مقالات

نامیدن زمان ما “عصر آنتروپوسن” برای شما عزیز است


نام Anthropocene به این معنی است که فعالیت های انسانی به طور اساسی محیط ما را تغییر می دهد و شما باید برای این تغییرات برنامه ریزی کنید

نامیدن زمان ما “عصر آنتروپوسن” برای شما عزیز است

دریاچه کرافورد در کانادا دارای لایه‌های رسوبی است که ممکن است نشان‌دهنده زمان شروع فعالیت‌های انسانی برای تغییر سیاره ما باشد.

اعتبار:

پیتر پاور/ خبرگزاری فرانسه از طریق گتی ایماژ

در سال 1922، زمین شناس بریتانیایی رابرت لیونل شرلوک کتابی منتشر کرد. انسان به عنوان یک عامل زمین شناسی: گزارشی از عملکرد او در مورد طبیعت بی جان، که در حال حاضر بحث اصلی برای شناخت آنتروپوسن به عنوان یک دوره جدید زمین شناسی را بیان می کند: مقیاس و ماهیت فعالیت های انسانی آنقدر بزرگ شده است که با نیروهای طبیعی زمین شناسی و ژئوفیزیک رقابت می کنند. صد و یک سال بعد، زمین شناسان به طور دسته جمعی حول ایده مرکزی شرلوک گرد آمدند و گروه کاری Anthropocene – کمیته ای متشکل از دانشمندان (از جمله خود من) که به کمیسیون بین المللی چینه شناسی گزارش می دهم – دریاچه کرافورد کانادا را به عنوان یک سایت رسمی برای علامت گذاری به عنوان سایت پیشنهاد کرد. آنتروپوسن .

دریاچه کرافورد حاوی یک رکورد به خوبی حفظ شده رسوب شناسی از تاریخ زیست محیطی آن است. لایه‌های سالانه گل دریاچه‌ای آن، که توسط زمین‌شناس فرانسین ام‌جی مک‌کارتی از دانشگاه براک در انتاریو به‌دقت مورد مطالعه قرار گرفت، «سنبله طلایی» پلوتونیوم رادیواکتیو را نشان می‌دهد که در اواسط قرن در آزمایش‌های بمب اتمی اتمسفر، و همچنین خاکستر حاصل از این گیاه، زغال‌سنگ تولید شد. -گیاهان پخته شده، فلزات سنگین و میکروپلاستیک ها.

اعلان دریاچه کرافورد تعداد زیادی از مطبوعات را به خود جلب کرد، که بیشتر آنها بر بحث و جدل نادرستی متمرکز بودند که بر سر تعریف محدود آنتروپوسن به وجود آمد. در میان این هیاهو، ناظران ممکن است تعجب کنند که چرا تعیین این فصل از تاریخ زمین حتی برای مردم عادی اهمیت دارد.

شرلوک تنها نبود. او یکی از اعضای محترم سازمان زمین شناسی بریتانیا بود و بر اساس کار دیگرانی بود که قبلاً استدلال های مشابهی ارائه کرده بودند. یکی از محققان آمریکایی جورج پرکینز مارش بود که توجه را به جنگل زدایی و نقش انسان به عنوان «عوامل مزاحم» جلب کرد. شرلوک علاوه بر بازدید مجدد از جنگل زدایی، بستر رودخانه های تغییر یافته توسط سدها و کانال ها را توصیف می کند. تغییرات در چرخه هیدرولوژیکی و ساحل دریا؛ و مقدار زیادی از چیزهایی که مردم هنگام استخراج مواد خام تمدن مدرن و ساختن خیابان ها، پل ها و راه آهن جابجا می کنند. شرلوک استدلال می کند که تأثیرات انسانی چنان آشکار می شود که حفظ تمایز بین «طبیعی» و «مصنوعی» دشوار می شود. ما به یک اصطلاح جدید نیاز داشتیم – او «انسان‌شناسی» را پیشنهاد کرد – برای مطالعه تأثیرات فعالیت‌های انسان بر روی زمین.

