عطارد در تصاویر ششمین و آخرین پرواز فضاپیمای BepiColombo خیره کننده به نظر می رسد.
فضاپیمای BepiColombo ششمین و آخرین پرواز خود را با عطارد، نزدیکترین سیاره به خورشید انجام داده و تصاویری باورنکردنی از این جهان کوچک به ثبت رسانده است. این تصاویر نکات وسوسه انگیزی را در مورد برخی از اسرار ارائه می دهد که BepiColombo زمانی که در سال آینده به مدار سیاره حرکت می کند، کشف خواهد کرد.
ماموریت مشترک آژانس فضایی اروپا (ESA) و آژانس اکتشافات هوافضای ژاپن (JAXA) آخرین پرواز خود را از عطارد در روز چهارشنبه (8 ژانویه) در ساعت 00:59 EDT (0259 GMT) انجام داد.
در طول پرواز، BepiColombo، که در 20 اکتبر 2018 به فضا پرتاب شد، به فاصله 185 مایلی (295 کیلومتری) از سمت شب عطارد، رو به دور از خورشید رسید. حدود هفت دقیقه بعد، فضاپیمای ESA/JAXA بر فراز قطب شمال این سیاره کوچک پرواز کرد.
جوزف اشباخر، مدیر کل آژانس فضایی اروپا، وقت خود را برای فاش کردن تصاویری از عطارد که توسط دوربین‌های نظارتی BepiColombo (M-CAMs) در جلسه توجیهی سالانه آژانس فضایی در صبح پنجشنبه گرفته شده بود، تلف نکرد.
شش پرواز عطارد مقدمه ای برای ورود فضاپیما به مدار قطبی سیاره است، زمانی که ماموریت واقعی آن آغاز می شود. درج مداری باید در 21 نوامبر 2026 انجام شود.
گراینت جونز، دانشمند پروژه ESA BepiColombo، در بیانیه ای گفت: «ممکن است فاز اصلی ماموریت BepiColombo تا دو سال آینده آغاز نشود، اما هر شش پرواز آن در عطارد اطلاعات ارزشمند جدیدی را در مورد این سیاره که کمتر مطالعه شده است به ما داده است. طی چند هفته آینده، تیم BepiColombo به سختی کار خواهد کرد تا با داده‌های حاصل از این پرواز، تا حد امکان بسیاری از اسرار عطارد را کشف کند.
تا آن زمان، تصاویری از عطارد که توسط BepiColumbo گرفته شده است، می تواند چیزهای زیادی در مورد مناطق تصویربرداری شده کوچکترین سیاره منظومه شمسی به دانشمندان بگوید.
نور افشانی بر دهانه های تیره و سطح روشن عطارد
تصویر زیر نمایی از سطح عطارد را هنگام عبور BepiColombo از «خط پایان‌دهنده»، خط جداکننده بین دو طرف شب و روز سیاره نشان می‌دهد.
این دیدگاه به دانشمندان اجازه داد تا دهانه‌های سایه‌دار ابدی عطارد را مستقیماً ببینند. این تصویر لبه های پروکوفیف، کاندینسکی، تالکین و گوردیمر و همچنین عمق سایه آنها را نشان می دهد.
علیرغم نزدیکی عطارد به خورشید، کف این دهانه‌ها از سردترین مکان‌های منظومه شمسی هستند. این دهانه ها بسیار مورد توجه دانشمندان هستند زیرا شواهدی وجود دارد که یخ آب در داخل آن وجود دارد. زمانی که BepiColombo وارد مدار عطارد شود، این یکی از حوزه‌های کلیدی تحقیقاتی خواهد بود.
اگرچه عطارد در این تصاویر کاملاً روشن به نظر می رسد، اما نزدیک ترین سیاره به خورشید در واقع به طرز شگفت انگیزی تاریک است. سطح عطارد تنها حدود دو سوم نور منعکس شده توسط ماه را منعکس می کند.
با این حال، می تواند برای دانشمندان مفید باشد، زیرا مشاهده یک ویژگی روشن در سطح تاریک عطارد، منطقه ای را نشان می دهد که اخیراً مواد سبک تری به سطح سیاره منتقل شده است.
