فضانوردان بوئینگ استارلاینر برای اولین آزمایش پرواز در 1 ژوئن به سکوی پرتاب میرسند (عکس)

اولین فضانوردان بوئینگ استارلاینر به سکوی پرتاب بازگشتند.
فضانوردان آزمایش پرواز خدمه ناسا (CFT). بوچ ویلمور و سانی ویلیامز به ناسا رسید مرکز فضایی کندی در فلوریدا روز سه شنبه (28 مه) پیش از برخاستن مورد انتظار بوئینگ استارلاینر در روز شنبه (1 ژوئن).
مقامات گفتند که ناسا در اواخر امروز (29 مه) یک بررسی آمادگی پرواز دلتا را برای بررسی پرتاب انجام خواهد داد. این کمی جزئی تر از یک بررسی استاندارد برای رسیدگی به مشکلات فنی Starliner ناشی از نشت هلیوم است.
با فرض انجام ماموریت، انجام این بررسی و برنامه ریزی ها، CFT از نزدیک راه اندازی خواهد شد ایستگاه نیروی فضایی کیپ کاناورال زودتر از ساعت 12:25 EDT (1625 GMT) و شما می توانید پرتاب تاریخی را در اینجا در Space.com از طریق تلویزیون ناسا تماشا کنید. ناسا در روز جمعه (31 مه) ساعت 13:00 EDT (1700 GMT) به خبرنگاران ارائه می دهد که می توانید آن را نیز به صورت زنده تماشا کنید.
این اولین بار نیست که خدمه به KSC ناسا پرواز می کنند هواپیمای آموزشی T-38 برای تلاش پرتاب؛ آنها ابتدا در 25 آوریل پرواز کرد برای چیزی که انتظار می رفت در 6 می پرتاب شود، اما این تلاش تنها دو ساعت قبل از پرواز متوقف شد.
مانند انباشته Starliner و United Launch Alliance اطلس V موشک مورد عیب یابی قرار گرفت، خدمه – هنوز در قرنطینه – به ناسا بازگشتند مرکز فضایی جانسون در هوستون برای چند هفته برای ادامه تمرین و منتظر یک تاریخ راه اندازی دقیق تر.

Starliner CFT سفری طولانی تا سکوی پرتاب داشت. ناسا هر دوی آنها را متهم کرد اسپیس ایکس و بوئینگ با قراردادهای میلیارد دلاری در سال 2014 برای ارسال فضانوردان به ایستگاه فضایی بینالمللی تا سال 2017. هر دو وسیله نقلیه در رسیدن به این هدف به دلیل چالشهای فنی و مالی به تعویق افتادهاند.
اسپیس ایکس، از محموله خود وام گرفته است اژدها طراحی که از سال 2012 مأموریت های ISS را انجام می دهد، اولین آزمایش خدمه خود را در سال 2020 به پایان رساند. از آن زمان، SpaceX 11 ماموریت دیگر را به ایستگاه فضایی بین المللی انجام داده است. استارلاینر، یک فضاپیمای کاملاً جدید، مدت بیشتری طول کشید.
اولین ماموریت Starliner به ایستگاه فضایی بینالمللی در سال 2019 بدون فضانورد به دلیل مشکلات نرمافزاری در مدار اشتباه گیر افتاد و نتوانست به مقصد برسد. یک ماموریت بعدی در سال 2022 پس از ده ها اصلاح و تأخیر به دلیل همه گیری همه گیر، با خیال راحت انجام شد.
متصل: 2 تاکسی فضانورد: چرا ناسا استارلاینر بوئینگ و اژدهای اسپیس ایکس را می خواهد

CFT در سال 2023 با تأخیر دیگری مواجه شد، زیرا مشخص شد چترها می توانند بار کمتری را از حد انتظار حمل کنند و نوار قابل اشتعال روی سیم کشی پیدا شد. مقامات ناسا و استارلاینر تاکید کردند که این ماموریت توسعهای است – به این معنی که نه تنها ایمنی بر هر گونه مسائل زمانبندی اولویت دارد، که برای همه مأموریتها صادق است، بلکه اصلاح مسیر با بلوغ طراحی ضروری است.
هر دو فضانورد CFT همچنین خلبانان آزمایشی سابق نیروی دریایی ایالات متحده هستند و بنابراین در طول دهه ها در توسعه سایر پروژه های هوافضا مشارکت داشته اند.

