رمزگشایی الگوی علائم غیرمعمول آنفولانزای پرندگان در گاوها


منمارس 2024 وزارت کشاورزی آمریکا تایید کرد گاوهای شیری در تگزاس و کانزاس به یک سویه بسیار بیماری زا از آنفلوانزای مرغی H5N1 مبتلا شده اند. دانشمندان از زمان ظهور این گونه در آمریکای شمالی در سال 2021، عفونت H5N1 را در جمعیت پرندگان وحشی و طیور اهلی زیر نظر داشتند، اما فکر میکردند گاوها به ویروسهای آنفلوانزای A (IAV) مقاوم هستند.
“[Cow infection] کاملاً غافلگیرکننده بود.” لارس اریک لارسنویروس شناس دامپزشکی در دانشگاه کپنهاگ.
در پیش چاپ منتشر شده در bioRxivکه مورد بررسی همتایان قرار نگرفته است، لارسن و تیمش شیوع آن را اندازه گیری کردند گیرنده های IAV در بافت های مختلف گاو در جستجوی توضیح مکانیکی برای چگونگی آلوده شدن گاوها به آنفولانزای پرندگان.1 اگرچه یافته های اولیه آنها به توضیح علائم گزارش شده در گاوهای آلوده کمک کرد، اما آنها همچنین یک فرضیه جدید را در مورد اینکه آیا گاوها رگ های بالقوه مخلوط IAV برای تولید ویروس های جدید آنفولانزا هستند ایجاد کردند. دریافت انتقال شخص به فرد.
پرندگان وحشی مخازن طبیعی برای IAV هستند، اما توزیع پستانداران در خوک ها، اسب ها و انسان ها.2 برای مثال، زیرگروههای IAV H1N1 و H3N2 در پرندگان وحشی منشأ گرفتهاند، اما تکامل یافتهاند تا بهطور معمول بهصورت فصلی در انسانها گردش کنند. با این حال، اخبار مربوط به انتشار ویروس در بین گاوها از میدان سمت چپ خارج شد: گاوها در حال تجربه شیوع ویروس آنفولانزای D هستند، اما عفونت های IAV کمتر رایج هستند، بنابراین دانشمندان آنها را میزبان مستعد ابتلا به H5N1 نمی دانند.3
لارسن گفت یکی از شگفتانگیزترین یافتههای گزارشهای ایالات متحده این بود که مقادیر زیادی از ویروس در شیر یافت شد، اما بسیار کم در دستگاه تنفسی گیر کرد. لارسن گفت: “به نظر می رسد این ویروس در گاوها کاملاً متفاوت از سایر گونه ها رفتار می کند.” این یافتهها نشان میدهد که ویروس میتواند وارد سلولهای پستان شود و تکثیر شود، اما هیچکس به بیان گیرنده IAV در این بافتها نگاه نکرده است.
برای انتقال ژنوم ویروسی خود، IAV ها به گیرنده های اسید سیالیک (SA) روی سلول های اپیتلیال متصل می شوند. یکی از دلایل اصلی ضعیف بودن انتقال IAV از پرندگان به انسان، ویروس های پرندگان است من ترجیح می دهم برای ورود به سلول ها از طریق انواع گیرنده SA-α2،3، که در پرندگان به شدت بیان می شود اما در انسان کمتر رایج است.4 برای غلبه بر این موانع میزبان و آلوده کردن انسانها، ویروسهای پرندگان باید تکامل یابند تا به گیرندههای SA-α2،6، نوع غالب در انسان، متصل شوند.
لارسن، که تحقیقاتش عمدتاً بر روی ویروسهای آنفولانزای مرغی و خوکی تمرکز دارد، قبلا بیان این گیرندهها را در مخاط بینی خوک با استفاده از دو لکتین گیاهی مختلف که به گیرنده α2،6 انسانی یا گیرنده α2،3 پرندگان متصل می شوند.5 با ابزارهایی که اکنون برای انجام این اندازهگیریها در دسترس است، لارسن و تیمش بیان این گیرندهها را در بافتهای مغز گاو، راه هوایی و غدد پستانی که در فریزرهای بخش آسیبشناسی دانشکده دامپزشکی دانشگاه او ذخیره شده بودند، تجزیه و تحلیل کردند.
