قبل از سفر به مریخ، ما نیاز به محافظت بهتر در برابر پرتوهای کیهانی داریم

این مقاله در ابتدا در تاریخ منتشر شده است گفتگو. این نشریه مقاله را به Space.com ارائه کرد صدای متخصص: Op-Ed & Insights.
اولین قدم بر روی ماه یکی از هیجان انگیزترین دستاوردهای بشر بود. اکنون دانشمندان در حال برنامه ریزی سفرهای بازگشت – و رویاپردازی هستند مریخ فراتر از
وقتی به آسمان شب نگاه می کنیم، ستاره ها و سیارات نزدیک را می بینیم. اگر به اندازه کافی خوش شانس باشیم که در جایی بدون آلودگی نوری زندگی کنیم، ممکن است شهاب هایی را که در آسمان می چرخند، ببینیم. اما پرتوهای کیهانی – متشکل از پروتون ها، هسته های هلیوم، یون های سنگین و الکترون ها – پنهان می مانند. آنها از ستارگان در حال انفجار (پرتوهای کیهانی کهکشانی) و خورشید خودمان (رویدادهای ذرات خورشیدی) می آیند.
تبعیض قائل نمی شوند این ذرات به قدری انرژی حمل می کنند و به قدری سریع حرکت می کنند که می توانند الکترون ها را از اتم ها جدا کنند و ساختار مولکولی هر ماده ای را مختل کنند. به این ترتیب آنها می توانند به هر چیزی که در مسیرشان است، چه ماشین ها و چه افراد آسیب بزنند.
میدان مغناطیسی و جو زمین ما را از بیشتر این خطر محافظت می کند. اما خارج از حفاظت از زمین، مسافران فضایی به طور معمول در معرض دید قرار خواهند گرفت. در اعماق فضا، پرتوهای کیهانی می توانند رشته های DNA را بشکنند، پروتئین ها را مختل کنند و به سایر اجزای سلولی آسیب برسانند و خطر ابتلا به بیماری های جدی مانند سرطان را افزایش دهند.
چالش تحقیق ساده است: اندازه گیری چگونگی تأثیر پرتوهای کیهانی بر موجودات زنده، سپس توسعه استراتژی هایی برای کاهش آسیب آنها.
در حالت ایدهآل، دانشمندان میتوانند این اثرات را با ارسال بافتها مطالعه کنند. ارگانوئیدها (ساختارهای اندام مانند به طور مصنوعی) یا حیوانات آزمایشگاهی (مانند موش) مستقیماً در فضا. این اتفاق می افتد، اما گران و دشوار است. یک رویکرد عملی تر، شبیه سازی تشعشعات کیهانی روی زمین با استفاده از شتاب دهنده های ذرات است.
شبیه سازهای پرتو کیهانی در ایالات متحده آمریکا و آلمان به طور متوالی بافت ها، گیاهان و حیوانات را در معرض اجزای مختلف پرتوهای کیهانی قرار می دهند. بین المللی جدید تاسیسات شتاب دهنده که در آلمان ساخته می شود، به انرژی های بالاتری نیز خواهد رسید، که با سطوح موجود در فضا که هرگز روی موجودات زنده آزمایش نشده است، مطابقت دارد.
اما این شبیه سازی ها کاملا واقعی نیستند. بسیاری از آزمایشها کل دوز مأموریت را در یک درمان ارائه میکنند. مانند استفاده از سونامی برای مطالعه اثرات باران.
در فضای واقعی، پرتوهای کیهانی به صورت مخلوطی از ذرات پرانرژی می رسند که همزمان به یکدیگر برخورد می کنند، نه یک نوع در یک زمان. من و همکارانم پیشنهاد کرده اند ساخت یک شتاب دهنده چند شاخه ای که می تواند چندین پرتو قابل تنظیم از ذرات را به طور همزمان شلیک کند و تابش مخلوط فضای عمیق را در شرایط آزمایشگاهی کنترل شده بازسازی کند. با این حال، در حال حاضر، چنین تسهیلاتی فقط به عنوان یک پیشنهاد وجود دارد.
علاوه بر آزمایش بهتر، ما به حفاظت بهتری نیاز داریم. سپرهای فیزیکی مانند اولین دفاع آشکار به نظر می رسند. مواد غنی از هیدروژن مانند پلی اتیلن و جاذب آب هیدروژل ها می تواند ذرات باردار را کند کند. اگرچه از آنها به عنوان موادی برای فضاپیماها استفاده می شود یا برنامه ریزی شده است، مزایای آنها محدود است.
