شعله های فوق العاده شدید هر 100 سال یکبار از ستاره های خورشید مانند منفجر می شوند

انفجارهای ستارهای پرانرژی، قدرتمند و شدید به نام «سوپر فلار» تقریباً هر 100 سال یکبار از ستارگانی مانند خورشید فوران میکنند و این انفجارها بسیار شایعتر از آن چیزی است که دانشمندان تصور میکردند.
شراره های خورشیدی، فوران های تابش پرانرژی، می توانند اثرات جدی بر روی زمین داشته باشند، با پتانسیل تاثیرگذاری بر سیستم های ارتباطی و زیرساخت های برق.
با این حال، شعله های خورشیدی تنها نوک کوه یخ از نظر فوران انرژی است که ستاره ها می توانند ساطع کنند. یک پدیده شدیدتر “سوپر فلر” است، انفجاری که می تواند ده ها هزار بار قوی تر از شعله “معمولی” خورشیدی باشد.
یکی از شدیدترین طوفان های خورشیدی ثبت شده، رویداد کارینگتون در سال 1859 بود. در طول این طوفان، شبکه های تلگراف در سراسر اروپا و آمریکای شمالی فروریختند. نکته نگران کننده این است که رویداد Carrington – به همان اندازه که شدید بود – فقط 1٪ از انرژی را که می توانست در طول یک سوپرشعله ساطع شود آزاد کرد.
مرتبط: بدترین طوفان های خورشیدی تاریخ
در حالی که ستاره شناسان از وجود این شعله های نگران کننده قدرتمند از خورشید آگاه بودند، چنین طغیان هایی تا کنون نادر به نظر می رسید.
والری واسیلیف، یکی از اعضای تیم مطالعه، دانشمند موسسه تحقیقاتی منظومه شمسی ماکس پلانک در آلمان، به Space.com گفت: “شعله های فوق العاده در ستارگان مشابه خورشید ما یک بار در قرن رخ می دهد. این 40 تا 50 برابر بیشتر از آنچه قبلا تصور می شد تکرار می شود.” . اگر نمونه ستارگان خورشید مانند ما نماینده رفتار خورشید باشد، ستاره ما به طور قابل توجهی بیشتر از آنچه قبلا تصور می شد، یک ابرشعله ایجاد می کند.
همه چیز در مورد این کشف تعجب آور بود.
تحقیقات این تیم روز پنجشنبه (12 دسامبر) در مجله Science منتشر شد.
چرا برای مطالعه خورشید به ستاره ها روی می آوریم؟
امسال خورشید بسیار متلاطم بوده و زمین را با طوفانهای خورشیدی معمولاً قوی منفجر کرده و نمایشهای شفق قطبی را بهعنوان یادآوری میزان خشن بودن ستارهی ما افزایش داده است. در حالی که دانشمندان توانستهاند این رفتار را مطالعه کنند و دادههای ارزشمندی را جمعآوری کنند، این نشاندهنده رفتار خورشید در بخش کوچکی از عمر ۴.۶ میلیارد سالهاش تاکنون است.
سابقهای از رفتار طولانیمدت خورشید و طغیانهای آن در درختان ماقبل تاریخ و در یخهای یخبندان که هزاران سال قدمت دارند، وجود دارد. با این حال، این روشهای غیرمستقیم نمیتوانند به ما نشان دهند که خورشید چقدر مکرراً یک خشم بزرگ ایجاد کرده است و یک ابرشعله به راه انداخته است.
در جستجوی این اطلاعات، واسیلیف و همکارانش به نمونهای از هزاران ستاره دیگر روی آوردند که از نظر طبقه ستارهای و رفتارشان شبیه به خورشید هستند.
سامی سولانکی، مدیر موسسه تحقیقاتی منظومه شمسی ماکس پلانک، در بیانیهای گفت: «ما نمیتوانیم خورشید را در طول هزاران سال رصد کنیم.» خورشید در مدت زمان کوتاه این به ما کمک میکند تا تخمین بزنیم که سوپرشعلهها چقدر اتفاق میافتند.”
واسیلیف توضیح داد که این تیم درک بهتری از ستارگان با رفتار خورشید مانند یا “تغییرپذیری نزدیک به خورشید” که توسط تحقیقات اخیر ارائه شده است را در نظر گرفته است. آنها سپس به داده های جمع آوری شده توسط تلسکوپ فضایی کپلر ناسا بین سال های 2009 تا 2013 روی آوردند. این معادل 220000 سال فعالیت ستاره ای است.
ستارگانی که بهنظر میرسید بهویژه «بستگان نزدیک» خورشید باشند، از این مجموعه دادهها انتخاب شدند.