همه چیز برای پرتاب در 6 می در مسیر درست به نظر می رسید، اما در اواخر شمارش معکوس a دریچه “وزوز”. بر روی Atlas V کشف شد، به این معنی که دریچه ایمنی اکسیژن به سرعت باز و بسته می شود. این مشکل باعث شد ULA، Boeing و NASA این ماموریت را متوقف کنند. ساعتها عیبیابی منجر به تصمیمگیری برای بازگرداندن موشک به تأسیسات کیپ کاناورال برای تعویض سوپاپ شد.
این تعویض سوپاپ طبق برنامه تا 12 می انجام شد، اما یک نشت کوچک هلیوم در رانشگر Aerojet Rocketdyne در Starliner – که پس از پاکسازی کشف شد – مورد بررسی قرار گرفت. مقامات تیم هفته گذشته در یک جلسه توجیهی به خبرنگاران گفتند که در این فرآیند چیزهایی را یاد گرفتند.
نشتی خطر پرتاب فوری نیست زیرا هلیم یک گاز بی اثر است. هم خدمه دراگون و هم شاتل فضایی آنها خاطرنشان کردند که با نشت هلیوم به طور ایمن پرتاب شدند. نگرانی این است که چگونه این نشت بر سیستم کنترل پاسخ (RCS) تأثیر می گذارد. این مجموعه ای از 28 موتور کوچک روی Starliner برای مانورهای مداری متوسط است.
این نشت در ناحیه ای به اندازه دکمه در فضاپیمای استارلاینر با ضخامت کمتر از 10 ورق کاغذ، در یک واشر لاستیکی بین دو قسمت فلزی فلنج است. ناسا و بوئینگ در جلسه توجیهی تأکید کردند که نشتی تقریباً 50 psi تا 70 psi بسته به فشار اطراف آن است، اما سرعت (ظاهراً) بالا با یک فضای کوچک مقایسه می شود.

باز کردن این فضا با Starliner که در بالای Atlas V انباشته شده بود امن نبود، اما تجزیه و تحلیل کامپیوتری گسترده نشان داد که به نظر می رسد نشت ثابت است. این تیم برای شبیه سازی تغییرات در پروازهای فضایی نیز تغییرات فشاری در این منطقه ایجاد کردند و از عملکردی که دیدند راضی بودند.
استیو استیچ، مدیر برنامه برنامه خدمه تجاری سازمان ناسا، خاطرنشان کرد: علاوه بر این، 27 رانشگر دیگر اصلاً نشتی ندارند و در صورت وقوع نشت های دیگر، بافر بزرگی ایجاد می کند. در تماس 24 می.
او افزود که مهندسان، با این حال، هنگام عیب یابی هلیوم، یک “آسیب پذیری طراحی” را کشف کردند. به زبان ساده، Starliner دارای سه حالت تایید شده برای فضانوردان بازگشتی است زمین: یک حالت با استفاده از رانشگرهای RCS و دو حالت با استفاده از رانشگرهای مانور مداری و کنترل نگرش (OMAC). حالت های OMAC بسته به موقعیت به دو یا چهار مورد از این پیشرانه ها نیاز دارند.
حالت ورود مجدد RCS به هشت رانشگر در “سگ خانه” مجاور نیاز دارد: چهار مورد از این ماژول ها در اطراف Starliner وجود دارد. اما در شرایط نادر نشت هلیوم، ممکن است همه پیشرانههای سگخانههای مجاور به طور همزمان از کار بیفتند، به این معنی که RCS دیگر برای پشتیبانگیری از OMAC در دسترس نخواهد بود. بنابراین، این تیم با فضانوردان CFT یک حالت ورود مجدد جدید طراحی و شبیه سازی کردند که تنها به چهار رانشگر RCS در یک زمان نیاز دارد. بررسی آمادگی پرواز دلتا گواهینامه این روش جدید ورود مجدد را از جمله موارد دیگر تایید خواهد کرد.




