از هر 26 نفر 1 نفر به آن مبتلا می شوند صرع، وضعیتی که در آن فردی تشنج های مکرر و غیرقابل تحریک را تجربه می کند. اما تجربه تشنج همیشه به این معنی نیست که فرد مبتلا به صرع است. تشنج می تواند با صدمات حاد سر، ترک الکل و قند خون بالا، در میان چیز های دیگر. از هر 10 نفر 1 نفر این کار را خواهند کرد در طول زندگی خود تشنج داشته باشند.
گفتگو پرسید دکتر یاکوف پلیننمتخصص مغز و اعصاب با تخصص صرعتا ما را راهنمایی کند که چگونه تشنج را در اطرافیان یا عزیزانش تشخیص دهیم و در آن لحظات حیاتی پس از شروع تشنج چه کنیم.
تشنج به چه صورت است؟
متفاوت است. برای برخی افراد، غش صرفاً یک احساس روده ای است. برای یک ناظر آموزش ندیده، ممکن است به نظر برسد که چیزی اشتباه نیست. در واقع، اکثر افراد مبتلا به صرع در ابتدا فقط تشنج های نسبتاً ظریف و بدون تشنج دارند، سپس به مرور زمان تشنج تشنجی ایجاد می کند.
اما دیگرانی که تشنج دارند، تشنج تمام بدن را با از دست دادن هوشیاری تجربه می کنند. این همان نوع تشنجی است که اکثر ما با آن آشنا هستیم، احتمالاً به این دلیل که اغلب در فیلم ها و تلویزیون به تصویر کشیده می شود، البته نه همیشه دقیق. هم هست خطرناک ترین نوع تشنج.
این نوع تشنج ها ناگهانی، غیر قابل تحریک بوده و چند دقیقه طول می کشد. پس از بهبودی از تشنج و از دست دادن هوشیاری، فرد معمولا خسته و گیج می شود برای چند دقیقه تا چند ساعت.
اگر کسی صرع داردتشنجی که آنها تجربه می کنند خواهد بود هر بار که ظاهر می شوند بسیار شبیه هستند. شایع ترین نوع تشنج صرع آنهایی هستند که کانونی هستند – به عنوان مثال. از ناحیه محدودی از مغز ناشی می شود. این نشان دهنده دو سوم موارد به طور کلی و 99 درصد موارد بعد از 25 سالگی رخ می دهد.
تشنج‌های صرع ممکن است با علائم غیر تشنجی شروع شوند، از جمله خیره شدن، عدم پاسخگویی، حرکات تکراری و احساسات کاملاً درونی که متوقف می‌شوند یا به تشنج و از دست دادن هوشیاری پیشرفت می‌کنند.
چه چیزی باعث بروز تشنج می شود؟
تشنج در نتیجه فعالیت الکتریکی غیر طبیعی در مغز. فوران فعالیت، عملکرد طبیعی را مختل می کند و باعث ایجاد بیش فعالی در ناحیه آسیب دیده مغز می شود که سپس می تواند قسمت مربوطه بدن را تحت تأثیر قرار دهد.
به عنوان مثال، اگر تشنج از قسمتی از مغز که در حرکت بازو نقش دارد منشأ بگیرد، آن بازو بیش فعالی غیرارادی را تجربه خواهد کرد.
حملات طولانی مدت یا متوالی می تواند تهدید کننده زندگی باشد. کتابخانه عکس Kateryna Kon/Science از طریق Getty Images
اگر شما تماشاگر هستید، چگونه می توانید کمک کنید؟
اولین، فرد را ایمن نگه دارید. بسیاری از آسیب های مربوط به تشنج به دلیل افتادن یا تماس با اجسام تیز یا سخت رخ می دهد. اگر شروع به افتادن کردند، به آنها کمک کنید تا به آرامی روی زمین بروند و چیزی نرم زیر سرشان بگذارید.
در مرحله تشنجی تشنج، تنفس ممکن است متناوب باشد. بنابراین فرد را به پهلو بچرخانید تا راحت تر نفس بکشد و خطر آسپیراسیون را کاهش دهد.
هیچ شیئی را در دهان آنها قرار ندهید. این غیر ضروری و خطرناک است. این است امکان قورت دادن زبان شما وجود ندارد.
آنها را نگه ندارید و سر آنها فریاد نزنید. هیچ یک از این موارد تشنج را متوقف نمی کند.