واسیلیف ادامه داد: با استفاده از این درک بهبودیافته، نمونه جدیدی از مقایسه ستارههای خورشیدی را انتخاب کردیم که بسیار بزرگتر و نمایندهتر از خورشید نسبت به نمونههای قبلی است. ما همچنین یک روش جدید برای تشخیص شعلهها و بومیسازی آنها با وضوح زیرپیکسلی، با در نظر گرفتن اثرات ابزاری ایجاد کردیم.»
این تیم 2889 سوپرشعله را در 2527 ستاره از 56450 ستاره مشاهده شده مشاهده کرد. این به طور متوسط برابر است با یک ستاره خورشیدمانند که هر 100 سال یا بیشتر یک ابرشعله تولید می کند.
به گفته واسیلیف، نتایج این تیم همچنین برای اولین بار نشان داد که فرکانس شراره های خورشیدی و ستاره ای با یکدیگر سازگار است. این نشان میدهد که همین مکانیسم باعث ایجاد جرقههایی در خورشید و ستارههای خورشید مانند میشود.
هشداری به زمین
شعله های خورشیدی اغلب با پرتاب های عظیم پلاسما به نام پرتاب جرم تاجی یا CME همراه هستند. هنگامی که مقادیر زیادی از ذرات پرانرژی CME به زمین برخورد می کنند، مواد رادیواکتیو تولید می کنند که در پرونده زمین شناسی مهر و موم شده است.
این به دانشمندان این امکان را میدهد که حداقل پنج رویداد ابرشعلههای شدید ذرات خورشیدی را از خورشید در طول تاریخ زمین شناسایی کنند. سه مورد از این موارد در 12000 سال گذشته رخ داده است که خشن ترین آنها در سال 775 پس از میلاد به سیاره ما ضربه زده است.
با این حال، کاملاً مشخص نیست که چند بار سوپرشعلهها با CME مرتبط میشوند. این بدان معناست که شعلههای ابری خورشید ممکن است همیشه نشان خود را در رکوردهای زمینشناسی زمین نگذارند و بنابراین ممکن است دست کم گرفته شده باشند. همچنین به این معنی است که اثرات سوپرشعلهها روی زمین کاملاً قابل پیشبینی نیست.
واسیلیف گفت: “تأثیر شعله های ابری بر روی زمین؟ این سوال خوبی است. جنبه های مختلفی وجود دارد که باید در نظر گرفت.” “تأثیر بالقوه بر سیستم های تکنولوژیکی چیست؟ این رویدادها چگونه بر زیست کره تاثیر می گذارند؟ سوالات جالب زیادی وجود دارد که باید به آنها پاسخ داد.”
مرتبط: آب و هوای فضا: چیست و چگونه پیش بینی می شود؟

تحقیقات انجام شده در سال 2018 توسط تیمی جداگانه از دانشمندان نشان داد که یک ابرشعله از خورشید می تواند اثرات فاجعه باری بر جو زمین و بنابراین زندگی داشته باشد.
با این حال، در سال 2021، تیم تحقیقاتی دیگری دریافتند که ابرشعلهها تمایل دارند از نزدیکتر به قطبهای ستارهها فوران کنند، به این معنی که اگر خورشید با چنین جرقهای فوران کند، احتمال زیادی وجود دارد که زمین را از دست بدهد.
واسیلیف ادامه داد: “امیدوارم این مطالعه به سایر محققان انگیزه دهد تا اثرات بالقوه چنین رویدادهای جوی شدید فضایی را با جزئیات بیشتری بررسی کنند.”
در حالی که تأثیر بالقوه یک رویداد ابرشعله بر روی زمین تا حدودی نامشخص است، آنچه از این تحقیق مشهود است، نیاز به احتیاط است.
ناتالی کریووا، عضو تیم، همچنین از موسسه تحقیقاتی منظومه شمسی ماکس پلانک، گفت: «دادههای جدید یادآور واضحی هستند که حتی شدیدترین رویدادهای خورشیدی نیز بخشی از مجموعه طبیعی خورشید هستند.
این تیم اکنون تحقیقات خود را در مورد سوپرشعله های ستاره های دیگر و اثرات بالقوه چنین رویدادی در نزدیکی خانه ادامه خواهد داد.
واسیلیف گفت: “جهت های مختلفی وجود دارد که ما دنبال می کنیم.” به عنوان مثال، ما در حال بررسی تأثیر چنین رویدادهایی بر جو زمین و سیستمهای تکنولوژیکی، درک ارتباط بین سوپرشعلهها و رویدادهای شدید ذرات خورشیدی و تعیین شرایط لازم برای تولید چنین سوپرشعلههایی هستیم.»