عناصر روشن در تصویر زیر دو مکانیسم احتمالی را نشان می‌دهند که مواد را از درون عطارد به سطح آن انتقال می‌دهند: فعالیت‌های آتشفشانی و دهانه‌هایی که توسط برخورد سیارک‌ها حک شده‌اند.
در نزدیکی تاج عطارد در تصویر بالا Nathair Facula قرار دارد که توسط بزرگترین انفجار آتشفشانی شناخته شده جهان ایجاد شده است. در مرکز این فسیل آتشفشانی دریچه ای وجود دارد که حدود 25 مایل (40 کیلومتر) عرض دارد. این محل حداقل سه فوران بزرگ بوده است که یک رسوب آتشفشانی به قطر حدود 186 مایل (300 کیلومتر) بر جای گذاشته است.
در سمت چپ Nathair Facula دهانه برخوردی Fonteyn قرار دارد که 300 میلیون سال پیش شکل گرفت و آن را نسبت به سیاره با 4.6 میلیارد سال سن نسبتاً جوان می کند. این دهانه توسط پرتاب های درخشان احاطه شده است که به بقایای سنگی پرتاب شده در اثر برخورد سیارک اشاره دارد.
در طول مدت زمانی که BepiColombo در مدار عطارد بود، ترکیب گدازه و پرتاب را با دانشمندانی که به دنبال کشف دلیل تیره شدن مواد روی سطح سیاره با افزایش سن هستند، مطالعه خواهد کرد.
تصویر زیر دشت های آتشفشانی وسیع عطارد، Borealis Planitia را نشان می دهد که در سمت چپ قطب شمال آن قرار دارد. این منطقه نسبتا صاف در حدود 3.7 میلیارد سال پیش توسط فوران گدازه های گسترده ایجاد شد.
گدازه ها به دهانه هایی که قبلاً در سطح عطارد حک شده بودند ریختند، دهانه های هانری و لیزمر. پس از جامد شدن گدازه، سرد شدن فضای داخلی سیاره باعث انقباض سطح آن شد و “چین و چروک” در این صفحات فرو رفت. تصاویر BepiColombo نشان می دهد که این هواپیماها در بیشتر سطح عطارد گسترش یافته اند.
دهانه مندلسون در تصویر بالا خودنمایی می‌کند، لبه بیرونی آن به سختی بالای گدازه‌ای که میلیاردها سال پیش در آن ریخته شده است، ادامه دارد. همچنین با Borealis Planitia دهانه روستاولی نیز وجود دارد. سطح گدازه جامد شده که هر دو دهانه را پر می کند توسط دهانه های برخوردی کوچکتر و جدیدتر مشخص شده است.
در گوشه سمت چپ پایین تصویر، حوضه Caloris عطارد، بزرگترین دهانه برخوردی در این سیاره کوچک، که بیش از 930 مایل (1500 کیلومتر) عرض دارد، دیده می شود.
یکی از عجیب ترین ویژگی های تصاویر جدید BepiColombo جریان گدازه ای به شکل بومرنگ بر فراز حوضه Caloris است. این گدازه که ظاهراً با یک فرورفتگی عمیق مرتبط است، از نظر رنگ شبیه به رنگ حوضه Caloris و Borealis Planitia در شمال است.
BepiColombo داده هایی را جمع آوری خواهد کرد که دانشمندان برای تعیین اینکه آیا این گدازه به داخل یا خارج از حوضه Caloris حرکت کرده است، استفاده خواهد کرد.
پنجمین پرواز BepiColombo از عطارد در 1 دسامبر 2024 انجام شد.
“این اولین بار است که ما دو کمپین پروازی پشت سر هم انجام می دهیم. فرانک بودنیک، مدیر دینامیک پرواز BepiColombo در بیانیه گفت: این پل هوایی بیش از یک ماه پس از پرواز قبلی انجام می شود. “بر اساس ارزیابی اولیه ما، همه چیز به آرامی و بدون نقص پیش رفت.
