مرا به ستاره ها بفرست: دانشمندان فناوری جدید وحشیانه ای را برای سفر بین ستاره ای پیشنهاد می کنند

محققان یک روش پیشرانه جدید پیشنهاد کرده اند که می تواند پوشش مسافت های وسیع مورد نیاز برای ماموریت های بین ستاره ای را در طول عمر انسان امکان پذیر کند.
چالش اساسی در دستیابی به یک منظومه ستاره ای متفاوت در پی بردن به چگونگی تولید و انتقال انرژی کافی به یک فضاپیما به صورت کارآمد و مقرون به صرفه نهفته است. محدودیتهای فیزیکی فضاپیماهای مدرن چالشهای مهمی را برای رسیدن به فضای بینستارهای در طول عمر انسان ایجاد میکند، بهویژه با فضای محدود برای حمل سوخت یا باتری. اگر میخواهیم به سرعتهای عظیمی که برای پیمودن فواصل بین ستارهای در طول عمر انسان نیاز است دست یابیم، باید راهحلهای غیر استاندارد پیدا کنیم.
پرتوهای الکترونی نسبیتی متشکل از الکترون هایی که نزدیک به سرعت نور حرکت می کنند را وارد کنید. “قدرت پخش به کشتی مدتهاست که به عنوان یکی از راههای بدست آوردن قدرت بیشتر شناخته شده است […] جف گريسون، تکنسين ارشد شرکت الکتريک اسکاي و رئيس بنياد تاو زيرو، به Space.com گفت: «انرژي قدرت است. [multiplied by] زمان – بنابراین برای دریافت مقدار مشخصی انرژی از یک پرتو، یا به قدرت بسیار بالایی نیاز دارید یا باید برای مدت طولانی در پرتو بمانید.”
یکی از این راهحلها که اخیراً ارائه شده است، از پرتوهای الکترونی با شتاب تقریباً به سرعت نور برای به حرکت درآوردن یک فضاپیما استفاده میکند، چیزی که میتواند بر فواصل وسیع بین زمین و نزدیکترین ستاره بعدی غلبه کند. گریسون توضیح داد: “برای پرواز بین ستاره ای، چالش اصلی این است که فاصله ها بسیار زیاد است.” آلفا قنطورس 4.3 سال نوری از ما فاصله دارد؛ حدود 2000 برابر دورتر از خورشید که فضاپیمای وویجر 1 به آن رسیده است. بسیار بیشتر از 30 سال برای بازگرداندن داده ها – این بدان معناست که ما باید سریع پرواز کنیم.”
مطالعهای که توسط گریسون و گریت بروهاگ، فیزیکدان آزمایشگاه ملی لوس آلاموس در مجله Acta Astronautica منتشر شده است، تأکید میکند که رسیدن به سرعتهای عملی بین ستارهای به توانایی رساندن مقادیر کافی انرژی جنبشی به فضاپیما به شیوهای اقتصادی بستگی دارد.
گرسون گفت: «پرواز بین ستارهای ما را ملزم میکند تا مقادیر زیادی انرژی را جمعآوری و کنترل کنیم تا به سرعت آنقدر سریع برسیم که مفید باشد. راکتهای شیمیایی که ما امروزه استفاده میکنیم، حتی با افزایش سرعت از سیارات گذشته یا از آنها […] در حال تاب خوردن از خورشید برای افزایش، من فقط توانایی افزایش سرعت های مفید بین ستاره ای را ندارم.”
بیشتر تحقیقات نظری در مورد “سواریان پرتو” برای سفر بین ستاره ای بر پرتوهای لیزر متمرکز شده است که از ذرات نور به نام فوتون تشکیل شده اند. نمونه های قابل توجه عبارتند از موتورهای هوای بین ستاره ای با نیروی لیزر و بادبان های لیزری. رامجتها فضاپیما را با فشردهسازی گاز هیدروژن جمعآوریشده از محیط بینستارهای با انرژی ارسال شده توسط پرتو لیزری که از منبعی دور منتقل میشود، به حرکت در میآورند. در مقابل، بادبان های لیزری از تکانه فوتون های پرتو لیزر برای به جلو راندن فضاپیما استفاده می کنند.
در حالی که هر دو مفهوم راه حل های ایده آلی به نظر می رسند، محدودیت های متعددی مانع کاربرد آنها می شود. رام جت های بین ستاره ای با چالش هایی مانند چگالی پراکنده محیط بین ستاره ای و نیازهای انرژی و همجوشی عظیم روبرو هستند. بادبان های لیزری، در حالی که از نظر طراحی ساده تر هستند، در حفظ تراز و شدت پرتو در مسافت های طولانی برای ارائه قدرت کافی تلاش می کنند.
در مقابل، شتاب دادن به سرعتهای نزدیک به نور بسیار آسانتر است و مزایای منحصربهفردی را ارائه میدهند، اگرچه به دلیل مجموعه محدودیتهای خود کمتر مورد مطالعه قرار میگیرند. گریسون توضیح داد: «از آنجایی که الکترونها همگی دارای بار منفی هستند، یکدیگر را دفع میکنند، که پرتو را به طرفین پراکنده میکند.
اما گریسون و بروهاگ می گویند راه هایی برای مقابله با این موضوع وجود دارد.
در سرعت های نسبیتی – که نزدیک به سرعت نور است – زمان کندتر حرکت می کند، به این معنی که پرتو الکترونی زمان کافی برای پخش شدن نخواهد داشت و پرتو را متمرکز نگه می دارد.
