مقایسه پاسخ های دانش آموزان به سخنرانی های هوش مصنوعی و فیزیک

در دو هفته گذشته از دو مدرسه در ونتو بازدید کردم تا دانشآموزان را با موضوع هوش مصنوعی درگیر کنم، چیزی که به نظر میرسد این روزها همه از شنیدن آن خوشحال هستند: در 10 ژانویه از مدرسهای در ویچنزا بازدید کردم. و در هفدهم مدرسه ای در ونیز. در هر دو مورد حدود 50-60 دانش آموز وجود داشت، اما تفاوت قابل توجهی وجود داشت: در حالی که مدرسه در ونیز (“Liceo Marco Foscarini”، جایی که من در گذشته در چارچوب پروژه ای به نام “هنر و علم” در آن سخنرانی کرده ام) یک لیسه کلاسیک بود و دانش آموزان دبیرستانی که برای شنیدن سخنرانی من آمده بودند بین 16 تا 18 سال سن داشتند، این مدرسه در ویچنزا یک مدرسه متوسطه بود و دانش آموزانی که در آن شرکت می کردند بین 11 تا 13 سال سن داشتند.
از آنجایی که محتوای سخنرانی عملاً هیچ تغییری را تحمل نمی کرد – من در چند هفته اول بعد از کریسمس خیلی شلوغ بودم – آزمون دو طرفه محل آزمایش مؤثری برای کشف تفاوت در پاسخ دو مخاطب بود. صادقانه بگویم، من با نگرانی به اولین رویداد نزدیک شدم که محتوایی که به این کودکان ارائه میدهم برای آنها کمی طاقتفرسا باشد، بنابراین شاید در نگاهی به گذشته بتوانیم تصور کنیم که برداشتی که از من گرفتم با این “نگرش ضعیف” مغرضانه بود. انتظار”.
بدتر از آن، از آنجایی که سخنرانی من اولین سخنرانی از مجموعه ای بود که توسط یک آکادمی محلی با مشارکت شهرداری ویچنزا برگزار شد، سخنرانی من باید به دنبال سخنرانی های مدیر مدرسه، شهردار ویچنزا و چندین مقدمه دیگر باشد. چیزی که به خاطر آن مطمئن بودم که استقامت و میل به گوش دادن به سخنرانی جلوی مخاطبان جوان را بیشتر کاهش می دهد. من در واقع کاملا شوکه شده بودم.
دانشآموزان مدرسه متوسطه ویچنزا نه تنها سخنرانی 80 دقیقهای را که من آماده کرده بودم با دقت و در سکوت کامل دنبال کردند. آنها همچنین چندین بار با سؤالات شوخ طبعانه صحبت های من را قطع کردند (همانطور که من واقعاً از آنها خواسته بودم انجام دهند). در پایان ارائه، من با توالی سریع سوالاتی مواجه شدم که کل محتوای سخنرانی را در بر می گرفت، از هوش مصنوعی گرفته تا فیزیک ذرات، تا جزئیات آزمایش SWGO، اخترفیزیک و غیره. من حدود 20 سوال را شمردم و بعد آن را گم کردم. این امر پس از پایان مراسم ادامه یافت و برخی از دانشجویان هنوز رضایت کامل نداشتند و به ملاقات من آمدند و جزئیات بیشتری را جویا شدند.

در بالا، لحظه ای از سخنرانی در ویچنزا
وقتی همان سخنرانی را در ونیز ایراد کردم، باید بگویم که دوباره سوالات جالبی برایم پیش آمد. اما در مقایسه، ظاهراً نوجوانان فوسکارینی کمی کمتر در مورد کل موضوع سخنرانی اشتیاق داشتند. شاید ارزیابی من ناشی از تعصبی باشد که قبلاً ذکر کردم. و تا حدی باید بگویم که من تجربه بسیار بیشتری با دانشآموزان دبیرستانی نسبت به دانشآموزان جوانتر دارم، بنابراین بهتر میدانستم چه انتظاری داشته باشم و از نتیجه شگفتزده نشدم.
به نظر می رسد این مقایسه با آنچه که قبلاً توسط کسی جز کارل سیگان مشاهده شده بود مطابقت دارد. در اینجا باید از فیل وارنل تشکر کنم که در پست فیسبوکی که در مورد تجربه خود با دانشآموزان دبیرستانی در آنجا نوشتم، قطعهای از ساگان را نقل کرد که کاملاً مناسب است:
من نمی توانم با آنچه ساگان در این دو نقل قول گفته مخالفت کنم. همچنین معتقدم بخشی از بی میلی دانش آموزان دبیرستانی به سوال پرسیدن به دلیل قضاوت همسالانشان است. اتفاقی که می افتد این است که تا زمانی که به سن 12 یا 13 سالگی نرسیده ایم، در اکثر موارد هنوز بازخورد منفی را که از شرکت در رویدادهای مدرسه می توانیم دریافت کنیم، تجربه نکرده ایم و هنوز از واکنش دوستان خود نمی ترسیم و نه- همکلاسی های بسیار دوستانه به نظر میرسد این نوع تجربه پوستهای در اطراف آنها ایجاد میکند و باعث میشود کمی کمتر تمایل داشته باشند که به جلو بیایند و درباره چیزهایی که نمیدانند صحبت کنند یا ابراز اشتیاق کنند. من فکر میکنم این کمی غمانگیز است، اما البته بخشی از مسیر اولیه ما در میان تجربیاتی است که ما را شکل میدهد و ما را با واکسنهایی که تا آخر عمر به آن نیاز داریم مجهز میکند.




