مسدود کردن جای زخم از عود گلیوبلاستوما جلوگیری می کند

مندر سال 2016 یوهانا جویس، زیست شناس سرطان از مرکز سرطان مموریال اسلون کترینگ، مطالعه ای را در علم که اثرات درمان هدفمند ماکروفاژی را بر گلیوبلاستوما مولتی فرم (GBM)، یک تومور مغزی شایع و تهاجمی بررسی کرد.1 او دریافت که در مدلهای پیشبالینی موش، تومورهای GBM در پاسخ به درمان پسرفت میکنند، اما با نتایج طولانیمدت متفاوت. در حدود نیمی از موارد، تومورها عود می کنند. در نیمه دیگر آنها کاملاً خفته باقی ماندند.
جویس گفت: «در هر موردی که عود تومور پیدا کردیم، همیشه در مجاورت زخمی بود که در مغز ایجاد شده بود. این واقعا ما را به این فکر انداخت که آیا این یک رابطه علت و معلولی است؟
در مطالعه اخیر منتشر شده در سلول سرطانیجویس که اکنون در دانشگاه لوزان مشغول به کار است، یافته های تحقیقات تیمش در مورد این موضوع را فاش کرد.2 محققان دریافتند که بافت اسکار فیبری تشکیل شده پس از درمان هدفمند ماکروفاژها به عنوان یک پناهگاه امن برای سلول های سرطانی نهفته عمل می کند و به طور فعال به عود GBM مقاوم کمک می کند. مهمتر از آن، آنها دریافتند که روند تشکیل اسکار – و بنابراین، عود تومور – می تواند متوقف شود.
یک مطالعه جدید نشان داده است که اسکار فیبروتیک مرتبط با درمان با محافظت از سلولهای تومور غیرفعال از سیستم ایمنی (ماکروفاژها و میکروگلیاهای مرتبط با تومور، که در اینجا به رنگ سبز و سفید نشان داده شدهاند) مستقیماً به عود گلیوبلاستوما (رگها به رنگ قرمز) کمک میکند.
آزمایشگاه پروفسور یوهانا جویس، دانشگاه لوزان
این تحقیق بسیار مهم است زیرا گلیوبلاستوما یکی از سختترین سرطانها برای درمان است و علیرغم درمانهای فشرده، میزان عود آن بالاست. این مطالعه مکانیسمهای مبتنی بر فیبروز را روشن میکند که به سلولهای تومور اجازه میدهد در درمان زنده بمانند.»
برای ترسیم زمین سلولی و مولکولی بافت اسکار، جویس و تیمش از یک رویکرد مولتیومیک یکپارچه برای بافت اسکار استفاده کردند: پروتئومیکس مبتنی بر طیف سنجی جرمی، توالی یابی RNA تک سلولی و رونویسی فضایی.
با توجه به ماهیت فیبری اسکارها، آنها فکر می کردند که پروتئین های ماتریکس خارج سلولی (ECM) برجسته خواهند بود. جویس خاطرنشان کرد: «ما متوجه شدیم که بسیاری از پروتئینهای ماتریکس خارج سلولی – بسیاری از کلاژنها، فیبرونکتین… و غیره – در این اسکار غنی شدهاند.
جویس و تیمش یک مدل یادگیری ماشینی توسعه دادند که به آنها اجازه داد نتایج آزمایشهای ایمونوفلورسانس متوالی انجام شده در محدوده زمانی پس از درمان را با دادههای omics یکپارچه کنند. با انجام این کار در یک دوره زمانی، به روشی پویا، واقعاً به ما این امکان را داد که شبکههای کلیدی در ریزمحیط تومور، انواع سلولهایی که به نظر گرههای آن شبکهها هستند، نحوه تغییر آن در پاسخ به مداخلات درمانی و جویس توضیح داد که چگونه در چارچوب اجرای مجدد این شبکه ها به طور کامل بازسازی شده اند.

