سیاهچاله “حلقه گمشده” در یک سیستم دوتایی عجیب با یک ستاره غول قرمز پنهان شده است

برای اخترشناسان، یافتن یک سیاهچاله جدید که به دور یک ستاره کوتوله قرمز قدیمی می چرخد به خودی خود یک کشف هیجان انگیز است، اما زمانی که به نظر می رسد آن سیاهچاله حلقه گمشده سیاهچاله ای با جرم ستاره ای است، می توانید هیجان را تا 11 تغییر دهید. ! این دقیقاً همان چیزی است که به نظر می رسد در سیستم دوتایی G3425 پنهان شده است، که تخمین زده می شود حدود 5800 سال نوری از ما فاصله داشته باشد.
جزء قابل مشاهده G3425 یک ستاره غول قرمز است، نوع بدن ستاره ای که وقتی سوخت هیدروژن یک ستاره تمام می شود و دیگر نمی تواند همجوشی هسته ای را در هسته خود انجام دهد، به دست می آید. این باعث می شود که لایه های بیرونی آن (جایی که همجوشی ادامه دارد) تا 100 برابر عرض اولیه ستاره “برآمده” شوند.
ستاره خودمان، خورشید، در حال حاضر میانسال است. این بدان معناست که در حدود 5 میلیارد سال آینده وارد فاز غول سرخ خود می شود و در اطراف مدار مریخ متورم می شود و سیارات داخلی از جمله زمین را در بر می گیرد. حتی در این صورت، چیزی که یک غول قرمز قطعا نخواهد داشت، یک سیاهچاله با جرم ستاره ای به عنوان همراه است. تحقیقات این تیم در مجله Nature Astronomy منتشر شده است.
جرم کوتوله قرمز در این منظومه 2.7 برابر جرم خورشید ماست، اما چیزی که واقعا برای دانشمندان جالب است جرم همدم تاریک فشرده آن است. این سیاهچاله تازه کشف شده توسط تیمی به رهبری وانگ سونگ از رصدخانه ملی نجوم آکادمی علوم چین (NAOC) وزن شد. جرم آن بین 3.1 تا 4.4 برابر جرم خورشید است، احتمالاً حدود 3.6 جرم خورشید.
سانگ به Space.com گفت: «سیاه چاله در شکاف جرم شناخته شده قرار میگیرد و آن را به یکی از سبکترین سیاهچالههای کشفشده تبدیل میکند. این کشف نه تنها وجود سیاهچاله های عظیم را تایید می کند، بلکه نشان می دهد که دوتایی های حاوی سیاهچاله های کم جرم می توانند از انفجار ابرنواختر جان سالم به در ببرند.
سونگ و همکارانش این سیاهچاله به جرم ستارهای را در دادههای جمعآوریشده توسط تلسکوپ طیفسنجی شی چندگانه آسمان بزرگ (LAMOST) و تلسکوپ فضایی گایا کشف کردند که دقیقاً موقعیت میلیاردها ستاره را در کهکشان راه شیری و فراتر از آن اندازهگیری میکند.
این ترکیب دادهها و تکنیکها به محققان این امکان را میدهد تا «کشش گرانشی» سیاهچاله را روی ستاره همدم کوتوله قرمز آن مشاهده کنند و آن را وادار به آشکار شدن کنند.
مرتبط: دانشمندان قرن ها منتظر بودند تا سیاهچاله “حلقه گمشده” را بیابند – سپس به 2 برخورد کردند.
رمز و راز میزهای گمشده
سیاهچالهها ویژگیهای تعیینکننده بسیار کمی دارند، واقعیتی که جان ویلر فیزیکدان زمانی گفت: «سیاهچالهها مو ندارند». علاوه بر بار الکتریکی و تکانه زاویه ای، یکی از ویژگی های سیاهچاله هاست انجام دهید چیزی که به اخترشناسان اجازه می دهد آنها را از هم تشخیص دهند جرم آنهاست.
پادشاهان توده سیاهچاله های بسیار پرجرم هستند که در قلب اکثر کهکشان های بزرگ قرار دارند و جرم آنها میلیون ها تا میلیاردها برابر خورشید است. سیاهچاله های کوچکتر با جرم متوسط گریزان هستند که جرمی بین 100 تا 100000 خورشیدی دارند.
