«ساعت تصادف» نشان میدهد که پس از طوفان شدید خورشیدی چقدر زود برخورد ماهوارهها رخ میدهد – و این بسیار ترسناک است

چقدر طول می کشد تا ماهواره ها شروع به برخورد با زباله های فضایی و یکدیگر کنند اگر ناگهان توانایی خود را برای دوری از یکدیگر از دست بدهند؟
یک مطالعه جدید نشان می دهد که با مقدار زیادی از ماهواره ها این برخورد امروز در مدار زمین، اولین برخورد در کمتر از سه روز رخ خواهد داد و به طور بالقوه باعث ایجاد یک آبشار خطرناک از برخوردها می شود که می تواند به سرعت فضای اطراف سیاره را غیرقابل استفاده کند.
آنها متوجه شدند که مناطق در مدار پایین زمین (LEO) در ارتفاعات حدود 300 مایلی (500 کیلومتری)، جایی که اکثر ماهواره های ابرصورت فلکی مانند SpaceX استارلینک اقامت، ممکن است یک برخورد در تنها 2.8 روز ببینید. برای مقایسه، تیم شبیه سازی مشابهی را با تعداد ماهواره ها و زباله های فضایی سامانتا لاولر، دانشیار نجوم در دانشگاه رجینا در کانادا و یکی از نویسندگان مقاله، به Space.com گفت که در آن زمان، 128 روز طول می کشید تا اولین برخورد رخ دهد.
لاولر گفت: «این یک تغییر بزرگ نسبت به سال 2018 بود.
این ایده که ماهواره ها در مدار می توانند به طور ناگهانی توانایی خود را برای جلوگیری از برخورد از دست بدهند، علمی تخیلی نیست. هر بار خورشید الف را رها می کند تخلیه توده تاجی (CME) – طغیان پلاسمای مغناطیسی – به سمت زمین، اتمسفر نازک بالای سیاره ضخیم می شود. ماهوارههای LEO سپس کشش و کاهش سرعت بیشتری را تجربه میکنند، به این معنی که پیشبینی مسیر آنها غیرممکن میشود.
به عنوان مثال، در سال 2003، پس از طوفان هالووین – یکی از شدیدترین فضا زمان رویدادهای سه دهه گذشته – اپراتورهای ماهواره برای روزها مسیر موقعیت فضاپیمای خود را گم کرده اند. در آن زمان چند صد ماهواره عملیاتی به دور سیاره می چرخیدند و هیچ برخوردی رخ نداد. و طوفان هالووین تنها کسری از توانایی خورشید بود. یک طوفان خورشیدی قوی تر، شاید به همان اندازه رویداد کارینگتون در سال 1859 – شدیدترین طوفان خورشیدی ثبت شده در تاریخ بشر – یک هفته یا بیشتر طول می کشد تا به طور کامل فروکش کند.
سارا تیل، محقق اخترفیزیک در دانشگاه پرینستون و نویسنده مسئول مقاله، به Space.com گفت: «در شروع یک طوفان خورشیدی، افزایش عظیمی در چگالی اتمسفر وجود دارد و چیزها شروع به جدا شدن میکنند. قبل از اینکه همه چیز عادی شود، چندین کیلومتر ابهام در موقعیتهای ماهوارهای دارید و تخمین این که اجسام در آینده کجا خواهند بود غیرممکن میشود – و بنابراین پیشبینی برخورد و انجام مانورهای فرار غیرممکن میشود.
داده های Crash Clock نشان می دهد که در سال 2018، فضای اطراف زمین به احتمال زیاد زمان کافی برای بازیابی از بسیاری از موارد را داشته است. طوفان شدید خورشیدی قبل از وقوع اولین برخورد با این حال، در سال 2025، یک برخورد مداری تقریباً قطعی خواهد بود. چنین برخوردی هزاران قطعه را ایجاد می کند که همه چیز را در مسیر خود به خطر می اندازد و به طور بالقوه زنجیره ای غیرقابل توقف از حوادث را به وجود می آورد. با هر فاجعه بعدی، منطقه مداری آسیب دیده خطرناک تر می شود – یک سناریوی کابوس به نام سندرم کسلر.
Thiele گفت: 2.8 روز میانگین زمان مورد انتظار برای اولین برخورد است. “این یک تخمین احتمالی است. ما نمی گوییم که مطمئناً در آن چارچوب زمانی اتفاق می افتد. این چیزی است که می توانید انتظار داشته باشید.”
در حال حاضر حدود 13000 ماهواره عملیاتی در مدار این سیاره در حال چرخش هستند. به گفته آژانس فضایی اروپاهمراه با بیش از 43500 قطعه زباله فضایی – ماهواره های از کار افتاده، مراحل موشک و قطعات برخورد – که به اندازه کافی بزرگ هستند که بتوان آنها را ردیابی کرد. این اجرام با سرعتی در حدود 7.8 کیلومتر (4.8 مایل) در ثانیه دور سیاره می چرخند و مسیرهای آنها اغلب متقابل است. شرکتهای آگاهی از موقعیت فضایی، فرماندهی فضایی ایالات متحده و سایر آژانسها مسیرهای ماهواره را پیشبینی میکنند و به اپراتورها هشدار میدهند که در صورت نزدیک شدن به برخورد نزدیک، مانورهای اجتناب از برخورد را انجام دهند. استارلینک، تا حد زیادی بزرگترین صورت فلکی در حال حاضر در مدار، که شامل حدود 9000 ماهواره عملیاتی است، انجام داد. 145000 مانور جلوگیری از برخورد در شش ماه قبل از جولای 2025، معادل حدود چهار مانور ماهواره ای Starlink در هر ماه.
با این حال، صنعت فضایی جهانی تا پایان استقرار صورت فلکی ماهواره ای فاصله زیادی دارد. تحلیلگران تخمین می زنند که تا سال 2035، ده ها هزار ماهواره دیگر می تواند به مدار زمین اضافه شود. بنابراین، ممکن است در آینده ای نه چندان دور همه چیز خائنانه تر شود.
لاولر و تیله از تخمین کوتاه بودن ساعت سقوط خودداری کردند اگر شاید شش یا 10 برابر بیشتر از امروز ماهواره هایی در مدار زمین در حال گردش باشند.
آنها می گویند که اپراتورهای ماهواره ای می توانند به سرعت شانس خود را برای زنده ماندن در هرج و مرج خورشیدی بهبود بخشند خارج کردن ماهواره های قدیمی و بررسی دقیق تعداد فضاپیماهایی که باید در ارتفاعات خاص پرتاب شوند.
لاولر گفت: بخشی که اپراتورهای ماهواره می توانند کنترل کنند تعداد ماهواره ها و چگالی ماهواره ها است.
Thiele اضافه کرد که این مطالعه نشان می دهد که محیط فضا در چند سال کوتاه چقدر شکننده شده است.
او گفت: «ساعت تصادف نشان میدهد که چقدر به عملیاتهای بدون خطا اعتماد داریم. “اگر همه چیز همیشه درست کار کند، پس ما خوب هستیم.”
با این حال، دیر یا زود، طوفان خورشیدی دیگری به اندازه کارینگتون رخ خواهد داد. این سوال باقی می ماند که آیا اپراتورهای ماهواره ای برای این امر آمادگی خواهند داشت؟ در سال 2025، تعداد پرتابهای فضایی جهانی برای اولین بار در تاریخ از 300 پرتاب خواهد شد و این صنعت هیچ نشانهای از کاهش سرعت را نشان نمیدهد.




