صحنه جرم فضایی ابرنواخترهای باستانی را پس از ادغام ستارگان مرده نشان می دهد

“مورد سرد فضایی” نهایی برای 843 سال باقی مانده است – و اکنون کارآگاهان فضایی ممکن است سرانجام آن را حل کرده باشند. در سال 1181 پس از میلاد، هنگامی که جنگ Genpei در ژاپن بیداد می کرد، یک “ستاره بازدید کننده” مرموز برای مدت کوتاهی در آسمان آسیا درخشید. ستاره شناسان تا سال 2021 در مورد این رویداد کوتاه متحیر بودند، زمانی که تیمی از محققان آن را تا مکان آن در فضا ردیابی کردند. با این حال علت این رویداد قبلا مشخص شده است ابرنواختر (SN) 1181، در هاله ای از رمز و راز باقی ماند.
این تا زمانی بود که تیمی از دانشمندان از مدلسازی کامپیوتری و تحلیل رصدی برای بازسازی این رویداد استفاده کردند و متوجه شدند که این یک ابرنواختر ناشی از برخورد دو ستاره مرده کوتوله سفید با یکدیگر است. ساختار باقیمانده کوتوله سفید و بقایای تشکیل شوک مضاعف در اثر وقوع نادر این دو کوتوله سفید در حال برخورد باقی مانده است.
اما بیشتر وجود دارد. همین تیم دریافت که حتی 20 تا 30 سال پیش سرعت بالا بادهای ستاره ای شروع به دمیدن از سطح کوتوله سفید باقیمانده کرد. این کشف قدرت ترکیب علم پیشرفته نجوم مدرن با سوابق تاریخی برای یادگیری در مورد کیهان را برجسته می کند. به طور خاص برای این یافته ها، نتایج جدید می تواند به درک بهتر آن کمک کند انواع ابرنواخترها
«روایت های زیادی در این باره وجود دارد ستاره مهمان موقت در سوابق تاریخی ژاپن، چین و کره. رهبر تیم تاکاتوشی کو از گروه نجوم دانشگاه توکیو در بیانیه ای گفت: در اوج درخشندگی ستاره با زحل قابل مقایسه بود. از دید باقیمانده انفجار SN 1181 در حال حاضر بسیار قدیمی است، بنابراین تاریک است و پیدا کردن آن دشوار است.
متصل: به بقایای یک ابرنواختر 800 ساله نگاه کنید و ستاره “زامبی” را ببینید.
برخورد «ستارگان مرده» در آسمان
کوتولههای سفید ذغالهای ستارهای خنککنندهای هستند که هنگام مرگ ستارگانی با جرم مشابه خورشید ایجاد میشوند. همانطور که این ستاره ها تمام می شوند هیدروژن، سوخت مورد نیاز برای همجوشی هسته ای در هسته آنها، فشار بیرونی فشار تشعشع ایجاد شده توسط این فرآیند نیز به پایان می رسد. این به طناب کشی ستاره ای پایان می دهد که فشار تشعشع با گرانش خود ستارگان برای میلیاردها سال به سمت داخل فشار می آورد.
از آنجایی که گرانش برنده این چالش کیهانی است، هستههای این ستارگان دچار فروپاشی گرانشی میشوند و لایههای بیرونی خود را طی چیزی که به آن معروف است میریزند. فاز غول قرمز. ستاره ما خورشید، حدود 5 میلیارد سال دیگر تحت این فرآیند قرار خواهد گرفتتورم به اطراف مدار مریخ مانند یک غول سرخ و درگیر کردن سیارات درونی، از جمله زمین.
در نهایت، لایههای بیرونی این ستارگان مرده دور میشوند و هستههای ستارهای خنککننده را به صورت زغالهای کیهانی در اطراف باقی میگذارند. اندازه زمینبه نام کوتوله های سفید