اگرچه همه افراد مبتلا به صرع این بیماری را ندارند، اما برای شناسایی پزشکی قابل مشاهده، مانند دستبند، بررسی کنید.
اگر دست از خمیدن خود باز می‌کنند اما واکنشی نشان نمی‌دهند، همچنان آنها را کنار بگذارید و بر تنفس آنها نظارت کنید.
پس از تشنج و با بهبودی تدریجی و بیدار شدن فرد، به او کمک کنید در مکانی امن بنشیند. اگر گیج شدند، آنها را تغییر مسیر دهید و اجازه ندهید نزدیک جاده ها، پله ها یا سکوها سرگردان شوند.
تا زمانی که کاملا بیدار نشده اند به آنها آب یا غذا ندهید. تا زمانی که کاملا هوشیار باشند با آنها بمانید. همچنین مهم است که به آنها بگویید چه اتفاقی افتاده و کمک بیشتری ارائه دهید.
پیگیری زمان بسیار مهم است. اگر تشنج ها بیش از پنج دقیقه طول بکشد یا اگر شروع به جمع شدن با هم کنند، مانند زمانی که یک تشنج دیگر قبل از بهبودی کامل از اولین تشنج شروع شود، با 911 تماس بگیرید. اگرچه نادر است، هر دو موقعیت اورژانسی تهدید کننده زندگی هستند.
همچنین اگر فرد همچنان مشکل تنفسی دارد، باید با 911 تماس بگیرید. اگر فرد دچار اسپاسم آب باشد یا باردار باشد. اگر این اولین بار است که تشنج می کنند. یا اگر بدون تشخیص صرع تشنج داشته باشند.
با این حال، اگر فردی که مبتلا به صرع تشخیص داده شده است تشنج طبیعی داشته باشد، بهبودی کامل پیدا کند و آسیبی ندیده باشد، ممکن است نیازی به مراجعه به اورژانس برای ارزیابی بیشتر نداشته باشد. با این حال، آنها باید با پزشک خود تماس بگیرند.
https://www.youtube.com/watch?v=RodeQ86_bxY
اگرچه دیدن فردی که تشنج دارد تجربه ترسناکی است، اما کارهای زیادی وجود دارد که می توانید برای کمک به آنها انجام دهید.
آیا درمان های جدید در دسترس است؟
افراد مبتلا به صرع، به ویژه آنهایی که حملات مکرر را تجربه می کنند، اغلب داروهای اورژانسی در دسترس دارند.
رایج ترین داروهای اورژانسی – داروهای نجات تشنج نیز نامیده می شود– نوعی ضد تشنج به نام بنزودیازپین ها هستند. متداول ترین آنها دیازپام، کلونازپام، لورازپام و میدازولام هستند.
همه داروهای سریع الاثر هستند. برخی قرص هایی برای بلعیدن، برخی قرص های حل شدنی هستند که در گونه یا زیر زبان قرار می گیرند و برخی نیز اسپری بینی یا ژل های رکتوم هستند. بیماران و مراقبان می توانند به داروهای نجات دهنده دسترسی داشته باشند و نحوه استفاده از آنها را بدانند.
یک نکته احتیاطی: اگر دارو به شکل قرص است و اگر فرد در حال تشنج است، قرص را در دهان نگذارید. اما به یاد داشته باشید: همه تشنج ها تشنجی نیستند یا باعث از دست دادن هوشیاری نمی شوند. بنابراین اگر فردی بیدار و هوشیار باشد، ممکن است بتواند یک قرص را ببلعد.
اگر تشنج نباشد چه؟
اگر رهگذری شاهد تشنج نیست، اما در عوض متوجه می شود که فردی بی پاسخ یا کم واکنش نشان می دهد، با 911 تماس بگیرید. آنها ممکن است از مشکلات پزشکی دیگری مانند مصرف بیش از حد دارو رنج ببرند.
و اگر علاقه مند به آموزش کمک های اولیه و صدور گواهینامه تشنج هستید، یا فقط می خواهید بیشتر بدانید، بنیاد صرع اطلاعات بیشتری وجود دارد.
یاکوب پلینن استادیار عصب شناسی در پردیس پزشکی دانشگاه کلرادو آنشوتز است. این مقاله توسط گفتگو زیر یک مجوز Creative Commons. ادامه مطلب مقاله اصلی.