مزیت دیگر خالی نبودن فضا است. گریسون توضیح داد: “گسترش بسیار نازکی از گازهای یونیزه شده به نام پلاسما وجود دارد که فضایی را پر می کند که الکترون ها و یون های خود را در اطراف شناور دارد.” وقتی پرتو الکترونی عبور می کند [this plasma]الکترونهای سبکتر را از این گاز پسزمینه دفع میکند، اما یونهایی که سنگین هستند، آهستهتر حرکت میکنند و عقب میمانند.»

با عبور پرتو الکترونی از پلاسما، میدان مغناطیسی را به دلیل عبور یون های باقی مانده از پلاسمای کیهانی می بیند. این میدان مغناطیسی نیرویی ایجاد می کند که پرتو الکترونی را به هم می کشد و به طور موثر پرتو را فشرده می کند و از گسترش آن جلوگیری می کند. گرسون گفت: «به این می گویند «چنگ زدن نسبیتی». “اگر همه اینها به درستی عمل کنند، ما می توانیم پرتو را در فضا برای فاصله بسیار طولانی – هزاران برابر فاصله زمین تا خورشید – کنار هم نگه داریم و این قدرت شتاب دادن به یک فضاپیما را فراهم می کند.”
در مقاله خود، دو نفر محاسبه کردند که یک پرتو الکترونی که با این سرعتها حرکت میکند، میتواند نیروی کافی برای به حرکت درآوردن یک کاوشگر 2200 پوندی (1000 کیلوگرمی) – تقریباً به اندازه وویجر 1 – با سرعت 10 درصد سرعت نور تولید کند. این به آن اجازه می دهد تا تنها در 40 سال به آلفا قنطورس برسد، پیشرفتی عظیم در طول 70000 سال فعلی.
گرسون ادعا میکند که نمونههایی از این پرتوهای نسبیتی فشرده در حال حاضر در اعماق فضا وجود دارند، مانند فورانهای ذرات باردار آزاد شده از سیاهچالهها، که نشان میدهد این کار به صورت فرضی امکانپذیر است. اما آیا ما می توانیم چنین شرایطی را به صورت مصنوعی ایجاد کنیم؟ او پرسید. “آیا میدان مغناطیسی خورشید پرتو را می شکند؟ چگونه پرتو الکترونی را پرتاب خواهیم کرد؟ اینها همه سوالاتی هستند که باقی می مانند.”
در این مقاله، تیم پیشنهاد میکند یک «سفینه فضایی مولد پرتو» در نزدیکی خورشید قرار گیرد، جایی که نور شدید خورشید میتواند نیروی مورد نیاز برای پرتو را تامین کند. گریسون اظهار داشت: «اگرچه کار مهندسی در ساخت چنین پرتو قدرتمندی وجود دارد، اما در مقایسه با چالشهای دیگر دشوار نیست.
پرتاب یک پرتو الکترونی به یک فضاپیما نیز تنها نیمی از چالش است – نیروی تولید شده باید بتواند یک فضاپیما را به حرکت درآورد. گرسون گفت: «این به معنای تبدیل انرژی پرتو به پرتاب نوعی پیشرانه یا «جرم واکنشی» است. “این پرتو انرژی زیادی را منتقل می کند و این تبدیل باید گرمای اتلاف بسیار کمی را وارد فضاپیما کند تا از ذوب شدن آن جلوگیری کند.”
او میگوید آنها ایدههایی در مورد چگونگی دستیابی به این هدف دارند، اما همه آنها در حال حاضر فرضی هستند و برای درک نیاز به کار بیشتری دارند. آنها همچنین باید مطالعات مدلسازی رایانهای بیشتری را برای درک بهتر رفتار پرتو و نحوه شروع آن انجام دهند و سپس آزمایشهای فضایی دادههای مشخصی را برای کار ارائه میدهند. گرسون گفت: «برای مثال، یک ماهواره دور از زمین میتواند پرتوی را به ماه بفرستد تا به طور تجربی تأیید کند که نتایج با نتایج پیشبینیشده توسط مدلسازی مطابقت دارد.
اگرچه به دست آوردن بودجه ممکن است یک چالش باشد، دانشمندان می گویند که در مقایسه با جایگزین هایی مانند بادبان های لیزری، پرتوهای الکترونی می توانند 10000 برابر برد بیشتری داشته باشند، بنابراین به انرژی کمتری نیاز دارند و می توانند سفینه های فضایی سنگین را به حرکت درآورند. گرسون گفت: “هزینه ایجاد یک پرتو بزرگ با قدرت افزایش می یابد، بنابراین رویکرد پرتو الکترونی نسبیتی می تواند به طور قابل توجهی مقرون به صرفه تر باشد.” کاری که روی فضاپیمای لیزری برای پروازهای بین ستارهای انجام میشود، بررسی فضاپیماهای چند گرمی است و بازگرداندن دادههای علمی بسیار چالش برانگیز است. اگر بتوانیم فضاپیماهای بزرگتر را دهها کیلوگرم فشار دهیم، میتوانیم قدرت، ابزار و ارتباطات بیشتری را برای ارسال دادهها به زمین اضافه کنیم.»
توانایی تابش انرژی در فواصل طولانی پیامدهای گسترده ای دارد، از امکان سفر سریعتر در منظومه شمسی تا انتقال انرژی از خورشید به مکان های دیگر مانند ماه.
اگرچه این یک هدف دور باقی مانده است، اما کاهش هزینه حمل و نقل بین ستاره ای ممکن است روزی به انسان اجازه دهد تا به ستارگان دیگر سفر کند و مرزهای آنچه که زمانی در اکتشافات فضایی امکان پذیر بود را گسترش دهد.