شرلوک کتاب خود را با فصلی در مورد تغییرات آب و هوایی به پایان می رساند که در آن به استدلال های دو دانشمند برجسته اشاره می کند. یکی ژئوشیمیدان سوانت آرنیوس بود که اکنون به عنوان اولین فردی شناخته می شود که تأثیر بالقوه افزایش دی اکسید کربن اتمسفر را بر اقلیم محاسبه کرد. دیگری توماس کرودر چمبرلین زمین شناس آمریکایی بود که معتقد بود دوره های یخبندان ناشی از نوسانات CO است.2 سطوح شرلوک توضیح داد چمبرلین، “بر این باور بود که یخبندان پرمین نتیجه حذف توده عظیم کربن محبوس شده توسط حیوانات و گیاهان، به شکل سنگ آهک و زغال سنگ، در طول دوره کربونیفر از جو است.” بنابراین، «می‌توانیم نتیجه معکوس فرآیندی را که قبلاً در جریان بود، در نظر بگیریم: سوزاندن این ذخایر عظیم زغال‌سنگ باعث ایجاد CO2 شد.2 بازگشت به جو، که سیاره را گرم می کند – استدلالی که بعدها توسط راجر رول، اقیانوس شناس آمریکایی، مربی علمی معاون رئیس جمهور سابق ال گور، پذیرفته شد.

در دهه 1950، رول و سایر دانشمندان مطالعه طولانی مدت تغییرات آب و هوایی انسانی را آغاز کردند و در سال 2000. یوجین اف استورمر و Paul J. Crutzen رسماً کلمه “Anthropocene” را در مقاله ای پیشنهاد کردند تا این ایده را منعکس کنند که تغییرات عمیق و برگشت ناپذیر در حال رخ دادن هستند.

اما علم ذاتاً محافظه کار است – بار اثبات همیشه بر دوش کسانی است که ادعاهای جدید می کنند – و پیامدهای اجتماعی و اقتصادی اعتراف به اثرات نامطلوب سوزاندن سوخت های فسیلی به مخالفت های گسترده در خارج از سالن کنفرانس های علمی و صفحات مجلات علمی منجر شده است. . .

تعریف آنتروپوسن حداقل به دو دلیل اهمیت دارد. اولین مورد این است که این راهی برای دانشمندان است که – با صدای بلند ممکن در حالی که هنوز مانند دانشمندان عمل می کنند – بیان کنند که تغییراتی که در اطراف ما اتفاق می افتد مشکل کوچکی نیست. تغییرات آب و هوایی انسانی بسیار بیشتر از یک “حقیقت ناخوشایند” است. این یک تغییر عمیق در شرایط زندگی بر روی زمین است. گذشته از راه های بی شماری – بزرگ و کوچک – ممکن است دیگر راهنمای قابل اعتمادی برای آینده نباشد. وقتی جدی گرفته شود، به این معنی است که باید در مفروضات اساسی در مورد اینکه چگونه اقتصاد و زیرساخت های خود را می سازیم، چگونه سفر می کنیم، چگونه برای همه گیری های جهانی برنامه ریزی می کنیم و حتی چگونه غذا می خوریم تجدید نظر کنیم.

دلیل دوم این است که تعریف آنتروپوسن گفتگو را فراتر از تغییرات آب و هوایی گسترش می دهد. آنچه زمین‌شناسان اکنون می‌توانند در سنگ‌ها ببینند – از جزئی (تغییرات در نسبت ایزوتوپ کربن و اکسیژن) تا ناخالص (فکر کنید بقایای پلاستیکی در رسوبات دریایی) – به تأثیرات انسانی در مقیاس بزرگ، گسترده و فراگیر اشاره دارد.

معمولاً مردم می گویند (یا فکر می کنند) که با پیشرفت تغییرات آب و هوایی ما می توانیم “فقط خود را تطبیق دهیم”. برخی از افراد ثروتمند حتی فکر می کنند که اگر مجبور شوند، به عرض های جغرافیایی بالاتر یا پایین تر (یا به طور پوچ، به مریخ) حرکت خواهند کرد. بدون شک برخی از مردم، داوطلبانه یا تحت فشار، پناهنده آب و هوا خواهند شد. اما تعریف آنتروپوسن به ما یادآوری می کند که چالشی که ما با آن روبرو هستیم در مقیاس زمین شناسی است. کل زمین را تحت تأثیر قرار می دهد. این به ما یادآوری می کند که با گسترش این عصر جدید، جایی برای پنهان شدن وجود نخواهد داشت.

این مقاله یک نظر و تحلیل است و نظرات بیان شده توسط نویسنده یا نویسندگان لزوماً نظری نیست علمی آمریکایی.



Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا