پنگوئن کهکشانی دومین سالگرد اولین تصاویر تلسکوپ فضایی جیمز وب را گرامی می دارد

ناسا به مناسبت دو سال از آغاز ارسال تصاویر به زمین توسط تلسکوپ فضایی جیمز وب (JWST)، تصویر خیره کننده دیگری را منتشر کرده است که توسط تلسکوپ فضایی پیشگام گرفته شده است.
دومین سالگرد JWST این تصویر دو کهکشان در حال تعامل را نشان می دهد که یک جرم واحد به نام Arp 142 را تشکیل می دهند که شبیه یک پنگوئن فضایی با تخم فضایی خود است. برای جشن گرفتن دو سال از نتایج علمی JWST، تصویر جدید دو به دو است. آرپ 142 پنگوئن و تخم مرغ صحنه شامل دو کهکشان های در حال تعامل در فاصله 326 میلیون سال نوری از زمین در صورت فلکی قرار دارد هیدرا. قبلاً مشاهده شده است، اما هرگز با جزئیات آنقدر که این نمای JWST اجازه داده است.
متصل: تلسکوپ فضایی جیمز وب رقص سیاهچاله باستانی را با کهکشان های در حال برخورد می بیند

مارک کلامپین، مدیر بخش اخترفیزیک در مقر ناسا در واشنگتن گفت: “فقط در دو سال، JWST دیدگاه ما را نسبت به جهان متحول کرد و به علم در سطح جهانی که ناسا را وادار کرد تا این ماموریت را به واقعیت تبدیل کند.” در بیانیه ای گفت. JWST بینش هایی را در مورد اسرار دیرینه در مورد ارائه می دهد جهان اولیه و دوره جدیدی از مطالعه جهان های دور را آغاز می کند، در حالی که تصاویری را که الهام بخش مردم در سراسر جهان است و سوالات هیجان انگیز جدیدی را برای پاسخ به آنها ارائه می دهد.
“کاوش در تمام جنبه های جهان هرگز به این اندازه امکان پذیر نبوده است.”
کهکشان ها برای JWST جشن می گیرند
در تصویر جدید، Arp 142 در نور مادون قرمز از دوربین مادون قرمز نزدیک JWST (NIRCam) و ابزار مادون قرمز میانی (MIRI) قابل مشاهده است. “پنگوئن” یک کهکشان مارپیچی تغییر شکل یافته به نام NGC 2936 است، در حالی که “تخم” آن کهکشان NGC 2937 است. فاصله این دو کهکشان حدود 100000 سال نوری است که در واقع از نظر کهکشانی بسیار نزدیک است. به عنوان مثال، در کهکشان راه شیری و در کهکشان آندرومدانزدیکترین همسایه آن، حدود 2.5 میلیون سال نوری از هم فاصله دارند
برهم کنش Arp 142 بین 25 تا 75 میلیون سال پیش آغاز شد، زمانی که دو کهکشان برای اولین بار از کنار یکدیگر گذشتند و شکستند. شکل مارپیچی از NGC 2936. با ادامه تعامل، رشته های طلایی اضافی از این پنگوئن فضایی تا در نهایت کهکشان ها کشیده می شوند. برخورد و ادغام
در قسمت پنگوئن این دوتایی، مرکز کهکشانی NGC 2936 در سر پرندگان آبی کیهانی مانند یک چشم درخشان درخشان می درخشد. بازوهای بازشده NGC 2936 از گاز، غبار و ستارگان، منقار، سر، پشت و دم پنگوئن را تشکیل میدهند.
مثل خیلی ها کهکشان های مارپیچیNGC 2936 سرشار از گاز و غبار است که از نیمه تخم مرغی وضعیت بیرون کشیده می شود، NGC 2937. این باعث افزایش چگالی گاز در NGC 2936 می شود که باعث انفجارهای تشکیل ستاره می شود. این مناطق را می توان در منقار، پرها و دم پنگوئن در تصویر JWST مشاهده کرد.
ستارگان جدید توسط گاز نارنجی دود مانند حاوی مولکول های کربن احاطه شده اند هیدروکربن های آروماتیک چند حلقه ای (PAHs)، که JWST در دیدن آن مهارت دارد. در حالی که پنگوئن داستانی از ویرانی و تحول را تعریف می کند، کهکشانی که تخم او را نشان می دهد نسبتاً دست نخورده است. NGC 2937 است کهکشان بیضوی این کهکشان از ستارگان مسنتری نسبت به ستارههای NGC 2936 پر شده است.
این واقعیت که پنگوئن و تخمش جرم نسبتاً مساوی دارند، مانع از آن شد که یک کهکشان به سادگی دیگری را ببلعد.
ترفندهای تولد
البته، اگر تنها دو کهکشان با هم جمع شوند، ناسا نمی توانست برای JWST جشنی برگزار کند.
کهکشان PGC 1237172 در گوشه سمت راست بالای تصویر پنگوئن و تخم مرغ قرار دارد. جاروب آبی نمایی از لبه این کهکشان جوان است که پر از ستاره های جوان آبی است و تنها 100 میلیون سال نوری از زمین فاصله دارد.