لارسن و تیمش بیان بالایی از گیرنده پرندگان α2،3 را در غدد پستانی گاو مشاهده کردند، که دلیلی برای اینکه چرا این ویروس بهراحتی در این بافت تکثیر میشود، ارائه میدهد. لارسن گفت: «این ممکن است توضیح دهد که چرا ما ویروس های زیادی در شیر پیدا می کنیم. آنها همچنین برخی از بیان گیرنده پرندگان را در دستگاه تنفسی یافتند، اما شواهد بسیار کمی از گیرنده در مغز، مطابق با حداقل علائم تنفسی یا عصبی که در گاوهای آلوده مشاهده می شود، یافتند.
هنگامی که آنها داده های گیرنده انسانی را تجزیه و تحلیل کردند، تیم از یافتن بیان بالا در غدد پستانی نیز شگفت زده شد، یافته ای که خوک ها را به فکر فرو برد.
Pigs یک پلت فرم عالی برای IAVهایی است که به دنبال جذب میزبان های جدید هستند. آنها به طور همزمان هر دو گیرنده پرندگان و انسان را در مجاری تنفسی خود بیان می کنند. این بدان معناست که خوکهای آلوده به آنفولانزای انسانی و پرندگان، فضایی را برای این ویروسها فراهم میکنند تا بخشهای ژنومی را با هم مخلوط کرده و مبادله کنند تا یک IAV جدید تولید کنند که سیستم ایمنی انسان قبلاً آن را ندیده است. این اتفاق در سال 2009 رخ داد، زمانی که سویههای آنفولانزای مرغی، خوکی و انسانی یک خوک را آلوده کردند، تحت دستهبندی ژنتیکی قرار گرفتند و یک سویه جدید H1N1 ایجاد کردند که جدیدترین آن را شروع کرد. همه گیری آنفولانزای خوکی.6
اگرچه شواهد اولیه از گروه لارسن توضیحی مکانیکی برای اینکه چرا H5N1 در شیر گاوهای شیری ظاهر میشود، ارائه میدهد، چیزی که برخی از دانشمندان را نگران میکند این است که همچنین نشان میدهد که گاوها میتوانند مخزن اختلاط بالقوه برای IAV پرندگان و انسان باشند. لارسن گفت: «این فقط در تئوری است. «فکر نمیکنم خطر خیلی زیاد باشد.
برایان واسیکیک ویروس شناس دانشگاه کرنل که در این مطالعه شرکت نداشت، گفت که از تجزیه و تحلیل اولیه توزیع گیرنده های IAV در بافت پستانی گاو استقبال می کند، که به گفته او در ادبیات محدود است. واسیک گفت: “انتشار سریع اطلاعات در این مورد همیشه عالی است و برای جامعه برای شروع فرضیه سازی درباره نحوه درک نحوه حرکت آنفلوانزا در این بافت خاص باز است.”
واسیک در رابطه با فرضیه «میکس دیگ» گفت:[They] فرضیه های خوبی هستند و ارزش بحث و بررسی و تنظیم چارچوبی برای تحقیقات آینده را دارند. نگرانی من و آنچه علناً بیان کردهام، نگرانی دیگرانی است که بیش از حد این نتایج محدود را تفسیر میکنند و به وضوح از چارچوب فرضیه به چیزی بزرگتر میروند.
برخلاف یک گیرنده پروتئینی که از طریق رونویسی و ترجمه از یک توالی نوکلئوتیدی تبدیل میشود، SA کربوهیدراتی است که توسط فرآیندهای آنزیمی سنتز میشود. واسیک گفت: “ناهمگونی و سینتیک زیادی در این فرآیند وجود دارد، و شما تغییرات شیمیایی زیادی از این گیرنده ها دریافت می کنید.”
این فرآیندهای آنزیمی منجر به انواع مختلفی از گیرندههای SA-α2،6 میشوند: n-گلیکولیل نورآمینیک اسید (Neu5Gc) و n-اسید استیل نورآمینیک (Neu5Ac) تشکیل می شود. Neu5Gc در پستانداران مختلف غالب است، اما ژنی که آنزیمی که Neu5Ac را به Neuro5Gc تبدیل می کند کد می کند. در انسان وجود ندارد.7 Wasik خاطرنشان کرد که لکتین Sambucus nigra، مولکول مورد استفاده در این مطالعه برای تشخیص حضور SA-α2،6، دارای مشخصات اتصال گسترده ای است و بنابراین نمی تواند بین این دو زیرگروه تمایز قائل شود. بنابراین، گاو ممکن است فرم Neu5Ac SA-α2،6 را که سویههای آنفلوانزای انسانی برای ورود به سلولها استفاده میکنند، بیان نکنند.
