سیاه چاله پاسخ اصلی دیزنی به جنگ ستارگان بود. آنها به چه فکر می کردند؟

شرکت والت دیزنی این روزها از کریسمس های مبارک بسیاری لذت می برد. “آواتار: آتش و خاکستراخیراً از مرز میلیارد دلاری در باکس آفیس جهانی فراتر رفت و به دنبال فیلمهای پرفروش تعطیلات قبلی مانند «جاده آبی» و چهارگانه ماجراجویی «جنگ ستارگان» بود. با این حال، قبل از دهه گذشته، استودیو همیشه در طول فصل تعطیلات بر سینماها حکومت نمیکرد. در واقع، در دسامبر 1979، دیدگاههای آن بسیار اشتباه بود.
در اواخر دهه 1970، دو کلمه در ذهن مدیران هالیوود بود: “ستاره” و “جنگ”. بلاک باستر جورج لوکاس چنان موفقیت آمیز بود که همه می خواستند قطعه ای از اکشن اپرای فضایی را داشته باشند، چه ماجراجویی های تلویزیونی دیسکوی «Battlestar Galactica» یا «فلش گوردون» با موسیقی فیلم ملکه. همچنین این بهانه عالی برای پارامونت بود تا کرک، اسپاک و خدمه را برای «پیشتازان فضا: فیلم» از بازنشستگی خارج کند، علیرغم آرزوهای آن فیلم به داستان علمی تخیلی سرد و سخت استنلی کوبریک.2001: یک ادیسه فضایینشان می دهد که تعداد کمی از شرکت کنندگان تا به حال Star Trek را دیده اند، چه رسد به Star Wars.
اولین فیلم دیزنی که رتبه PG را کسب کرد، به نظر میرسید که برای گیج کردن – و احتمالاً حتی آسیب رساندن – به بچههایی که کهکشان لوکاس را بسیار دور میپرستند طراحی شده بود. پس خانه موش ها وقتی این فضا را روی 20000 لیگ زیر دریا روشن کردند، به چه فکر می کردند؟
دیزنی در اواخر دهه 1970 مکانی بسیار متفاوت از شرکت چندملیتی امروزی بود که دارای مارول، جنگ ستارگان، پیکسار، یک سرویس استریم و پارک های موضوعی متعدد در میان دارایی های متعدد خود است. بنیانگذار و همنام شرکت، والت دیزنی، در دسامبر 1966 درگذشت، اما حضور او همچنان در استودیو وجود داشت و ظاهراً از هر حرکت او غافل بود.
برای جناح انیمیشن مشهور این شرکت («اشراف زادگان»، «رابین هود» و «نجاتگران» جایی در بسیاری از فهرستهای بهترینهای دیزنی پیدا نکردند)، در حالی که خط لوله فیلمهای خانوادگی لایو اکشن در بهترین حالت، ناهموار بود. رویای والت برای ساختن شهر آینده – EPCOT در نهایت به یک جاذبه پارک موضوعی تبدیل میشد – مدیریت را نیز پرت کرد و حتی شانس ساخت جنگ ستارگان اصلی را از دست داد، تصمیمی که با خرید لوکاسفیلم تقریباً چهار دهه بعد، میلیاردها هزینه برای استودیو تمام کرد.
پروژه ای که تبدیل به سیاه چاله می شد، اولین بار در اوایل سال 1974 وارد مدار استودیو شد. در آن زمان به عنوان ایستگاه فضایی 1 شناخته می شد و – مطابق با فیلم های The Towering Inferno، The Poseidon Adventure و فیلم های فاجعه ای که در آن زمان مد بودند – در ابتدا به عنوان یک فیلم خانوادگی درباره مستعمرات فضایی در معرض خطر فوق العاده تصور شد. اما زمانی که دوربینها در اکتبر 1978 شروع به کار کردند (با تقریباً دو برابر بودجه A New Hope)، سیاهچالهای که ایستگاه فضایی همنام را به وحشت انداخته بود به عنوان عنوان معرفی شد و دیزنی – به رهبری داماد والت، ران میلر – داستان را بازسازی کرد تا از آخرین جنون حاکم بر باکس آفیس استفاده کند. به هر حال این نظریه بود…
متأسفانه، فیلمنامه واقعاً به پایان نرسید و گری نلسون کارگردان – که قبلاً تجربه دیزنی با فیلمهای اصلی Freaky Friday و The Boy Who Talked to Badgers را داشت – چنان تحت تأثیر قرار نگرفت که در ابتدا پروژه را رد کرد. به هر حال، او تحت تأثیر تصاویر تولید پیتر النشاو قرار گرفت و به راحتی می توان فهمید که چرا. در حالی که سیاه چاله فاقد انرژی جنبشی یک سگ جنگی با X-Wings و TIE Fighters است، USS Cygnus (محل اکثر اکشن ها) یک خلاقیت واقعاً زیبا است. یک میز شیشه ای و فلزی ظریف که اگر به یک پایتخت بزرگ اروپایی منتقل می شد، ظاهری نامتناسب به نظر نمی رسید.
بازی Black Hole را در Disney+ شروع کنید و اگر فکر می کنید مشکلی در اشتراک شما وجود دارد، بخشیده می شوید. دو دقیقه ابتدایی فیلم در تاریکی مطلق پخش میشود، یک اورتور بدون تصویر با موسیقی باشکوه آهنگساز افسانهای جیمز باند، جان بری. علاوه بر اینکه توضیح میدهیم دیگر در کاشییک نیستیم، یادآوری ناخواسته اما گویا است که اگر فیلمی میتوانست از خزیدن افتتاحیه به سبک جنگ ستارگان سود ببرد، آن فیلم همین فیلم است.
