سیارک وستا می تواند بخش عظیمی از سیاره باشد که توسط دنیای والدینش منفجر شد و چرخش را به فضا فرستاد ، سپس درگیری چهار و نیم میلیارد سال پیش.
این نتیجه گیری از محققانی است که با دقت نقشه برداری از میدان گرانشی وستا و نحوه حرکت سیارک از طریق کیهان را ترسیم کرده اند. اگر آنها درست باشند ، باید به این ایده اعتماد کنیم که خود وستا در واقع پروتوپلانت راکد کرده است. در هنگام تولد منظومه شمسی ، اعتقاد بر این است که سیارات از طریق فرآیند معروف به تجمع اساسی ، ساخته شده و با متمایز کردن بقایای صخره ای و افزودن توده با برخورد با سایر پروتوپلانت ها شکل گرفته و رشد داده شده اند.
تصور می شد وستا آخرین پروتوپلانت است ، بقایای باقیمانده روزهای اول منظومه شمسی ما ، که به دلایلی با فرار کامل یک سیاره هرگز این کار را نکرده است. به عنوان دومین شیء بزرگ در کمربند سیارک بین مریخ و مشتری ، وستا 326 مایل (525 کیلومتر) است. این کشور توسط فضاپیمای ناسا برای طلوع آفتاب بین سالهای 2011 و 2012 ، هنگامی که داده ها جمع آوری شد ، مورد بازدید قرار گرفت و همین امر باعث شد دانشمندان سیاره ای به ماهیت وستا روی آورند.
اندازه گیری وستای اولیه سحر نشان می دهد که سیارک متمایز شده است یا به عبارت دیگر ، از پوست بیرونی ، گوشته و یک هسته فلزی تشکیل شده است. این تمایز هنگامی اتفاق می افتد که بدن به اندازه کافی گرم باشد تا عناصر سنگین به مرکز غرق شوند ، زیرا در داخل زمین و سایر سیارات سنگی منظومه شمسی اتفاق می افتد.
برای اندازه گیری ساختار داخلی سایت ، اخترشناسان باید لحظه اینرسی خود را بدانند. به یک اسکیت باز در حال چرخش فکر کنید – وقتی دست خود را می کشند ، سریعتر از آن می چرخند که دست خود را نگه دارند. در مورد سیارک هایی مانند وستا ، حرکت آنها تا حدودی به این بستگی دارد که آیا آنها حاوی یک هسته محکم (اسکیت باز یخ با دستانشان) هستند یا همگن تر است (اسکیت یخی با بازوهای پوشیده شده).
دانشمندان با انجام آزمایش های گرانشی ، لحظه اینرسی جلیقه را اندازه گیری می کنند. سیگنال های رادیویی که از آخرین وستا به زمین پخش می شود ، داپلر است که توسط گرانش جابجا شده اند و این سیگنال های جابجایی با تصاویر طلوع آفتاب برای محل ستون چرخان وستا و سرعت چرخش آن ترکیب شده اند. با استفاده از این موارد ، دانشمندان توانستند لحظه بی تحرکی و ساختار داخلی وستا را الگوبرداری کنند. تحقیقات اولیه در سال 2012 به این نتیجه رسید که وستا با یک هسته روشن متمایز شده است. این همان بود که به عنوان یک پروتوپلانت توصیف شد – یک سیاره جنینی.
با این حال ، انجام این اندازه گیری ها دشوار است و حد قابل توجهی از خطا باقی می ماند. در سالهای پس از انجام این اندازه گیری ها ، تکنیک های کالیبراسیون و پردازش داده های گرانش بهبود یافته و تجزیه و تحلیل پردازش شده در حال حاضر به نتیجه متفاوتی نسبت به سال 2012 رسیده است: این وستا حاوی هسته محکم نیست.
در بیانیه ای از ست جیکوبسون در دانشگاه ایالتی میشیگان ، که رهبری این تحقیق را بر عهده داشت ، گفت: “فقدان هسته بسیار تعجب آور بود.” “این یک روش واقعاً متفاوت برای تفکر در مورد وستا است.”