در حالی که خورشید از موجودیت انفرادی برخوردار است، تقریباً 50 درصد از ستارگان با جرم مشابه در سیستم های باینری با ستاره دیگری که ممکن است به یک کوتوله سفید متراکم و فشرده تبدیل شود.
پسندیدن کوتوله های سفید دوتایی آنها با چرخش به دور یکدیگر، امواج کوچکی را در فضا و زمان به نام “امواج گرانشی” منتشر می کنند که حرکت زاویه ای را حمل می کند و باعث می شود کوتوله های سفید به هم نزدیکتر شوند. خرد متعارف نشان می دهد که این برخورد هر دو کوتوله سفید را از بین می برد، اما در موارد نادر به اصطلاح ابرنواختر نوع Iaxیک کوتوله سفید تک و سریع در حال چرخش باقی مانده است.
این تحقیق جدید نشان می دهد که SNR 1181 همان چیزی است که از چنین ابرنواختری باقی مانده است. مشاهدات این باقیمانده همچنین نشان می دهد که به نظر می رسد SNR 1181 از نواحی شوک خارجی و داخلی مجزا تشکیل شده است. کو و همکارانش داده های اشعه ایکس از SNR 1181 را برای ایجاد یک مدل کامپیوتری برای توضیح مشاهدات و بازآفرینی تکامل ساختار رویداد تجزیه و تحلیل کردند. به عنوان مثال، آنها می خواستند بفهمند که چرا برخورد ستاره های مرده یک دختر کوتوله سفید را پشت سر گذاشت.

درست پس از تشکیل این ناحیه کوتوله سفید، جسم باید جریان سریعی از ذرات به نام ” را منتشر کرده باشد.باد ستاره ایبا این حال، تیم چیزی پیدا کرد که انتظارات آنها را به چالش کشید.
کو توضیح داد: “اگر باد بلافاصله پس از تشکیل SNR 1181 شروع به وزیدن می کرد، ما نمی توانستیم اندازه مشاهده شده ناحیه شوک داخلی را بازتولید کنیم.” با این حال، با متغیر بودن زمان شروع باد، ما توانستیم تمام ویژگی های مشاهده شده SNR 1181 را به دقت توضیح دهیم و ویژگی های مرموز این باد پرسرعت را کشف کنیم. ما همچنین توانستیم با استفاده از محاسبات عددی، تکامل زمانی هر ناحیه شوک را به طور همزمان ردیابی کنیم.”
حتی شگفتانگیزتر از آن برای تیم کشف این بود که باد ستارهای از این کوتوله سفید برخوردی به نظر میرسد اخیراً، شاید دو دهه پیش آغاز شده است.
این کشف میتواند به این معنا باشد که نوعی همجوشی هستهای هنوز در داخل کوتوله سفید در حال وقوع است که باعث شروع دوباره “سوختن” آن شده است. این ممکن است نتیجه ابرنواختر نوع Iax باشد که توسط جنگجویان روی زمین هنگام مبارزه برای کنترل ژاپن در طول جنگ Genpei دیده می شد. این جنگ که در سال 1180 آغاز شد و پنج سال بعد به پایان رسید، توسط طایرا تایرا و میناموتو انجام شد. او سقوط تایرا و تأسیس شوگونات کاماکورا را دید.
تیم پشت این یافته ها اکنون سعی می کند نتایج را با مشاهدات اضافی SNR 1181 با استفاده از تایید کند. یک آرایه بسیار بزرگ تلسکوپ رادیویی (VLA) مستقر در نیومکزیکو و 8.2 متر تلسکوپ سوبارو بالای Maunakea در هاوایی.
کو گفت: «توانایی تعیین سن بقایای ابرنواخترها یا روشنایی در زمان انفجار آنها از طریق دیدگاه های باستان شناسی، دارایی کمیاب و ارزشمند برای نجوم مدرن است. چنین تحقیقات میان رشتهای هم هیجانانگیز است و هم پتانسیل عظیم ترکیب زمینههای مختلف برای آشکار کردن ابعاد جدیدی از پدیدههای نجومی را برجسته میکند.»
این مطالعه در 5 ژوئیه در مجله اخترفیزیک.