PGC 1237172 همچنین یک ترفند مهمانی بسیار منظم را برای JWST انجام می دهد. کهکشان لبه آبی زمانی که همان ناحیه در وسط IR توسط MIRI (بالا) دیده شود ناپدید می شود.
متاسفم که توهم را خراب کردم. این به این دلیل اتفاق می افتد که MIRI با این کهکشان، نور مادون قرمز میانی را از ستارگان قدیمی و غبار بهتر می بیند. بسیاری از ستاره های جوان ناپدید شدن در این طول موج های نور.
بقیه این گروه از کهکشانهای دوردست دیگر تشکیل شدهاند که برخی نیمه پنهان در ستونهای دم NGC 2936 هستند، در حالی که برخی دیگر در پسزمینه بهطور ضعیف میدرخشند.
دو سال JWST
این JWST در روز کریسمس 2021 راه اندازی می شوداما چند ماه اول را در فضا گذراند و ابزارهای خود را در حالی که آماده رصد کیهان در نور مادون قرمز بود، کالیبره کرد. در 11 جولای 2022 پرزیدنت بایدن و معاون رئیس جمهور هریس اولین تصویر از تلسکوپ 10 میلیارد دلاری را در یک کنفرانس مطبوعاتی در کاخ سفید رونمایی کرد.
این تصویر شامل خوشه کهکشانی SMACS 0723 بود و به نام شناخته شد اولین تصویر میدان عمیق از JWST.

این افشاگری یک روز بعد با پخش زنده ناسا دنبال شد که سه تصویر خیره کننده دیگر از JWST را نشان داد، رویدادی که با انتشار این تصویر جدید مشخص شد.
شامل اشیاء موجود در عکس است که در 12 ژوئیه 2022 به عموم نشان داده شده است پنج نفری استفانبر سنگ های فضایی سحابی کارینا و چندین بقایای ابرنواختر پشت سر گذاشتن یک ستاره در حال مرگ این تصاویر با داده های جمع آوری شده توسط JWST از جو سیاره فراخورشیدی گاز داغ همراه بود WASP-96 ب.

در دو سال پس از آن، JWST به ارائه تصاویری از زیبایی خیره کننده ادامه داده و در عین حال داده هایی را در اختیار دانشمندان قرار می دهد که درک ما از کیهان را متحول کرده است.
JWST متوجه شد دورترین کهکشان هایی که بشر تاکنون دیده استبرخی از آنها به قدری دور هستند که زمانی وجود داشتند که 13.8 میلیارد کیهان تنها 300 میلیون سال سن داشت. قوی ترین تلسکوپ فضایی که تا به حال رصد شده است نیز اختروش هایی که از سیاهچاله های کلان پرجرم نیرو می گیرند که کمتر از 1 میلیارد سال پس از انفجار بزرگ وجود داشته است. این در واقع کیهان شناسان را با مشکل بزرگی در توضیح چگونگی آنها مواجه کرد تایتان ها خیلی سریع بزرگ شدند در کیهان کودکان

JWST در تشخیص نور از کهکشانهایی که طول موجهای آنها در اثر انبساط کیهان “کشیده” شده است، مهارت دارد، زیرا نور میلیاردها سال را صرف سفر در فضا کرده است. به همین دلیل است که تلسکوپ در دیدن کهکشان ها و اختروش های اولیه بسیار خوب است.
با این حال، اخترشناسان انتظار نداشتند که تلسکوپ فضایی تا این حد در نزدیکی خانه، به ویژه در منظومه شمسی ما مفید باشد. این فقط یک سورپرایز دلپذیر بود. همانطور که ستاره شناسان می ترسیدند، به جای کور شدن توسط اجرام نزدیک، این تلسکوپ فضایی قدرتمند قادر به تصویربرداری از اجرام آشنای منظومه شمسی مانند سیاره مشتری (در بالا مشاهده می شود) در یک نور شگفت انگیز جدید.
بیل نلسون، مدیر ناسا در بیانیه ای گفت: از زمانی که رئیس جمهور بایدن و معاون رئیس جمهور هریس دو سال پیش از اولین تصویر از تلسکوپ فضایی جیمز وب رونمایی کردند، وب به کشف اسرار جهان ادامه داد. «شامل تصاویر قابل توجه از گوشه و کنار فضا، تقریباً به عقب آغاز زمانقابلیتهای JWST نور جدیدی بر محیط آسمانی ما میتاباند و الهامبخش نسلهای آینده دانشمندان، ستارهشناسان و کاشفان است.»