پرتوهای کیهانی کهکشانی، به ویژه آنهایی که از ستارگان در حال انفجار دور می رسند، چنان پرانرژی هستند که می توانند به سپر فیزیکی نفوذ کنند. آنها حتی می توانند تشعشعات ثانویه ای را ایجاد کنند که قرار گرفتن در معرض را افزایش می دهد. بنابراین حفاظت موثر تنها با استفاده از سپرهای فیزیکی یک چالش بزرگ باقی مانده است.
زره طبیعت
به همین دلیل است که دانشمندان در حال بررسی استراتژی های بیولوژیکی هستند. یک روش استفاده از آنتی اکسیدان ها است. این مولکولها میتوانند از DNA در برابر مواد شیمیایی مضری که هنگام برخورد پرتوهای کیهانی به سلولهای زنده تولید میشوند، محافظت کنند.
افزودن CDDO-EA، یک آنتی اکسیدان مصنوعی، اختلالات شناختی ناشی از تشعشعات کیهانی شبیه سازی شده را کاهش می دهد. در موش های ماده. در این مطالعه، موش هایی که در معرض تشعشعات فضایی شبیه سازی شده قرار گرفتند، یک کار ساده را کندتر از موش های بدون تابش یاد گرفتند. با این حال، موشهایی که آنتیاکسیدان مصنوعی دریافت کردند، علیرغم اینکه در معرض تشعشعات فضایی شبیهسازیشده قرار گرفتند، عملکرد عادی داشتند.
رویکرد دیگر شامل یادگیری از موجودات با توانایی های خارق العاده است. موجودات خواب زمستانی در طول خواب زمستانی در برابر تشعشعات مقاوم تر می شوند. مکانیسم چگونگی محافظت خواب زمستانی در برابر تشعشعات هنوز به طور کامل شناخته نشده است. با این حال، ایجاد حالت های خواب زمستانی در حیوانات غیر خواب زمستانی ممکن است و ممکن است آنها را نسبت به اشعه مقاوم تر کند.
دیرگرید – موجودات میکروسکوپی که به نام خرس های آبی نیز شناخته می شوند – همچنین در برابر پرتوهای رادیواکتیو بسیار مقاوم هستند، به ویژه هنگامی که آب بدنشان کم شده باشد. اگرچه نمیتوانیم فضانوردان را به خواب زمستانی برسانیم یا آب بدن را کم کنیم، استراتژیهایی که این موجودات برای محافظت از اجزای سلولی استفاده میکنند ممکن است به ما در حفظ سایر موجودات در طول سفرهای فضایی طولانی کمک کند.
میکروب هادانه ها، منابع غذایی ساده و حتی حیواناتی که بعداً می توانند همراه ما شوند را می توان برای مدتی در حالت محافظت شده نگه داشت. در شرایط آرام تر، می توان آنها را به فعالیت کامل بازگرداند. بنابراین، درک و استفاده از این مکانیسمهای دفاعی میتواند برای سفرهای فضایی آینده بسیار مهم باشد.
استراتژی سوم بر حفظ پاسخ های استرس خود ارگانیسم ها متمرکز است. عوامل استرس زای روی زمین، مانند گرسنگی یا گرما، باعث شده اند که موجودات زنده دفاع سلولی ایجاد کنند که از DNA و سایر اجزای سلولی محافظت می کند. در اخیر پیش چاپ (مقالهای که هنوز باید مورد بررسی همتایان قرار گیرد)، من و همکارم فرض میکنیم که فعال کردن این مکانیسمها از طریق رژیمهای غذایی یا داروهای خاص ممکن است محافظت بیشتری در فضا ایجاد کند.
سپرهای فیزیکی به تنهایی کافی نخواهند بود. اما با استراتژیهای بیولوژیکی، آزمایشهای بیشتر در فضا و زمین، و ساخت مجتمعهای شتابدهنده ویژه جدید، بشریت در حال نزدیکتر شدن به تحقق سفرهای معمولی فضایی است. با سرعت کنونی، احتمالاً دهها سال با حل کامل محافظ پرتوهای کیهانی فاصله داریم. سرمایه گذاری بیشتر در تحقیقات تشعشعات کیهانی می تواند این بازه زمانی را کوتاه کند.
هدف نهایی سفر به فراتر از حباب محافظ زمین بدون تهدید دائمی ذرات نامرئی و پرانرژی است که به بدن و فضاپیمای ما آسیب می رساند.




