رمز و راز “ضربان قلب” اشتباه ستارگان مرده ممکن است راه حلی پیچیده داشته باشد

دانشمندان ممکن است راز قلب های تپنده افراطی ترین “ستارگان مرده” جهان را کشف کرده باشند و توضیح آن پیچیده است.
این تیم معتقد است که بهمن از گردبادهای کوانتومی باعث ایجاد این “اشکال” در چرخش یک کلاس از ستاره های نوترونی تحت عنوان تپ اخترها هنگامی که با همسایگان خود مانند بازوهای متوالی کاکتوس ها در مجاورت نزدیک می شود و الگوهای پیچ خورده و پیچیده ای ایجاد می کند.
“بیش از نیم قرن از کشف ستاره های نوترونی می گذرد، اما مکانیسم چرایی بروز مشکلات هنوز درک نشده است.” در بیانیه ای گفت. بنابراین ما مدلی را برای توضیح این پدیده پیشنهاد کردیم.»
تیمی از محققان برای حل معمای این مشکلات، 533 رصد تپ اخترها را بررسی کردند. آنها مشکلاتی را در نتیجه “شبکه گرداب کوانتومی“، که با محاسبات قانون قدرت همراستا است، در نتیجه مدلی ایجاد می شود که برخلاف مدل های قبلی باگ ستاره نوترونی نیازی به “تنظیم اضافی” ندارد.
“مشکلات” ستاره های نوترونی عمیق است
ستاره های نوترونی زمانی متولد می شوند که ستارگان پرجرم می میرند و سوختشان تمام می شود سوخت هسته ای و در زیر خود فرو می ریزند جاذبه زمین. لایه های بیرونی آنها به نسبت های عظیمی دمیده شده است ابرنواختر انفجارها این باعث می شود که یک هسته ستاره ای بین یک تا دو برابر بیشتر باشد جرم خورشید، خرد کردن به قطر حدود 12 مایل (کیلومتر). این به اندازه کافی کوچک است که در یک شهر متوسط روی زمین جای بگیرد.
پیامد این شکست این است که الکترون ها و پروتون ها با هم له می شوند و دریایی از نوترون ها که آنقدر متراکم است که اگر یک قاشق غذاخوری از آن را به زمین بیاورند، بیش از 1 میلیارد تن وزن خواهد داشت که از وزن قله اورست بیشتر است.
خرد شدن هستههای ستارهای همچنین مسئول چرخش سریع ستارگان نوترونی جوان است که سرعت برخی از آنها به 700 دور در ثانیه میرسد. این به دلیل حفظ تکانه زاویه ای است که شبیه به یک اسکیت باز روی یخ است که بازوهای خود را برای افزایش سرعت چرخش خود می کشد.
ستارگان نوترونی تازه “مرده” یا “تپ اخترها” به نظر می رسد که تپش دارند زیرا با چرخش سریع آنها پرتوهایی از تابش از قطب های خود پرتاب می کنند. تپ اخترها زمانی که پرتوهای آنها مستقیماً به سمت زمین نشانه می رود، به طور دوره ای درخشان می شوند و آنها را تپنده به نظر می رساند (از این رو نام آنها نامیده می شود). این ریپل را می توان با الف مقایسه کرد “نبض” کیهانی که آنقدر دقیق است که این ستارههای نوترونی جوان را میتوان بهعنوان زمانسنج کیهانی در آرایههای به اصطلاح زمانبندی تپاختر برای اندازهگیری زمانبندی رویدادهای آسمانی استفاده کرد.
با این حال، گرفتن وجود دارد. به نظر می رسد برخی از ستاره های نوترونی گهگاهی «تپش» می زنند و برای مدت کوتاهی سرعت چرخش و خروجی پالس خود را افزایش می دهند و در نتیجه نظم ضربان قلبشان را مختل می کنند. علت این مشکلات در هاله ای از ابهام قرار دارد.
به نظر می رسد مشکلات تپ اختر از الگوی مشابه یا «قانون قدرت» پیروی می کنند زلزله ها روی زمین. همانطور که زمین لرزه های کم ریشتر بیشتر از زلزله های با بزرگی بالا هستند، گسل های کم انرژی نیز در تپ اخترها بیشتر از گسل های پرانرژی و شدید رخ می دهند.

