قدرت و ثروت بود. گفت: “وایکینگ ها از آنچه در آن زمان در انگلستان و در قاره می گذشت بسیار آگاه بودند.” الکساندرا سانمارک، استاد باستان شناسی قرون وسطی در دانشگاه هایلند و جزایر اسکاتلند. «آنها می دانستند که ثروت وجود دارد و برای مدت طولانی با این افراد معامله می کردند. سپس به نظر می رسید که برای آنها روشن شد که دیگر نباید تجارت کنند. فقط می تواند بگیرد“
در ابتدا ناوگان مردان جوان را سازماندهی کرد عصر وایکینگ ها سانمارک گفت (از 793 تا 1066) در ماههای تابستان از اسکاندیناوی برای حمله به کشتیها حرکت میکردند و در پاییز با غنیمت خود بازمیگشتند. با گذشت زمان، این فاتحان شروع به سکونت در سرزمین های جدید کردند و به تدریج خانواده ها را به ایجاد سکونتگاه های دائمی و مکان هایی در امتداد جاده های مهم آوردند.
دورههایی وجود داشت که وایکینگها مناطق وسیعی از زمین را کنترل میکردند، اما به استثنای امپراتوری شاه کنات در دریای شمال، این امپراتوری نبود. الن نسس، باستان شناس در موزه تاریخ فرهنگی اسلو، نروژ. “باستان شناسان آن را پادشاهی دزدان دریایی می نامند – جنگ سالاران یا رهبران زیادی وجود داشتند که گاهی اوقات آنها مانند ارتش های بزرگ با هم کار می کردندو در زمان های دیگر در گروه های مستقل کوچکتر که برای هر دو طرف مفید است. ربطی به غرور ملی نداشت. همه اینها قدرت شخصی و ثروت شخصی بود.”
سانمارک گفت که اولین سفرهای اعزامی به غرب، مهاجمان را به شمال اسکاتلند می برد، جایی که آنها به سرعت از جمعیت محلی پیشی گرفتند و سکونتگاه های وایکینگ ها را ایجاد کردند. از آنجا، سفرهای کوتاه بیشتر به جزایر هبرید و فارو در نزدیکی امکان پذیر بود، و در نهایت به وایکینگ ها اجازه داد تا به جزیره سفر کنند. ایسلند در سال 870.
متصل: اولین شواهد وجود انسان در قاره آمریکا چیست؟
شاید جالبتر از همه، در حدود سال 1000، آنها اولین سفرهای خود را از طریق اقیانوس اطلس به سمت جنوب غربی گرینلند انجام دادند و سرانجام به گرینلند رسیدند. L’Anse aux Meadows در نیوفاندلند، کانادا، 2400 مایل (3900 کیلومتر) از نروژ. اما در حالی که این دستاورد گواهی بر مهارتهای خارقالعاده وایکینگها بهعنوان ملوان و دریانورد است، شواهد نشان میدهد که آنها مدت زیادی در اقامتگاه خود در آمریکای شمالی نمانده بودند.
Nss به Live Science گفت: “گرینلند بدون شک برای وایکینگ ها مهم بود تا به نیوفاندلند رفت و آمد کنند.” “یک منبع مهمی که آنها در گرینلند کشف کردند، شیر دریایی بود که برای دندان ها و پوست عاج با ارزشش شکار کردند.” آوریل 2023 مطالعه در مجله دوران باستان دریافتند که این کاوشگران حتی درختان بزرگی را از آمریکای شمالی برای ساخت و ساز در شهرک های خود در گرینلند آورده اند.
نس گفت: “ما به طور قطع نمی دانیم چرا اسکان در نیوفاندلند به پایان رسید، اما از “میهن” دور بود و منابع کم و بیش همان چیزی بود که در خانه پیدا کردند، بنابراین انگیزه واقعی برای ادامه بیشتر وجود نداشت.” .
گسترش آنها به شرق اما ویژگی کاملاً متفاوتی دارد. جنگجویان وایکینگ با پایبندی به سفرهای آبی راحت، از دریای بالتیک عبور کردند و رودخانههای داخلی در اروپای شرقی و روسیه را طی کردند و از کیف کنونی عبور کردند. اوکراینو نوگورود، روسیه، در دهه 900 و تا قسطنطنیه در امپراتوری بیزانس و بغداد حدود 1000.
سانمارک به لایو ساینس گفت: «تفاوت بسیار زیادی در نوع تمدن وجود داشت، و من مطمئن هستم که آنها با دیدن ساختمانها، لباسها، مصنوعات و سکههای عربی بسیار تحت تأثیر قرار میگرفتند. در اینجا وایکینگ ها به جای حمله بر تجارت تمرکز کردند و در میان مردم محلی ساکن شدند و بسیار قدرتمند شدند.
در واقع، وایکینگ ها احتمالاً حتی فراتر از آن چیزی که باستان شناسان می توانند به طور قطع ثابت کنند به شرق رفته اند. سانمارک ادامه داد: «ما میتوانیم آنها را از طریق دفنها، سکونتگاهها یا منابع مکتوب ردیابی کنیم، اما وقتی این کار متوقف شد، تنها میتوانیم ببینیم که آنها چه چیزی را به اسکاندیناوی آوردهاند. چین، اما ما نمی دانیم آنها برای به دست آوردن این مطالب تا کجا پیش رفتند. اما آنها قطعاً تا چین و هند ارتباط داشتند. هیچ بحثی در مورد آن وجود ندارد.”
گسترش وایکینگ ها در جنوب در اطراف سواحل شمالی فرانسه (فرانسه کنونی)، شبه جزیره ایبری (اسپانیا و پرتغال) و سرانجام در امتداد سواحل شمالی آفریقا در اوایل قرن یازدهم کمتر شناخته شده است. با این حال، به دلیل شرایط چالش برانگیز خشک و فقدان آبراه، آنها هرگز سعی نکردند از صحرا عبور کنند و بیشتر به آفریقا گسترش پیدا کنند.
عصر وایکینگ ها به تدریج در اواسط قرن یازدهم به پایان رسید و تحولات سیاسی ناشی از تماس با فرهنگ های دیگر و گسترش مسیحیت منجر به تغییر نگرش های اجتماعی شد. اما وایکینگ ها در طول 300 سال شکوفایی خود، مطمئناً اثر خود را در جهان به جا گذاشتند.
Nӕss گفت: «از نظر مسافت، سکونتگاه در نیوفاندلند احتمالاً دورترین جایی است که رفتهاند. اما از نظر فرهنگی، بغداد شاید برای وایکینگ ها سفری بزرگتر به سوی ناشناخته ها باشد.


