ناسا قصد دارد یک راکتور هسته ای ماه را بسازد – وکیل زبان کیهانی کیهانی توضیح می دهد که چرا و چه قانون باید بگوید

این مقاله در ابتدا منتشر شد مکالمه این نشریه به مقاله در Space.com کمک کرده است آراء متخصص: op-ad و بینشحرف
اولین مسابقه فضایی برای پرچم ها و چاپ ها بود. اکنون ، ده ها سال بعد ، فرود آمدن ماه خبرهای قدیمی است. رقابت جدید ساخت در آنجا و انجام این کار به قدرت است.
در آوریل 2025 ، چین گزارش داد که تا سال 2035 برنامه هایی برای ساخت نیروگاه هسته ای روی ماه را نشان داد. این گیاه از ایستگاه تحقیقاتی قمری برنامه ریزی شده خود پشتیبانی خواهد کرد. ایالات متحده در ماه آگوست ، هنگامی که مدیر ناسا شان دافی گزارش داد که راکتور ایالات متحده تا سال 2030 روی ماه کار خواهد کرد.
اگرچه می تواند مانند یک اسپرینت ناگهانی احساس شود ، اما دقیقاً یک خبر شکسته نیست. ناسا و وزارت انرژی سالها صرف بی سر و صدا در توسعه سیستم های انرژی اتمی کوچک برای پایگاه های برق ، عملیات معدن و زیستگاه های طولانی مدت را صرف کرده اند.
همانطور که یک وکیل فضایی بر پیشرفت طولانی مدت بشر در فضا تمرکز می کند ، من این را نه به عنوان یک مسابقه سلاح ، بلکه به عنوان یک مسابقه زیرساختی استراتژیک می دانم. در این حالت ، زیرساخت ها نیز تأثیر می گذارد.
یک راکتور هسته ای قمری ممکن است چشمگیر به نظر برسد ، اما نه غیرقانونی است و نه بی سابقه. در صورت مسئولیت پذیری ، این امر می تواند به کشورها اجازه دهد تا با خیال راحت ماه را کشف کنند ، رشد اقتصادی خود را تغذیه کنند و فناوری ها را برای مأموریت های فضایی عمیق تر آزمایش کنند. اما ساختن یک راکتور همچنین سؤالات اساسی در مورد دسترسی و قدرت ایجاد می کند.
چارچوب قانونی از قبل وجود دارد
انرژی هسته ای در فضا ایده جدیدی نیست. از دهه 1960 ، ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی به ژنراتورهای رادیوایزوتوپ متکی هستند که از مقادیر کمی از عناصر رادیواکتیو – نوعی سوخت هسته ای – برای منبع تغذیه ماهواره ها ، مریخ Rovers و کاوشگرهای Voyager استفاده می کنند.
اصول سازمان ملل در سال 1992 ، مربوط به استفاده از منابع انرژی هسته ای در فضا ، که وضوح آن را باز نمی کند ، تصدیق می کند که انرژی هسته ای می تواند برای مأموریت هایی که انرژی خورشیدی کافی نیست ، ضروری باشد. این قطعنامه دستورالعمل های مربوط به ایمنی ، شفافیت و مشاوره بین المللی را تعریف می کند.
هیچ چیز در حقوق بین الملل استفاده مسالمت آمیز از انرژی هسته ای ماه را ممنوع نمی کند. اما نکته مهم این است که چگونه طرفین آن را آشکار می کنند. و اولین کشوری که موفق می شود می تواند هنجارها را برای انتظارات ، رفتار و تفسیرهای حقوقی مربوط به حضور و تأثیر ماه تشکیل دهد.
چرا اولین س questions الات
پیمان فضایی کیهانی در سال 1967 ، تصویب شده توسط کلیه کشورهای مهم فضایی ، از جمله ایالات متحده ، چین و روسیه ، فضا را مدیریت کرده است. مقاله وی IX کشورها را ملزم می کند که با “نگرش مناسب به منافع مربوط به سایر کشورها” عمل کنند.
این بیانیه بدان معنی است که اگر یک کشور راکتور هسته ای را روی ماه بگذارد ، دیگران باید از نظر قانونی و جسمی به آن حرکت کنند. در واقع ، او خطی را روی نقشه ماه ترسیم می کند. اگر راکتور یک تسهیلات بزرگتر و طولانی مدت را لنگر بگذارد ، می تواند بی سر و صدا آنچه طرفین انجام می دهند و چگونه حرکات آنها به طور قانونی تفسیر می شود ، در خارج و خارج از ماه شکل می دهد.
