سلول های سرطانی زمانی گسترش می یابند که بازیافت زباله را متوقف کنند


درجه سانتی گرادسلولها دائماً در حال تولید کوههای زائد هستند، مانند پروتئینهای آسیبدیده یا اندامکهای به هم ریخته، اما توسعه یک طرح بازیافت پایدار برای جلوگیری از انباشت زباله1 اتوفاژی فرآیند دفع مواد زائد ضروری است که بخشهای استفاده شده را برای منابعی که سلول میتواند دوباره استفاده کند، نجات میدهد. دانشمندان در حال بررسی چگونگی تأثیر اتوفاژی هستند رشد سلول های توموراما مطالعات کمی روی نقش آن در متاستاز متمرکز شده است.2
انتشار در گزارش های سلولی، محققان الف را شناسایی کردند یک تنظیم کننده اتوفاژی که مدت ها نادیده گرفته شده بود که مانع از عبور سرطان سینه از مرزهای بافتی می شود.3 با مطالعه تغییرات در این ژن، دانشمندان ممکن است روزی از آن برای پیش بینی متاستاز در بیماران سرطانی استفاده کنند.
اگرچه بازیافت برای محیط زیست مفید است، اتوفاژی تأثیر ظریف تری بر سرطان دارد. مطالات گذشته نشان داد که برخی از ژن های اتوفاژی از تومورها محافظت می کنند یا آنها را تشدید می کنند.4 با این حال، تعداد زیادی ژن دیگر وجود دارند که اتوفاژی را تحت تأثیر قرار می دهند یا آن را تنظیم می کنند که به طور سیستماتیک بررسی نشده اند. جون لین گوان، زیست شناس سلولی در دانشگاه سینسیناتی و یکی از نویسندگان این مطالعه. علاوه بر این، محققان در درجه اول در حال بررسی چگونگی کنترل عوامل اتوفاژی تومور اولیه هستند. گوان خاطرنشان کرد: «تحقیقات نسبتاً کمی وجود دارد که به طور خاص در مورد متاستاز بررسی می شود.
گوان و تیمش 171 ژن را که بر اتوفاژی تأثیر میگذارند، مقایسه کردند تا بررسی کنند که چگونه بر متاستاز در مدل موش سرطان سینه تأثیر میگذارند. با استفاده از نمایشگرهای حذفی تکرارهای پالیندرومیک متقابل تنظیمی خوشه ای (CRISPR) – پروتئین مرتبط با CRISPR (Cas9)، آنها به طور سیستماتیک هر ژن را حذف کردند تا ببینند آیا عدم وجود آن باعث می شود تومورها از کنترل خارج شوند یا خیر.
از 171 ژن تنظیم کننده اتوفاژی، آن ها ده ها ژن را شناسایی کردند که متاستاز را محدود می کنند. در غیاب آنها، سلولهای تومور به ریه گسترش مییابند، عضوی که این نوع سرطان معمولاً به سمت آن نمیرود. ژنی که پروتئین p47 را کد می کند، در زمان تخلیه، بیشترین تفاوت را ایجاد کرد، که نشان می دهد نقش کلیدی در محدود کردن متاستاز سرطان سینه ایفا می کند. گوان خاطرنشان کرد: قبلاً مشخص نبود که می تواند بر سرطان تأثیر بگذارد.
زمانی که محققان بررسی کردند یک پایگاه داده بیان ژن سرطان پستان موجودآنها دریافتند افرادی که بیان کمتری از p47 در سلولهای تومورشان دارند، بیشتر در معرض متاستاز قرار میگیرند، و این نشان میدهد که سرطانها زمانی که طرح بازیافت آنها با شکست مواجه میشود، راحتتر از مرزهای بافت عبور میکنند.5 گوان حدس زد که دانشمندان ممکن است p47 را در مطالعات قبلی متاستاز نادیده گرفته باشند زیرا این ژن به عنوان یک ژن سرطان مرتبط در رادار آنها نبود. او و تیمش با استفاده از رویکردی بیطرفانه به 171 تنظیمکننده اتوفاژی شناخته شده، به اهمیت آن پی بردند.
در حین مطالعه چگونگی تأثیر p47 بر اتوفاژی، تیم بر روی لیزوزوم ها، اندامک هایی که آنزیم های گوارشی را تامین می کند مورد نیاز برای بازیافت زباله6 در غیاب p47، گوان و تیمش تعداد زیادی از لیزوزومهای ناکارآمد را مشاهده کردند که نشان میدهد پروتئین برای حفظ این اندامکها مهم است.
