ستاره شناسان اولین پرتاب جرم تاج از ستاره بیگانه را مشاهده کردند – و این خبر بدی در جستجوی حیات است

به لطف فضاپیمای XMM-نیوتن آژانس فضایی اروپا (ESA)، اخترشناسان برای اولین بار انفجار قوی پلاسما را مشاهده کردند که از یک ستاره دور فوران می کند. ما بسیاری از این پرتابهای جرم تاجی (CME) را از خورشید دیدهایم (و احساس کردهایم)، اما اگرچه مدتها فکر میکردیم که ستارههای دیگر چنین جریانهای قدرتمندی از گازهای فوقگرم و میدانهای مغناطیسی را به بیرون پرتاب میکنند، ستارهشناسان پیش از این هرگز آنها را به هیچ وجه به طور قطعی مشاهده نکرده بودند.
این اولین CME فراخورشیدی، که از یک ستاره کوتوله قرمزاین یک ستارهباران معمولی نبود. این CME به اندازه کافی متراکم بود و انرژی کافی برای حذف اتمسفر هر سیاره ای که به دور آن می چرخد را حمل می کرد، با مواد پرتاب شده با سرعت 5.4 میلیون مایل در ساعت (2400 کیلومتر در ثانیه). این سرعت، حدود 3500 برابر سریعتر از یک جنگنده جت F-16 لاکهید مارتین، چیزی است که تنها در حدود 1 در 20 CME از خورشید ما دیده می شود.
جو کالینگهام از موسسه هلندی اخترشناسی رادیویی (ASTRON) گفت: ستاره شناسان دهه هاست که می خواستند CME را در ستاره دیگری مشاهده کنند. در بیانیه ای گفت. اکتشافات قبلی حاکی از وجود آنها یا اشاره به حضور آنها بود، اما در واقع تایید نکردند که مواد به طور قطعی به فضا فرار کرده اند. اکنون ما برای اولین بار توانستیم این کار را انجام دهیم.”
تحقیقات این تیم روز چهارشنبه (12 نوامبر) در مجله منتشر شد طبیعت.
کشف این CME فراخورشیدی با کمک تلسکوپ رادیویی آرایه فرکانس پایین (LOFAR) صورت گرفت که قادر به تشخیص سیگنال های رادیویی است که توسط CME ها هنگام عبور از لایه های بیرونی ستاره ها و خروج از فضای بین سیاره ای ایجاد می شوند. این یک موج شوک و انفجار گویای نور مرتبط با آن در ناحیه موج رادیویی ایجاد می کند طیف الکترومغناطیسی.
کالینگهام گفت: «این نوع سیگنال رادیویی به سادگی وجود نخواهد داشت مگر اینکه مواد به طور کامل از حباب ستاره ای ناشی از مغناطیس قدرتمند خارج شده باشد. “به عبارت دیگر، آن توسط CME ایجاد شده است.”
این CME فراخورشیدی برای اولین بار در داده های LOFAR به لطف یک تکنیک پردازش داده جدید مشاهده شد. سپس از XMM-Newton برای تعیین دمای ستاره ای که آن را ایجاد کرده، سرعت چرخش و درخشندگی اشعه ایکس آن استفاده شد. این نشان داد که این کوتوله قرمز که در فاصله 40 سال نوری از ما قرار دارد، تقریباً نیمی از جرم خورشید دارد، اما حدود 20 برابر سریعتر از ستاره ما می چرخد و میدان مغناطیسی آن حدود 300 برابر قویتر از میدان مغناطیسی خورشید است.
دیوید کونان، عضو تیم، عضو فوق دکترا در ASTRON، توضیح داد: «ما به حساسیت و فرکانس LOFAR برای تشخیص امواج رادیویی نیاز داشتیم. “و بدون XMM-Newton، ما نمیتوانستیم حرکت CME را تعیین کنیم یا آن را در یک زمینه خورشیدی قرار دهیم، که هر دو برای اثبات آنچه ما یافتیم حیاتی هستند. هیچکدام از تلسکوپها به تنهایی کافی نبود – ما به هر دو نیاز داشتیم.”
این تحقیق همچنین ممکن است به ما در درک بهتر CME های پرتاب شده توسط خورشید و چگونگی هدایت هوای فضایی در اطراف زمین به ما کمک کند.
Eric Kuelkers، دانشمند پروژه ESA XMM-Newton میگوید: «XMM-Newton اکنون به ما کمک میکند تا بفهمیم چگونه CMEها بر اساس ستارهها تغییر میکنند، چیزی که نه تنها در مطالعه ما از ستارگان و خورشید ما جالب است، بلکه در جستجوی جهانهای قابل سکونت در اطراف ستارگان دیگر نیز جالب است». “این همچنین قدرت فوق العاده همکاری را نشان می دهد که در قلب همه علوم موفق قرار دارد. این کشف یک تلاش تیمی واقعی بود و جستجوی چندین دهه برای CMEs فراتر از خورشید را حل کرد.”
CME و جستجوی زندگی
این واقعیت که CME به اندازه کافی سریع و متراکم بود تا جو سیاره را حذف کند همچنین اطلاعات بیشتری را به معیارهایی اضافه می کند که تعیین می کند چه چیزی سیاره قابل سکونت است.
هنریک اکلوند، ESA در مرکز تحقیقات و فناوری فضایی اروپا (ESTEC) در نوردویک، هلند، گفت: «این کار مرز رصدی جدیدی را برای مطالعه و درک شعلهها و آب و هوای فضایی اطراف ستارههای دیگر باز میکند. “ما دیگر محدود به برون یابی درک خود از CME های خورشیدی به ستارگان دیگر نیستیم. به نظر می رسد که هوای شدید فضایی ممکن است حتی در اطراف ستارگان کوچکتر – میزبانان اصلی سیارات فراخورشیدی بالقوه قابل سکونت – شدیدتر باشد. این پیامدهای مهمی برای چگونگی حفظ جو این سیارات و احتمالاً در طول زمان قابل سکونت ماندن دارد.”
در حال حاضر، برای اینکه سیاره ای قابل سکونت در نظر گرفته شود، باید در ناحیه اطراف ستاره خود باشد که نه خیلی گرم و نه خیلی سرد باشد تا بتواند آب مایع را پشتیبانی کند، که به عنوان قابل سکونت شناخته می شود. زون طلایی.. اما اگر ستاره در قلب این منطقه به ویژه فعال باشد و CME های قوی و مکرر را پرتاب کند، حتی یک مدار پایدار در منطقه گلدیلاک به حفظ جو و در نتیجه شرایط لازم برای رشد حیات کمکی نمی کند.
این یک کشف قابل توجه است زیرا ستاره های کوتوله قرمز مانند این رایج ترین ستاره های کهکشان راه شیری هستند. بنابراین، تعداد بیشتری از این ستارگان بیش از آنچه قبلاً تصور می شد، ممکن است سیارات در حال گردش خود را از اتمسفر خود پاک کنند.


