چاپگر سه بعدی با موفقیت مدل های کوچکی از شاتل های فضایی را در ریزگرانش می سازد


دانشمندان دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، نسل بعدی چاپگر سه بعدی میکروگرانشی به نام SpaceCAL را با موفقیت آزمایش کردند. این آزمایش ها به عنوان بخشی از ماموریت Virgin Galactic 07، یک پرواز فضایی زیر مداری سرنشین دار که روز دوشنبه (8 ژوئن) به فضا پرتاب شد، انجام شد.
SpaceCAL 3D در طول آزمایش 140 ثانیه ای خود، چهار عنصر را از یک پلاستیک مایع به نام PEGDA چاپ کرد. شامل می شوند شاتل فضایی مدلها و یدک کشهای کوچکی به نام «Benchys» معمولاً به عنوان معیار (از این رو نام آن) برای ارزیابی کیفیت و عملکرد چاپگر استفاده میشود.
تیلور وادل، دانشجوی دکترا و محقق این پروژه، گفت: «SpaceCAL در آزمایشهای گذشته روی پروازهای سهموی در شرایط ریزگرانش عملکرد خوبی داشته است، اما هنوز چیزهای بیشتری برای اثبات داشت.» اعلام. این آخرین ماموریت، که از طریق برنامه فرصتهای پرواز ناسا تامین شده و توسط مهندسی برکلی و مرکز فضایی برکلی پشتیبانی میشود، به ما اجازه میدهد تا آمادگی این فناوری چاپ سهبعدی را برای سفرهای فضایی تایید کنیم.
فناوری پرینت سه بعدی در دهه گذشته رشد کرده است و تولید را برای همیشه تغییر داده است. مدلهای اولیه عمدتاً با استفاده از پیکسلهای سهبعدی، به نام وکسل، چاپ میشدند که بسیار دقیق و نقطه به نقطه ساخته میشدند. لایه به لایه – در ساختار سه بعدی. در طول پنج سال گذشته، دانشمندان قابلیتهای این فناوری را ارتقا دادهاند و قطعات سه بعدی پیچیدهتر و خلاقانهتری تولید کردهاند که از مواد مختلف از فلزات گرفته تا… مواد زیستی.
متصل: فضانوردان ماه آینده می توانند منابع خود را با استفاده از مواد معدنی قمری چاپ سه بعدی کنند
سلف SpaceCAL روی زمین که به سادگی “لیتوگرافی محوری کامپیوتری” (از این رو CAL) نامیده می شود، توسط هیدن تیلور و گروهش در برکلی توسعه داده شد. در سال 2017. هدف دانشمندان این بود که کمبود تکنیک های چاپ سه بعدی را که قادر به چاپ هندسه های پیچیده و سفارشی سه بعدی در یک مرحله چاپ باشد، برطرف کنند.
به جای ساختن سازه ها از پایین به بالا، CAL از نور برای تحریک شیمیایی الگوهای مهندسی شده در یک رزین حساس به نور استفاده می کند، “به طوری که در یک عملیات توسعه تک مرحله ای، یک بخش سه بعدی از هندسه دلخواه تعریف شده توسط کاربر ایجاد می شود. “
این طرح در نتیجه یک واکنش پلیمریزاسیون جامد میشود که در آن بلوکهای ساختمانی شیمیایی موجود در رزین در زیر نور به یک زنجیره یا پلیمر متصل میشوند که منجر به شکلگیری دقیق و سریع ساختارهای سه بعدی پیچیده و با وضوح بالا میشود.
CAL (و SpaceCAL) می توانند قطعات پیچیده را تنها در 20 ثانیه ایجاد کنند – پیشرفت قابل توجهی نسبت به چاپگرهایی که معمولاً برای ایجاد چنین اشیایی ساعت ها طول می کشد. طبق بیانیه مطبوعاتی، این تیم همچنین تطبیق پذیری سیستم را با چاپ موفقیت آمیز با بیش از 60 ماده مختلف مانند سیلیکون، کامپوزیت شیشه و مواد زیستی مختلف نشان دادند.
توانایی آن برای کار موثر در محیط های ریزگرانشی، جایی که بسیاری از چاپگرهای سه بعدی دیگر با چالش هایی روبرو هستند، CAL و SpaceCAL را به ویژه برای کاربردهای اکتشاف فضایی امیدوارکننده می کند. در واقع، محیطهای کم گرانش میتوانند به چاپ سه بعدی مزیتی بدهند، زیرا کمبود گرانش مشکلات مربوط به جریان و نشست مواد را به حداقل میرساند، برخی از خواص مواد را بهبود میبخشد و میتواند آزادی طراحی را بهبود بخشد.
“با CAL، ما توانستیم نشان دهیم – ابتدا به آنها [first] وادل گفت: مأموریتهای گرانش صفر و اکنون در این پرواز فضایی – که میتوانیم قطعاتی را در گرانش میکرو چاپ کنیم که در زمین امکانپذیر نیست.
این پیشرفت ها هیجان انگیز هستند زیرا چاپ سه بعدی احتمالاً بخشی جدایی ناپذیر از ماموریت های فضایی آینده خواهد بود. ناسا و در آژانس فضایی اروپا قبلاً طرح هایی را برای چاپ سه بعدی در ماه و ایستگاه فضایی بین المللی آغاز کرده اند.
Waddle گفت: “شما می توانید این هزینه های اضافی را کاهش دهید، این ماموریت ها را سریعتر انجام دهید و خطر را با همراه داشتن فناوری های تولید کاهش دهید.”
این می تواند وسایلی را برای فضانوردان فراهم کند تا به طور مستقل مصالح ساختمانی، ابزار، تجهیزات پزشکی و قطعات یدکی را در محل تولید کنند. وادل گفت: “اگر فضاپیمای شما خراب شد، می توانید حلقه های O یا پایه های مکانیکی یا حتی ابزارها را چاپ کنید.”
با پیشرفت در پرینت زیستی سه بعدی، همچنین می تواند به معنای جایگزینی اندام یا بافت باشد. Waddle افزود: “CAL همچنین قادر به تعمیر خدمه است.” ما میتوانیم جایگزینهای دندان یا پیوندهای پوستی یا لنزها یا چیزهایی را که در پزشکی اورژانس برای فضانوردان سفارشی شده است چاپ کنیم، که در این مأموریتها نیز بسیار مهم است.»
اما اشیاء پرینت سه بعدی در فضا هنوز هم می توانند به سیاره ما برسند تا به مردم ساکن روی زمین خدمت کنند. وادل گفت: «هدف بلندمدت چاپ اندامها در فضا با CAL و سپس بازگرداندن آنها به زمین است.
او ادامه داد: «این آزمایشها واقعاً بر پیشبرد فناوری برای بهبود همه افراد متمرکز است. اگرچه این در مورد فضا است، اما همیشه راههای زیادی وجود دارد که میتواند برای مردم اینجا روی زمین مفید باشد.»