مقالات دیگر در پیمان فضا کیهانی محدودیت های رفتار مشابهی را حتی اگر آنها همکاری را ترغیب کنند ، تعیین می کنند. آنها تأیید می کنند که همه کشورها حق دارند آزادانه کاوش کنند و به ماه و سایر نهادهای آسمانی دسترسی داشته باشند ، اما صریحاً ادعاهای ارضی یا ادعاهای حاکمیت را منع می کنند.
در عین حال ، پیمان اعتراف می کند که طرفین می توانند تاسیسات مانند پایه ها ایجاد کنند – و بنابراین قادر به محدود کردن دسترسی هستند. در حالی که بازدید از کشورهای دیگر به عنوان معیار شفافیت تشویق می شود ، باید قبل از مشاوره های قبلی انجام شود. به طور موثری ، این به اپراتورها درجه ای از کنترل را می دهد که چه کسی می تواند وارد شود و چه زمانی.
ساخت زیرساخت ها به یک ادعای ارضی شرط نمی بندد. هیچ کس نمی تواند ماه را در اختیار داشته باشد ، اما کشوری که یک راکتور ایجاد می کند می تواند در کجا و چگونه دیگران کار می کند – از نظر عملکردی ، اگر نه قانونی.
زیرساخت تأثیر دارد
ساخت راکتور هسته ای حضور کشور را در یک منطقه تعیین می کند. این ایده به ویژه برای مناطق غنی از منابع مانند قطب قمری جنوبی ، جایی که یخ ، که در دهانه های مداوم سایه دار یافت می شود ، بسیار مهم است ، می تواند موشک ها را تغذیه کرده و پایه های قمری را حفظ کند.
این مناطق مورد نظر از نظر علمی حیاتی و از نظر ژئوپولیتیک حساس هستند ، زیرا بسیاری از کشورها می خواهند پایه ها را بسازند یا تحقیقاتی را در آنجا انجام دهند. ساخت زیرساخت ها در این مناطق باعث تقویت توانایی یک کشور در دسترسی به منابع در آنجا می شود و به طور بالقوه دیگران را برای انجام همان کار محروم می کند.
منتقدین ممکن است نگران خطرات تابش باشند. حتی اگر آنها برای استفاده آرام طراحی شوند و به درستی در آن قرار داشته باشند ، راکتورها محیط زیست و عملکرد جدیدی را به ویژه در یک محیط خطرناک مانند فضا معرفی می کنند. اما دستورالعمل های سازمان ملل پروتکل های ایمنی دقیق را بیان می کنند و مطالعات آنها به طور بالقوه می تواند این مشکلات را کاهش دهد.
چرا هسته ای؟ زیرا انرژی خورشیدی محدودیت هایی دارد
ماه یک فضای کوچک دارد و 14 روز تاریکی زنده مانده است. در بعضی از دهانه های سایه دار که احتمالاً یخ پیدا می شود ، نور خورشید به هیچ وجه به سطح نمی رسد. این مشکلات در برخی از مهمترین مناطق ، انرژی خورشیدی ، اگر غیرممکن نباشد ، غیرقابل اطمینان است.
یک راکتور قمری کوچک می تواند به مدت یک دهه یا بیشتر به طور مداوم کار کند ، زیستگاه های تغذیه ای ، روورس ، چاپگرهای سه بعدی و سیستم های حفظ زندگی. انرژی هسته ای می تواند برای فعالیت طولانی مدت انسانی لینچ باشد. و این فقط مربوط به ماه نیست – توسعه این توانایی برای مأموریت ها به مریخ ضروری است ، جایی که انرژی خورشیدی حتی محدودتر است.
تماس برای مدیریت ، نه زنگ خطر
ایالات متحده این فرصت را دارد که نه تنها در فناوری بلکه در مدیریت نیز رهبری کند. اگر وی متعهد به به اشتراک گذاشتن برنامه های خود به صورت عمومی ، به دنبال مقاله IX پیمان فضایی فضایی و تأیید تعهد به استفاده مسالمت آمیز و مشارکت بین المللی ، این امر سایر کشورها را ترغیب می کند تا همین کار را انجام دهند.
آینده ماه توسط WHO بیشترین پرچم ها را مشخص نمی کند. این تعیین می شود که چه کسی چه چیزی و چگونه ایجاد می کند. انرژی هسته ای می تواند برای این آینده ضروری باشد. ساخت شفاف و مطابق با دستورالعمل های بین المللی به کشورها این امکان را می دهد تا از این آینده به شدت آگاه شوند.
راکتور ماه یک ادعای ارضی یا اعلامیه جنگ نیست. اما این یک زیرساخت است. و زیرساخت ها اینگونه خواهد بود که طرفین در دوره بعدی آزمون فضا قدرت – از همه نوع – را نشان می دهند.
این مقاله دوباره منتشر شده است مکالمه تحت مجوز Creative Commons. خواندن مقاله اصلیحرف




