ویلیام پلهام جونیور که نحوه درمان ADHD را دوباره تعریف کرد، در ۷۵ سالگی درگذشت
ویلیام ای. پلهام جونیور، روانشناس کودک که رویکرد رشته خود را به اختلال بیش فعالی کمبود توجه در کودکان به چالش می کشد و در مورد رژیم درمانی مبتنی بر درمان که از داروهایی مانند ریتالین و آدرال به عنوان مکمل استفاده می کند، بحث می کند، در 21 اکتبر در میامی درگذشت. او 75 سال داشت.
پسر او، ویلیام E. Pelham III، او نیز یک روانشناس کودک، مرگ در بیمارستان را تایید کرد، اما دلیل آن را ذکر نکرد.
دکتر پلهام کار خود را در اواسط دهه 1970 آغاز کرد، زمانی که درک مدرن از سلامت روان در حال ظهور بود و روانشناسان تازه شروع به درک ADHD و همراه با نسل جدیدی از داروها برای درمان آن کرده بودند.
در دهه های 1980 و 1990، پزشکان و بسیاری از والدین داروهای ADHD مانند ریتالین و آدرال را به عنوان داروهای معجزه آسا پذیرفتند، حتی اگر برخی از جمله دکتر پلهام نگرانی هایی را در مورد اثربخشی و عوارض جانبی آنها مطرح کردند.
دکتر پلهام مخالف پزشکی نبود. او اذعان دارد که دارو در مقابله سریع با علائم ADHD مانند عصبی بودن، تکانشگری و عدم تمرکز موثر است. اما در یک سری طولانی از مطالعات و مقالات، او استدلال می کند که برای اکثر کودکان، رفتار درمانی همراه با تکنیک های مداخله والدین باید اولین خط حمله باشد و در صورت لزوم داروی با دوز پایین را دنبال می کند.
با این حال، همانطور که او بارها اشاره می کند، واقعیت بسیار متفاوت است: مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری در سال 2016 گزارش شده است در حالی که از هر 10 کودکی که 6 کودک مبتلا به ADHD تشخیص داده شده بودند دارو مصرف می کردند، کمتر از نیمی از آنها رفتار درمانی دریافت کردند.
در یک مطالعه بزرگ، که در سال 2016 منتشر شد او به همراه سوزان مورفی، آماردان دانشگاه میشیگان، اهمیت توالی درمان را نشان داد – که رفتار درمانی باید در درجه اول باشد و پس از آن دارو درمانی.
او و دکتر مورفی یک گروه 146 نفری از کودکان 5 تا 12 ساله مبتلا به ADHD را به دو گروه تقسیم کردند. یک گروه دوز کم ریتالین ژنریک دریافت کردند. دیگری چیزی دریافت نکرد، اما والدین آنها آموزش تکنیک های اصلاح رفتار را دریافت کردند.
پس از دو ماه، کودکان دو گروه که بهبودی نشان ندادند به چهار گروه جدید تقسیم شدند. کودکانی که ریتالین ژنریک دریافت کردند، دارو یا درمان اصلاح رفتار بیشتری دریافت کردند، و کودکانی که تحت درمان اصلاح رفتار قرار گرفتند، یا درمان شدیدتر یا دوز دارو دریافت کردند.
دکتر پلهام به نیویورک تایمز گفت: «ما نشان دادهایم که ترتیبی که در آن درمان میکنید، تفاوت زیادی در نتایج ایجاد میکند. “کودکانی که با اصلاح رفتار شروع کردند، بدون توجه به ترکیبی از درمانها، به طور قابلتوجهی بهتر از آنهایی که دارو را تا انتها شروع کردند، عمل کردند.”
همه با نتیجه گیری های دکتر پلهام موافق نبودند. بسیاری به دلایل عملی مخالفت کردند. آنها گفتند که تجویز داروها آسان است و رفتار درمانی مناسب می تواند زمان بر و پرهزینه باشد و بنابراین نگهداری آن در مدت طولانی برای والدین و فرزندان – به ویژه نوجوانان که بیشتر – تمایل به مقاومت دارند دشوار است.
شاید بتوان تأثیر دکتر پلهام را در دستورالعملهای 2019 برای تشخیص و درمان ADHD که توسط آکادمی اطفال آمریکا منتشر شد، که جدیدترین توصیههای این گروه است، مشاهده کرد. برای کودکان بسیار کوچک، ابتدا درمان با دارو به عنوان یک گزینه توصیه می شود. برای کودکان 6 تا 12 سال هر دو را به طور همزمان توصیه می کند. اما برای نوجوانان نتیجه می گیرد که درمان رفتاری اثبات نشده است و فقط دارو را توصیه می کند.
دکتر پلهام کار خود را در دانشگاه ایالتی واشنگتن آغاز کرد، اما بیشتر آن را در دانشگاه ایالتی نیویورک در بوفالو گذراند. در سال 2010، او برنامه تحقیقاتی خود، مرکز کودکان و خانواده ها را به دانشگاه بین المللی فلوریدا در میامی منتقل کرد.
در هر دو مدرسه، او یک کمپ تابستانی ابتکاری برای کودکان مبتلا به ADHD و اختلالات مرتبط با آن اداره می کند. اردوگاهی که او در سال 1980 تأسیس کرد، مکانی برای درمان و تحقیق است. از آن زمان به بعد این مدل برای برنامه های مشابه در سطح ملی و بین المللی از جمله در ژاپن بوده است.
دکتر جیمز مک گاف، استاد روانپزشکی در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس، در یک مصاحبه تلفنی گفت: دکتر پلهام یکی از غول های اولیه تحقیقات ADHD بود.
ویلیام الربی پلهام جونیور در 22 ژانویه 1948 در آتلانتا، پسر ویلیام و کیتی کوپلند (کی) پلهام به دنیا آمد. خانواده اغلب برای کار ویلیام پدر نقل مکان کردند، ابتدا به کنزینگتون، مریلند، جایی که او تأسیساتی را در کانادا درای اداره کرد، و بعداً به مونتگومری، آلاباما، جایی که اوراق بهادار فروخت. مادرش خانه دار و هنرمند بود.
ویلیام جونیور در سال 1970 مدرک لیسانس روانشناسی را از دارتموث گرفت. او قبل از ثبت نام در برنامه دکتری روانشناسی در دانشگاه ایالتی نیویورک در استونی بروک، یک سال به تدریس آموزش ویژه در آمستردام، نیویورک، شمال غربی آلبانی پرداخت. در لانگ آیلند او دکترای خود را دریافت کرد. در سال 1976
دکتر پلهام علاوه بر پسرش، همسرش مورین (کالینان) پلهام را به یادگار گذاشت که در سال 1990 با او ازدواج کرد. دخترش کارولین پلهام؛ و برادرانش گیل و جان.
دکتر پلهام بر رویکرد اول درمانی اصرار داشت، تا حدی به این دلیل که کودکان را با مهارت هایی که برای کنار آمدن با چیزی که اغلب یک مبارزه مادام العمر بود، به آنها نیاز داشتند، ارائه می کرد.
او در مصاحبه ای با پادکست The Academic Minute در سال 2022 گفت: “تحقیق ما بارها و بارها نشان داده است که مداخله رفتاری و آموزشی بهترین درمان خط اول برای کودکان مبتلا به ADHD است.” آنها و معلمان و والدینشان مهارت ها و استراتژی هایی که به آنها کمک می کند در خانه، مدرسه و روابط خود موفق شوند.»