با این حال ، این اکتشافات به روز شده باعث می شود وستا چیزی مانند پارادوکس باشد. سطح آن با مواد آتشفشانی و بازالت پوشانده شده است. Vulcanism گرما ایجاد می کند تا داخلی را به اندازه کافی نرم نرم کند تا عناصر شدیدتر به هسته غرق شوند ، اما همانطور که دیدیم ، داده های گرانشی به ما می گویند که این اتفاق نیفتاده است. با این حال ، شواهدی از یک خانواده شهاب سنگ موسوم به Howerdite-Ecrit-Diogenitis (HED) ، که در بعضی از مواقع توسط وستا در یک نقطه با تأثیرگذاری یک دهانه منفجر شد ، از این تفسیر آتشفشانی پشتیبانی می کند. چگونه دانشمندان می توانند با عدم تمایز ، آتشفشان گسترده ای را تعیین کنند؟
جاکوبسون دو گزینه ارائه می دهد. یکی این است که وستا شروع به تمایز کرد ، اما سپس متوقف شد. ما می دانیم که وستا حاوی یک سنگ آتشفشانی است ، اما ممکن است آتشفشانی کافی برای حفظ داخل وستا گرم طولانی وجود نداشته باشد تا خود را کاملاً متمایز کند.
این ایده واقعاً توسط شواهد اجرا نمی شود ، زیرا خواص شهاب سنگهای سر ، که از وستا شناخته می شوند ، در واقع از آن پشتیبانی نمی کنند.
ژاکوبسون گفت: “ما واقعاً اطمینان داریم که این شهاب سنگ ها از وستا آمده اند. آنها شواهد آشکاری از تمایز ناقص نشان نمی دهند.”
فرصت دیگر ، که توضیحات ارجح جیکوبسون است ، این است که خود وستا در طی یک ضربه غول پیکر از یک سیاره استخراج شد. اگر وستا از دنیای متمایز دیگری که آتشفشانی گسترده ای را تجربه کرده است ، می آید ، پس توضیح می دهد که چرا وستا حاوی یک سنگ آتشفشانی است اما خود را متمایز نمی کند.
این یک فرضیه جدید نیست. پیش از این ، ژاکوبسون اظهار داشت که بسیاری از شهاب سنگهایی که به زمین افتاده اند ، در ابتدا بخشی از قطعات بزرگ بودند که توسط سیارات اثرات غول پیکر در دوران اولیه آشوب آور منظومه شمسی 4.5 میلیارد سال پیش منفجر شدند.
ژاکوبسون گفت: “این ایده از یک پیشنهاد کمی احمقانه به یک فرضیه رسیده است ، که ما اکنون به دلیل این تجزیه و تحلیل مجدد داده های ماموریت ناسا جدی می گیریم.”
اگر وستا از یک سیاره منفجر شد ، این بدان معنی است که سایر سیارک ها به طور بالقوه می توانند قطعاتی باشند که از سیارات قطع می شوند. چندین مأموریت در راه مأموریت سیارکهای روانی ناسا به سیارک با همین نام ، مأموریت اوزیریس-آپکس به آپوفیس سیارک نزدیک به زمین و فضاپیمای آژانس فضایی اروپا ، که به مونتاژ ماق مدت متعهد خواهد بود ، همه آنها را انجام می دهند. مدل ساختار داخلی آنها.
این یافته ها می تواند آنچه را که فکر می کنیم درباره جمعیت سیارک می دانیم تغییر دهد.
ژاکوبسون گفت: “این دیگر مجموعه نمونه شهاب سنگهای وستا در فضایی نیست که نتوانسته است آن را به سیاره تبدیل کند.” “اینها ممکن است قطعاتی از سیاره باستانی قبل از رشد آن تا زمان تکمیل کامل آن باشد. ما فقط نمی دانیم که کدام سیاره هنوز است.”
در حقیقت ، این امکان وجود دارد که وستا و شهاب سنگهای آن ممکن است تراشه ای از بلوک قدیمی باشند ، به معنای واقعی کلمه و در ابتدا از سرزمین جوان آمده اند. آیا این چیزی نخواهد بود؟
این یافته ها در 23 آوریل 2025 در طبیعت نجوم منتشر شد.