دو مکانیسم غالب در مشکلات ستارههای نوترونی دخیل هستند: لرزشهای ستارهای و «بهمنهای» گردابی کوانتومی کوچک که مانند طوفانهای میکروسکوپی در سوپ ابرسیالی تشکیل میشوند که درون ستاره نوترونی را تشکیل میدهند.
گردابهای کوانتومی معمولاً بهعنوان توضیح بیشتر از ستارزلهها پذیرفته شدهاند، زیرا در حالی که ستارزلهها از قانون قدرت پیروی میکنند. زمینزمین لرزه، آنها برای توضیح انواع مشکلات ستاره های نوترونی تلاش می کنند. با این حال، علیرغم پذیرش گستردهتر، هیچ توضیح واقعی در مورد اینکه چه چیزی میتواند باعث ایجاد یک بهمن فاجعهبار از گردابهای ابرسیال شود که میتواند به سطح یک ستاره نوترونی برسد و باعث چرخش آن شود، وجود ندارد.
نیتا در بیانیه مطبوعاتی توضیح می دهد: “در سناریوی استاندارد، محققان بر این باورند که بهمنی از گرداب های غیر متصل می تواند منشأ مشکلات را توضیح دهد.” “اگر سنجاق وجود نداشته باشد، به این معنی است که ابرسیال گرداب ها را یکی یکی آزاد می کند و اجازه می دهد تا سرعت چرخش را کنترل کند. بهمن و مشکلی وجود نخواهد داشت.»
Nitta اضافه کرد که مدل تیم نیازی به مکانیزم اتصال اضافی ندارد. این مدل فقط نیاز به در نظر گرفتن ساختاری متشکل از دو نوع موج دارد که در فضای داخلی ابرسیال ستاره نوترونی موج می زند: یک “موج P” که یک موج طولی با حرکت سریع است و یک “موج S” که یک موج است. حرکت کندتر یک موج.
نیتا ادامه داد: «در این ساختار، تمام گردابها در هر خوشه به هم متصل هستند، بنابراین نمیتوان آنها را یکی یکی آزاد کرد. در عوض، ستاره نوترونی باید تعداد زیادی گردابه را به طور همزمان آزاد کند. این نکته کلیدی مدل ما است.

ماده معمولی در ستارگان نوترونی مقاومت است
مدل این تیم فرض میکند که هسته ابرسیال یک ستاره نوترونی با سرعت ثابتی میچرخد، اما جزء “معمولی” غیر ابرسیال روی آن میچرخد. نتیجه کاهش سرعت چرخش ستاره نوترونی با انتشار پالس های الکترومغناطیسی و امواج کوچک در فضا و زمان است که به اصطلاح امواج گرانشی.
با گذشت زمان، اختلاف سرعت افزایش مییابد و باعث میشود که درون ستاره نوترونی گردابهای ابر سیال حامل تکانه زاویهای را به بیرون پرتاب کند، مولفه معمولی را شتاب میدهد و باعث افزایش نرخ اسپینی میشود که به عنوان مشکلات تپاختری میبینیم.
این تیم فرضیه میدهد که ابر سیال در ستارگان نوترونی به دو نوع تقسیم میشود، که توضیح میدهد چگونه این گردابها متولد میشوند. ابرشاره های موج S که بر هسته بیرونی ستاره نوترونی تسلط دارند، محیط نسبتاً آرامی را فراهم می کنند که از تشکیل گرداب هایی که دارای اسپین های عدد صحیح یا “صحیح” هستند، پشتیبانی می کند. با این حال، در هسته درونی یک ستاره نوترونی، تیم بر این باور است که ابر سیال بودن موج p غالب است و شرایط شدیدی را ایجاد میکند که به نفع گردابهای چرخشی نیمه کل است.
این بدان معنی است که یک گرداب چرخشی کامل وقتی وارد هسته داخلی تحت تسلط موج p می شود به دو گردابه نیمه کل تقسیم می شود. این یک ساختار فوق سیال به نام “bujum” ایجاد می کند که به شکل کاکتوس است. همانطور که نیم گرداب های بیشتری ایجاد می شوند و از طریق budjums به هم متصل می شوند، پویایی خوشه های گردابی به طور فزاینده ای پیچیده می شود. آن را به عنوان بازوهای یک کاکتوس در نظر بگیرید که با بازوهای یک گیاه همسایه در هم میپیچد و الگوهای پیچیده و پیچیدهتری ایجاد میکند.

این تیم شبیه سازی هایی انجام داد که نشان می داد مدل آنها به بازتولید انرژی حشرات ستاره های نوترونی دنیای واقعی بسیار نزدیک شده است.
«استدلال ما، در عین سادگی، بسیار قدرتمند است. شیگهیرو یاسویی، عضو تیم و دانشیار دانشگاه نیشوگاکوشا، گفت: اگرچه ما نمیتوانیم مستقیماً ابرشاره موج p را در داخل مشاهده کنیم، نتیجه منطقی وجود آن رفتار قانون قدرت اندازههای خوشهای است که از شبیهسازیها به دست میآید. “ترجمه این به یک توزیع قانون قدرت متناظر از انرژی های اشکال نشان داد که با مشاهدات مطابقت دارد.”
یاسویی در پایان گفت: ستاره نوترونی موقعیت بسیار خاصی است زیرا سه حوزه اخترفیزیک، فیزیک هسته ای و فیزیک ماده متراکم در یک نقطه به هم می رسند. رصد مستقیم بسیار دشوار است زیرا ستارگان نوترونی دور از ما هستند. بنابراین، ما باید یک ارتباط عمیق بین ساختار داخلی و برخی از داده های رصد ستاره نوترونی ایجاد کنیم.
تحقیقات این تیم در مجله منتشر شده است گزارش های علمی.