در واقع، جدای از افشای این موضوع که خدمه ناو یو اس اس پالومینو 547 روز از ماموریتشان می گذرد، فیلم به توضیح کارهایی که آنها در اعماق فضا انجام می دهند یا ایجاد هرگونه شیمی بین همسفرانش اهمیتی ندارد. در نقاطی از فیلم، آنها یو اس اس سیگنوس فوقالذکر را میبینند که گرانش را در نزدیکی سیاهچالهای عظیم به چالش میکشد و راه را برای شکستن همه جهنمها – شاید به معنای واقعی کلمه – هموار میکند.
این گروه متشکل از کاپیتان دن هالند (رابرت فورستر، که بعداً به نام “جکی براون” شناخته شد)، دکتر الکس دورانت (آنتونی پرکینز از روانی)، ستوان چارلی پیزر (جوزف باتمز)، دکتر کیت مک کری (ایوت میمیو) و – در یک کشتی ویژه غیرمتعارف به خصوص کشتی ستاره ای غیر متعارف استخدام شده است. ارنست بورگنین). آنها توسط ربات VINCENT (با نام مستعار اطلاعات حیاتی ضروری متمرکز؛ بدترین نام اختصاری تا کنون؟)، هیبرید معلق و آزاردهنده زیبا از R2-D2 و C-3PO که با صدای ستاره سیاره میمون ها، رودی مک داول صحبت می کند و یک پیوند تله پاتیک با دکتر مک کری به اشتراک می گذارد، کمک می کنند.
در دنیای دیگری، سیگورنی ویور میتوانست نقش مککری را بازی کند، اما مدیر بازیگران دیزنی معتقد بود که نام غیرمعمول او ممکن است زندگی را برای بخش بازاریابی فیلم سخت کند. ویور، البته، آخرین خنده را زمانی که “فرازمینی‘، که اوایل در سال 1979 منتشر شد، به یک موفقیت برای تعیین ژانر تبدیل شد.
جای تعجب نیست که در ابتدا روی سیگنوس، کشتی تحقیقاتی که حدود 20 سال قبل ناپدید شد، اندکی ظاهر شد. پس از تثبیت کشتی خود در مدار حول سیاهچاله، دکتر هانس راینهارت (یک اجرای عجیب و غریب OTT توسط ماکسیمیلیان شل) اکنون قصد دارد با کمک خدمه بی چون و چرای خودکار با داستانی بسیار تاریک، به داخل آن پرواز کند. و سپس ماکسیمیلیان، دستیار ربات شوم راینهارت، حضوری بیصدا و بدخواه که هیچ ابایی از بریدن مردم با مجموعه چاقوی ارتش سوئیس خود از ابزارهای شکنجه ندارد.
ماکسیمیلیان – همراه با زامبی های بیهوده راینهارت و صحبت های علمی تخیلی سخت در مورد پل های اینشتین-روزن – به نظر می رسد که متعلق به فیلمی کاملاً متفاوت از نبردهای لیزری رایگان جنگ ستارگان در زیر سیاه چاله و ربات پیری به نام Old BOB (با نام مستعار BiO-Sitary گردان؛ بله، واقعاً) باشد. این دروید کهنه کار حتی نسخه دیزنیتر وینسنت است که – بنا به دلایلی – با صدای اسلیم پیکنز کابوی افسانهای روی صفحه نمایش صحبت میکند.
اما هیچ چیز نتوانست بینندگان را برای پایان فیلم آماده کند، زیرا فیلمنامه ناتمام به کابوس تبدیل شد – به معنای واقعی کلمه و تصویر.
فیلمنامه تصویربرداری با ورود Cygnus به سیاهچاله به پایان می رسد، اما هیچ دستورالعملی در مورد اتفاق بعدی ارائه نمی دهد. سکانسی که سازندگان فیلم ساخته اند، بازتاب ماجراجویی معروف دیو بومن از دروازه ستارگان در «2001» است، اما عمدتاً تفسیری بسیار تحت اللفظی از بهشت و جهنم است، که شامل چهره های فرشته و تصویر ترسناک راینهارت است که در ماکسیمیلیان به دام افتاده است، و به بیرون از آتش و سنگ به جهان خیره شده است. اظهارات قبلی پیزر که «هر بار که می بینم [a black hole] من انتظار دارم که یک مرد قرمزپوش با شاخ و چنگال را ببینم، او ممکن است پولدار باشد…
متأسفانه هیچ کس نمی تواند همین را در مورد خود فیلم بگوید. با وجود یک کمپین بازاریابی گسترده و خط اکشن خود، «سیاه چاله» نتوانست در گیشه بدرخشد و کمتر از «پیشتازان فضا: فیلم» و کسری از فروش رکوردشکنی «جنگ ستارگان» به دست آورد. دیزنی در نهایت متوجه شد که بهترین راه برای ساختن فیلم جنگ ستارگان خودش خرید این شرکت است، اما – اگرچه کارگردان “تاپ گان: ماوریک” در اوایل سال 2010 از بازسازی آن بویید – او هرگز دوباره به سیاه چاله بازنگشت. شاید برخی از کنجکاوی های فضای بیرونی بهتر است به حال خود رها شوند.
سیاه چاله برای پخش در دیزنی پلاس در دسترس است.




