هدف قرار دادن ایزوفرم های پروتئین برای تولید مواد افیونی ایمن تر

الفتقریباً 20 درصد از بزرگسالان ایالات متحده درد مزمن را تجربه می کنند.1 برای کمک به بیماران در مدیریت شرایط خود، پزشکان از یک نوع اصلی داروی ضد درد استفاده کرده اند: اوپیوئیدها. مواد افیونی با توانایی خود در کاهش درد ناتوان کننده، عوارض جانبی جدی نیز دارند، از جمله پردردی و افسردگی تنفسی. خواص بسیار اعتیادآور مواد افیونی منجر به سوء مصرف و وابستگی گسترده شده است و به بحران ویرانگر مواد افیونی دامن می زند که افراد و جوامع بی شماری را در سراسر جهان تحت تاثیر قرار داده است.
در حالی که برخی از محققان بر توسعه استراتژی ها و درمان های جدید برای تسکین درد تمرکز کرده اند، برخی دیگر به دنبال بهبود درمان های موجود بوده اند.
محققان دانشگاه آریزونا با مهار ایزوفرم پروتئین شوک حرارتی 90 (Hsp90) خواص تسکین دهنده درد مورفین را افزایش دادند.2 این رویکرد همچنین تحمل به مورفین را بدون افزایش عوارض جانبی ناخواسته کاهش می دهد. یافته ها، منتشر شده در گزارش های علمیهدف جدیدی را کشف کرد که دانشمندان می توانند برای بهبود کارایی و مشخصات ایمنی مواد افیونی برای مدیریت درد کشف کنند.
“این یک بخش واقعاً جذاب از فارماکولوژی است [of morphine]مارک هاچینسون، فارماکولوژیست بیولوژیکی در دانشگاه آدلاید که در این مطالعه شرکت نداشت، گفت.
برای نزدیک به یک دهه، داروشناس جان استریچر و تیمش در دانشگاه آریزونا در حال مطالعه سیگنالهای اپیوئیدی در مغز با هدف بهبود داروهای مخدر هستند. پیش از این، آنها دریافتند که پروتئین Hsp90، که اغلب به دلیل نقش آن در تخریب پروتئین مربوط به گرما مورد مطالعه قرار می گیرد، سیگنال دهی مواد افیونی را تنظیم می کند.3 با این حال، مشخص نبود که آیا این پروتئین در اثرات تسکین درد مرفین نقش دارد یا خیر.
برای آزمایش این موضوع، محققان مهارکننده Hsp90 KU-32 را قبل از درمان با مرفین به نخاع موشها تزریق کردند و سپس حیوانات را تحت آزمایش tail-flick، مدلی از درد در موشها قرار دادند. هنگامی که دم موش ها روی یک سطح داغ قرار گرفت، آنها را پس زدند. تاخیر قبل از کلیک بیشتر نشان دهنده سطح درد کمتر است. موشهای تحت درمان با KU-32 و مورفین در مقایسه با موشهایی که به تنهایی مورفین دریافت کردهاند، پاسخ تاخیری به حرکت دم نشان دادند که نشان میدهد محاصره Hsp90، در ترکیب با مواد افیونی، تحمل درد را بهبود میبخشد.
استرایچر و تیمش همچنین ترکیب دارویی را در مدل موش درد مزمن آزمایش کردند. سه هفته پس از تزریق پروتئین HIV که باعث ایجاد نوروپاتی محیطی میشود، تیم تحقیقاتی موشها را با مورفین KU-32 پلاس درمان کردند و دریافتند که تسکین درد را بیشتر از مورفین به تنهایی افزایش میدهد.
در این مدل ها، مهار Hsp90 اثرات تسکین درد مرفین را حدود دو تا سه برابر افزایش داد، اما عوارض جانبی آن را افزایش نداد. موشهایی که تحت درمان ترکیبی قرار گرفتند، بدتر شدن یبوست یا افسردگی تنفسی – دو مورد از عوارض جانبی عمده مصرف مواد افیونی در انسان – فراتر از آنچه که فقط با مورفین مشاهده شد، را تجربه نکردند. علاوه بر این، آنها دریافتند که KU-32 یادگیری پاداش را در مقایسه با مورفین به تنهایی تغییر نمی دهد، و این نشان می دهد که خواص اعتیاد آور مورفین را افزایش نمی دهد.
“اگر می توانید تغییر دهید [proteins] درست است، شما می توانید بیشتر از خوبی ها را بدون دریافت بدی های بیشتر به دست آورید،” هاچینسون گفت.
اگرچه درمان ترکیبی باعث بهبود تسکین درد در هنگام تجویز در نخاع شد، اما Streicher و همکاران قبلا دریافتند که مهار Hsp90 در مغز این اثرات را مسدود میکند و نشان میدهد که اثرات Hsp90 مربوط به ناحیه خاص است.4 در مطالعه دیگری، آنها نشان دادند که چگونه ایزوفرم های مختلف Hsp90 مسیرهای مختلفی را در مغز و نخاع فعال می کنند.5 در مطالعه حاضر، آنها به طور سیستماتیک مهارکنندههای ایزوفرمهای مختلف Hsp90 را تحویل دادند و دریافتند که هدف قرار دادن Hsp90β، که عمدتاً در نخاع بیان میشود، تسکین درد افزایشیافته توسط مورفین و KU-32 را خلاصه میکند.
هاچینسون گفت: «این ابزار واقعاً قدرتمندی است که میتوان گفت که همه Hsp90 نیست، در واقع یک زیرمجموعه است. “این برخی مطالعات بعدی واقعاً خاص را باز می کند تا مکانیسم های خاصی را بررسی کنیم که چگونه این سیستم واقعاً به این فواید برای استفاده از مواد افیونی به عنوان بخشی از توسعه دارویی آینده دست می یابد.”
قبل از اینکه آنها بتوانند آزمایش کنند که آیا این یافته ها در کارآزمایی های بالینی به انسان ترجمه می شود یا خیر، استریچر گفت که آنها باید طراحی و تحویل مهارکننده های Hsp90 را بهبود بخشند و مکانیسمی را که توسط آن مسدود کردن Hsp90 منجر به تسکین درد می شود، درک کنند.
“عوارض جانبی باید کاهش یابد، اما این باید به طور کامل نشان داده شود.” ما سعی کردیم از نظر عوارض جانبی و الگوهای درد که آزمایش کردیم، متنوع باشیم، اما به سختی همه چیز را بدست آوردیم.» تجربه انسان چیزهای بیشتری از این دارد.»
استریچر گفت، اما یافتهها نشان میدهد که داروهای خاص ایزوفرم ممکن است برای بیمارانی که به درمان طولانیمدت برای درد مزمن نیاز دارند، حیاتی باشد. با این حال، برخی از این داروهای خاص ایزوفرم خود دارای عوارض جانبی هستند، بنابراین یافتن داروی مناسب هدف اصلی تیم است. وی افزود: «شما میتوانید به سادگی یک نوع مولکولی را انتخاب کنید که به شما سود میدهد و نه نوع مولکولی دیگری که باعث عوارض جانبی مانند تحلیل شبکیه میشود.»