واسیک، که خاطرنشان کرد که مایل است در شیمی گیرندههای گاوی برای درک بهتر این که چگونه به نظر میرسند و چگونه آنفولانزا به آنها متصل میشود، گفت: «روششناسی نیاز به بررسی دقیقتری دارد. او گفت: «مطمئنم این تحقیقات از سوی این گروه و تعدادی دیگر انجام شده است، اما در حال حاضر ما درک قطعی از آنچه در آن بافت وجود دارد نداریم.
دانشمندان هنوز تعیین نکرده اند که آیا غدد پستانی گاو نسبت به IAV انسان حساس هستند یا خیر. بیش از 70 سال پیش، محققان پستان گاو تزریق شده با ویروس آنفولانزای انسانی و مشاهده تکثیر ویروسی، نشان می دهد که امکان پذیر است.8 با این حال، این تزریق مستقیم بود و هنوز مشخص نیست که آیا و چگونه انتقال عفونت انسان به غدد پستانی انجام می شود یا خیر. دانشمندان هنوز نمی دانند ویروس پرندگان چگونه به گاوها منتقل می شود.
لارسن گفت: «سوالات بیپاسخ زیادی در مورد این عفونت گاو وجود دارد.
علاوه بر افزایش حجم نمونه، لارسن مایل است با دقت بیشتری به توزیع گیرنده ها در راه های هوایی نگاه کند. “ما از چه می ترسیم؟ [is] لارسن گفت که این ویروس از طریق قطرات شروع به انتشار در بین گاوها می کند، زیرا در این صورت خطر قرار گرفتن در معرض انسان افزایش می یابد.
واسیک گفت: با توجه به اینکه همه اینها فرضیه است و ما نمی دانیم این ویروس در مرحله بعدی چه خواهد کرد، پیشنهاد من این است که هر چه سریعتر از شر آن خلاص شویم. “در حالی که ما نگران خطرات انسانی و اکنون این خطر جدید برای گاو هستیم، چیزی که می بینیم یکی از بزرگترین تلفات زیست محیطی پرندگان و پستانداران دریایی و تعدادی از اثرات متفاوت دیگر است.”
منابع
- کریستنسن سی و همکاران گیرنده های ویروس آنفلوانزای پرندگان و انسانی A سیالیک اسید (SA)-α2,3 و SA-α2,6 به طور گسترده در غده پستانی گاوی بیان می شوند.. bioRxiv. 2024; 2024.05.03.592326.
- عبدالوهاب EM، Mettenleiter TC. ویروس آنفلوانزای حیوانی زئونوز و میزبانهای بالقوه در یک ظرف مخلوط. ویروس ها. 2023؛ 15 (4): 980.
- Sreenivasan CC، و همکاران. آنفلوانزای A در گونه های گاو: مروری بر ادبیات روایی. ویروس ها. 2019; 11 (6): 561.
- ژائو اس، پو جی. تأثیر ساختار گیرنده اسید سیالیک میزبان بر ویژگی میزبان ویروس های آنفولانزا. ویروس ها. 2022؛ 14 (10): 2141.
- کریستنسن سی و همکاران گیرنده SA-α2,3-Gal ویروس آنفولانزای پرندگان در مخاط بینی خوک ها بیان می شود و از خوک به عنوان یک مخزن مخلوط برای ویروس های جدید آنفلوانزا حمایت می کند.. ویروس Res. 2024؛ 340: 199304.
- تریفونوف V و دیگران. وابستگی جغرافیایی، نظارت و منشا ویروس آنفولانزای A (H1N1) 2009.. N Engl J Med. 2009؛ 361 (2): 115-119.
- چو اچ، و همکاران. یک جهش در CMP-سیالیک اسید هیدروکسیلاز انسانی پس از واگرایی هومو-پان به وجود آمد.. Proc Natl Acad Sci USA. 1998؛ 95 (20): 11751-11756.
- میچل CA، و همکاران. آزمایشات بیشتر مربوط به انتشار ویروس در غده پستانی گاو. Can J Comp Med Vet Sci. 1953; 17 (5): 218-222.