تصویر نمایشی از یک گلیوبلاستوما را برای تجزیه و تحلیل فضایی نشان میدهد، با سلولهایی از ریزمحیط تومور که توسط یک خط لوله نرمافزار محاسباتی مشخص شدهاند. مناطق نکروز تومور، ارتشاح سلول های ایمنی و عروق فراوان در این تصویر دیده می شود.
اسپنسر واتسون و یوهانا جویس، دانشگاه لوزان
نتایج نشان داد که سلولهای شبه فیبروبلاست بر فیبروز و تشکیل اسکار در بافت پس از درمان غالب میشوند و به تدریج به ناحیهای که تومور بود گسترش مییابند و پروتئینهای ECM ترشح میکنند. اسکار بهوجود آمده بهعنوان جایگاهی برای بقای تومور عمل میکند، سلولهای سرطانی باقیمانده را در خود جای میدهد و از آنها در برابر سیستم ایمنی محافظت میکند، اما آنها را به طور موقت در حالت غیر تکثیر نگه میدارد.
جویس و همکارانش با برچسبگذاری سلولهای تومور در موشهای اصلاحشده ژنتیکی با پروتئین فلورسنت سبز (GFP)، چگونگی پسرفت و عود تومورها را مشاهده کردند. در برخی موارد، حتی یک سلول تومور مثبت GFP را می توان مشاهده کرد که ماه ها قبل از ظهور در بافت اسکار در کمین نشسته است، برنامه های تکثیر را دوباره فعال می کند و باعث می شود که تومورها دوباره سرهای زشت خود را به عقب برگردانند. این احتمالاً یکی از شگفتانگیزترین اکتشافات کاغذی است که این تصاویر را میبینید [the cancer cells] جویس افزود: در واقع در حال ترک جای زخم هستند.
این نتایج این سوال را مطرح کرد: آیا می توان تشکیل اسکار را متوقف کرد؟ و اگر چنین است، آیا می توان از عود پیشگیری کرد؟ همانطور که تیم به زودی متوجه شد، این قسمت سخت بود. اول، آنها سعی کردند از سیگنالدهی فاکتور رشد تبدیل کننده بتا (TGF-β) جلوگیری کنند، که به عنوان یک مسیر کلیدی منجر به فیبروز در موشها به چشم میخورد. هیچ تاثیری نداشت.

پروفسور یوهانا جویس، اکنون از دانشگاه لوزان، کشف کرد که چرا تومورهای گلیوبلاستوما اغلب عود می کنند و یک رویکرد درمانی ترکیبی برای پیشگیری از آن ایجاد کرد.
یوهانا جویس، دانشگاه لوزان
آنها سپس یک درمان ضد التهابی وسیع الطیف را برای جلوگیری از مسیرهای التهابی عصبی، که به طور مشابه به عنوان محرک فیبروز و اسکار برجسته شده است، امتحان کردند. باز هم اثری ندیدند. حتی این دو روش درمانی در ترکیب، کاهش زخم یا افزایش بقای حیوانات را نشان نداد.
پیشرفتی که آنها امیدوار بودند زمانی حاصل شد که آنها مهار سیگنالینگ TGF-β و درمان ضد التهابی را با درمان اصلی هدف گیری ماکروفاژها انجام دادند. جویس گفت: “آنچه که ما دریافتیم این است که این سه دارو در ترکیب اساساً تشکیل اسکار را مسدود می کنند.” در یک مطالعه پیش بالینی طولانی مدت، همه موش هایی که تحت درمان قرار گرفتند به جز یک مورد زنده ماندند.
یکی از جنبههای جالب GBM این است که سایر درمانها، از جمله جراحی، شیمیدرمانی و پرتودرمانی نیز اغلب منجر به اسکار فیبری و عود تومور میشوند. یکی از گامهای بعدی برای جویس و تیمش، بررسی جای زخمی است که از این درمانهای دیگر ایجاد میشود تا مشخص شود آیا مکانیسمهای اسکار و عود تومور یکسان است و آیا میتوان از آنها نیز جلوگیری کرد. جنکینز خلاصه کرد: این تحقیق “… ممکن است نرخ بقا را بهبود بخشد، که در حال حاضر برای بیماران مبتلا به گلیوبلاستوما بسیار پایین است.”
مراجع
- بلدرچین DF، و همکاران. ریزمحیط تومور زمینه ساز مقاومت اکتسابی به مهار CSF-1R در گلیوما است. علم. 2016;352(6288):aad3018.
- Watson SS و همکاران پاسخ فیبروتیک به درمان ضد CSF-1R عود گلیوبلاستوما را تشدید می کند. سلول سرطانی. 2024؛ 42 (9): 1507-1527.e11.