هر دو نوع سیاهچالهها آنقدر بزرگ هستند که وقتی یک ستاره سوخت همجوشی هستهای تمام میکند و پس از ریزشهای مکرر و دورههای انبساط، تشکیل میشوند که منجر به فروپاشی کامل تحت گرانش خود میشود. به این ترتیب، آنها با ضیافت حریصانه از مواد اطراف خود یا با ادغام شدن بارها و بارها با سیاهچاله های دیگر رشد می کنند.
کوچکترین سیاهچاله های اخترفیزیکی که می شناسیم سیاهچاله هایی با جرم ستاره ای هستند که جرم آنها تا 100 برابر خورشید است. این سیاهچالهها به اندازهی مناسبی هستند که ستارهای که حداقل هشت برابر خورشید جرم دارد، دیگر نمیتواند عناصر سنگینتر و سنگینتر را با هم ترکیب کند و در نتیجه نتواند برای مبارزه با نیروی گرانش خود به داخل انرژی تولید کند.
در حدود 60 سال گذشته، ستاره شناسان ده ها سیاهچاله با جرم ستاره ای را کشف کرده اند که در توزیع 5 تا 25 جرم خورشیدی قرار دارند. تا اینجا خیلی خوبه ولی یه مشکلی هست.
تئوری های تولد سیاهچاله ها نشان می دهد که پس از اینکه یک ستاره بیشتر جرم خود را در یک انفجار بزرگ ابرنواختری که نشان دهنده پیروزی گرانش است، از دست داد، این ستارگان که جرمی تنها سه برابر خورشید دارند، همچنان باید قادر باشند. برای تشکیل یک سیاهچاله جرم ستاره ای. بنابراین، با این گفته، این سوال پیش میآید: همه سیاهچالههای 3 تا 5 جرم خورشیدی کجا هستند؟

یک احتمال این است که مکانیزمی وجود دارد که در طول یک ابرنواختر به وجود میآید که از تشکیل سیاهچالههایی با جرم 3 تا 5 خورشیدی جلوگیری میکند.
از طرف دیگر، سیاهچالههای کمجرم ممکن است با «لگدهایی» که در طول انفجار ابرنواختری به آنها وارد میشود، نابود شوند، و بنابراین احتمال کمتری وجود دارد که در یک سیستم دوتایی با یک همراه قابل مشاهده باقی بمانند که تشخیص آنها را آسانتر میکند.
این از این واقعیت ناشی می شود که تمام سیاهچاله ها، صرف نظر از جرم، توسط یک سطح به دام انداختن نور به نام افق رویداد محدود می شوند که آنها را به طور موثر نامرئی می کند. سیاهچاله ها در یک سیستم دوتایی مانند آنچه در G3425 وجود دارد را می توان از تأثیری که روی همراه قابل مشاهده خود می گذارند استنباط کرد. بنابراین، یک سیاهچاله بدون همراهی “لگد شده توسط یک ابرنواختر” برای این اثرات قابل مشاهده نخواهد بود زیرا آنها هیچ همراهی برای برخورد ندارند.
اگر چنین است، چگونه این سیاهچاله از این مکانیسم جان سالم به در برد و/یا در برابر ضربه ای که باید آن را از همنشینش دور می کرد، مقاومت کرد؟
پازل دیگری این سیستم را احاطه کرده است. G3425 یک سیستم دوتایی گسترده با دوره مداری تقریباً 880 روز زمینی است. مدار دارای “غیر مرکزی” صفر است، به این معنی که تقریبا یک دایره کامل است. در حال حاضر، تیم نمی تواند این را از طریق فرآیندهای تکاملی دوتایی استاندارد توضیح دهد.
سونگ گفت: “غافلگیرکننده ترین چیز مدار دایره ای گسترده سیستم دوتایی است.” “تشکیل چنین سیستم دوتایی، به ویژه سیستمی که شامل یک سیاهچاله با جرم کم است، چالش مهمی را برای نظریه های کنونی تکامل دوتایی و انفجار ابرنواختر ایجاد می کند.”
شکل گیری این سیستم دوتایی کوتوله قرمز/سیاهچاله با مدار دایره ای به طرز شگفت انگیزی ممکن است نظریه های تکامل دوتایی و انفجار ابرنواختر فعلی را به چالش بکشد، اما چندین نتیجه مثبت به همراه داشته است.
این یافتهها ثابت میکنند که اجرام خاموش و نامرئی در سیستمهای دوتایی را میتوان با تأثیری که بر همراهان خود میگذارند شناسایی کرد، و تشخیص سیاهچالههای کم جرم کمین میتواند بینشی در مورد تکامل سیستمهای دوتایی ارائه دهد.