P47 علاوه بر تنظیم اتوفاژی، آبشار سیگنالینگ ایمنی را که محققان انجام می دهند مهار می کند. قبلاً با متاستازها همراه بود.7 این تیم دریافت که در شرایط عادی سلولی، p47 حامل محرک ایمنی است. مدولاتور هسته NFkB (NEMO)به کارخانه بازیافت سلول، در نتیجه از پاسخ ایمنی جلوگیری می کند.8 با این حال، در غیاب p47، NEMO پاسخ ایمنی را تحریک می کند.
من بسیار هیجانزده بودم که دیدم آنها چنین صفحهنمایش ژنتیکی متمرکزی را روی موش انجام دادهاند. ژان فرانسوا کوته، یک محقق متاستاز در دانشگاه مک گیل که در این کار دخالتی نداشت. وی افزود: 99.9 درصد افراد این کار را در کشت سلولی انجام می دهند. ارزیابی اینکه کدام ژن ها با استفاده از کشت سلولی گسترش سرطان بین اندام ها را کنترل می کنند دشوار است، اما مدل های موش به محققان اجازه می دهد به این سؤالات پاسخ دهند.
محققان استفاده کردند موش های برهنه در آزمایشات خود؛ آنها علاوه بر نداشتن خز، فاقد سیستم ایمنی کاملاً کاربردی نیز هستند.9 کوته مایل است این مطالعه را در موشهای مجهز به مجموعه کاملی از دفاعی که میتواند بر تومور تأثیر بگذارد، تکرار شود. او توضیح داد: متاستاز نه تنها فرآیندی است که به سلول سرطانی بستگی دارد، بلکه توسط کل ریزمحیط تومور اولیه تغذیه میشود.
در حرکت رو به جلو، گوان و تیمش قصد دارند بررسی کنند که آیا p47 متاستاز را برای سایر انواع سرطان محدود می کند یا خیر. علاوه بر این، آنها 37 ژن دیگر از صفحه نمایش CRISPR-Cas9 خود دارند تا به آنها نگاه کنند. رابطه اتوفاژی با سرطان تا حد زیادی ناشناخته باقی مانده است، و این یافتهها ممکن است سرنخهای بیشتری را از رابطه پیچیده آنها باز کند.
منابع
1. کوما آ، میزوشیما ان. نقش فیزیولوژیکی اتوفاژی به عنوان یک سیستم بازیافت درون سلولی: با تاکید بر متابولیسم مواد مغذی. Semin Cell Biol. 2010; 21 (7): 683-690.
2. Santhanam U و همکاران. Atg7 همکاری با Pten از دست دادن برای تحریک رشد تومور سرطان پروستات. Genes Dev. 2016; 30 (4): 399-407.
3. هائو ام، و همکاران. در داخل بدن صفحه نمایش حذفی CRISPR p47 را به عنوان یک سرکوب کننده متاستاز سرطان سینه HER2+ با تنظیم قاچاق NEMO و شار اتوفاژی شناسایی می کند.. گزارش های سلولی. 2024؛ 43 (2): 113780.
4. رائو اس، و همکاران. نقش دوگانه اتوفاژی در مدل موشی سرطان ریه. Nat Commun. 2014; 5 (1): 3056.
5. گیورفی بی، و همکاران. یک ابزار تجزیه و تحلیل بقا آنلاین برای ارزیابی سریع اثر 22277 ژن بر پیش آگهی سرطان پستان با استفاده از داده های ریزآرایه 1809 بیمار. درمان سرطان سینه. 2010; 123 (3): 725-731.
6. Yim WWY، Mizushima N. زیست شناسی لیزوزومی در اتوفاژی. Cell Discov. 2020; 6 (1): 6.
7. ملا RR، کیران پ. مسیرهای ریزمحیط تومور: تنظیم متقابل در متاستاز سرطان پستان. ژن ها و بیماری ها. 2022; 9 (2): 310-324.
8. Shibata Y و همکاران. p47 با القای تخریب لیزوزومی NEMO polyubiquitinated به طور منفی فعال سازی IKK را تنظیم می کند.. Nat Commun. 2012؛ 3:1061.
9. Pelleitier M، Montplaisir S. موش برهنه: مدلی از عملکرد ناقص سلول T. روشهای رسیدن به Exp Pathol. 1975; 7: 149-166.




