چرا اختراعات پزشکی استرالیا در اینجا تجاری نمی شوند؟

فقط پول نیست. یا مقیاس. این هم علم است. یا در واقع کمبود علم. خوب، به طور کامل دقیق، کمبود دانشمندان. اما دلایلی برای خوش بین بودن در مورد آینده میان مدت صنعت بیوتکنولوژی استرالیا وجود دارد.
هنگامی که پروفسور اندرو ویلکس، محقق سابق سرطان و دکتر کریستوفر برنز، شیمیدان، دارویی را که اکنون موملوتینیب نامیده می شود در سال 2001 در سیتوپیا، یک شرکت بیوتکنولوژی که توسط ویلکس تأسیس شد، اختراع کردند، نمی دانستند که این تنها دومین کشف استرالیایی از این دارو خواهد بود که زمانی مورد تایید قرار گرفت. توسط سازمان غذا و داروی آمریکا
موملوتینیب که برای کمک به درمان کم خونی همراه با میلوفیبروز سرطان خون استفاده می شود، نوع جدیدی از مهارکننده JAK (درمان استاندارد برای میلوفیبروز که کم خونی را بدتر می کند) است که ممکن است بتواند کم خونی را بهبود بخشد و دفعات انتقال خون را کاهش دهد.
برنز میگوید: «در سال 2009، آزمایشهای بالینی این دارو را همراه با داروی دیگری که کشف کردیم، آغاز کردیم. کیهان. تنها برای عبور از فاز 1 در بیماران سرطانی میلیون ها هزینه داشت و سپس بحران مالی رخ داد و پول از این بخش ناپدید شد. سرمایهگذاران زیادی حاضر به حمایت از یک شرکت استرالیایی نبودند.»
در آن زمان، تنها پنج شرکت دیگر در زمینه میلوفیبروز در سراسر جهان کار می کردند. متأسفانه، بدون کمک مالی برای انتقال به فاز 2 آزمایشات بالینی و به گفته برنز، “به اندازه رقبای خود خوب نیستیم و هیاهو کاری که ما انجام می دهیم نیست”، تصمیم گرفته شد که سیتوپیا فروخته می شودهمراه با حقوق دارویی خود، به شرکت کانادایی YM Biosciences به مبلغ 10 میلیون دلار در سال 2009.
سرمایه گذاران زیادی مایل به حمایت از یک شرکت استرالیایی نبودند.
کریستوفر برنز
آنها چند سال پیش پول جمعآوری کردند، اما با شکست دارو مواجه شدند (به این معنی که آزمایشهای بالینی را پشت سر نگذاشتند). آنها پول زیادی داشتند و مواد مخدر نداشتند و از کاری که ما انجام میدادیم خوششان میآمد، بنابراین ما را خریدند.»
او پس از خرید چندین سال دیگر در این تیم ماند و رهبری یک تیم پنج نفره در استرالیا را بر عهده گرفت و به کار خود روی Momelotinib ادامه داد. در سال 2013، YM Biosciences بود توسط شرکت داروسازی آمریکایی Gilead Sciences خریداری شده است 487.6 میلیون دلار آمریکا
برنز میگوید: «این بخش غمانگیز داستان برای ما و استرالیا است، شرکت کانادایی چند سال بعد چقدر کارهای بیشتری انجام داد. ما همیشه میتوانیم آن را به بحران مالی جهانی بسپاریم، اما چیزهای بیشتری در آن وجود داشت.
تصمیم گیرندگان از رقبای ما و نحوه صحبت آنها در مورد کشفیات مواد مخدر غافلگیر شده بودند، و آنها نمی خواستند به ما گوش دهند، حتی زمانی که ما به این موضوع اشاره کردیم که ترکیب ما چگونه بهتر است و احتمالاً موفق می شود.”
تجاری سازی داروها در مقیاس بزرگ در بازار استرالیا دشوار است
داروسازی جهانی درآمد حدود دلار آمریکا است1.48 تنکه 603.40 میلیارد دلار آن تنها در ایالات متحده تولید می شود.
درآمد استرالیا از داروسازی پیش بینی می شود که این بازار در سال 2023 به حدود 9.78 میلیارد دلار برسد که داروهای سرطان بزرگترین جزء آن (با 1.81 میلیارد دلار) را تشکیل می دهند.
و در حالی که اختلالات در عرضه جهانی تجهیزات پزشکی در طول همهگیری و جنگ در اوکراین اهمیت برخورداری استرالیا از توانایی حاکمیتی برای تولید محصولات و داروها در داخل کشور را نشان داده است، تجاریسازی برای اکثر افراد یک رویای دور باقی مانده است.
برنز می گوید: «مسائل متعددی در استرالیا وجود دارد که از تجاری سازی گسترده جلوگیری می کند. ما باید بخش خود را بیشتر بسازیم، که هم به حمایت دولت و هم به سرمایه گذاری شرکت ها و افراد نیاز دارد. این بدان معناست که ما به افرادی نیاز داریم که مایل به حمایت از سرمایهگذاریهای بیوتکنولوژی باشند که مدت زمان طولانیتری نسبت به استخراج معدن دارند، اما با همان پاداشها.
او معتقد است که این تا حدودی به این دلیل است که افراد کافی در استرالیا وجود ندارند که بتوانند “علم را درک کنند و جنبه علمی سرمایه گذاری را ارزیابی انتقادی کنند”.
ما فاقد این تلاقی بین درک علم و تجارت توسعه دارو هستیم
کریستوفر برنز
این امر هم در مورد سرمایهگذاران و هم برای محققان صدق میکند، که به گفته برنز، عمدتاً نگرش انتشار یا نابودی را اتخاذ کردهاند که حکم میکند «انجام تحقیقات تجاری با نتیجه تجاری غیراستاندارد است و بنابراین کیفیت علم چندان خوب نیست». .
او میگوید: «ما آن پیوند بین درک علم و تجارت توسعه دارو را از دست دادهایم و این به نوآوری در مرحله علوم پایه آسیب میزند.
اما دیدگاه دیگری وجود دارد – اینکه شرکت های استرالیایی نیازی به هدف گذاری برای موفقیت جهانی ندارند، آنها می توانند بسیار سالم باشند و تنها با کمی توسعه بیشتر سود را به حداکثر برسانند.
پروفسور کریس پورتر، مدیر مؤسسه علوم دارویی موناش (MIPS) میگوید که بیوتکنولوژیهای استرالیایی باید تا حد امکان از طریق خط لوله کشف و توسعه داروهای خود را توسعه دهند تا بتوانند سود و شانس موفقیت خود را به حداکثر برسانند.
پورتر می گوید: «اگر دارو را قبل از فروش بیشتر توسعه دهید، مجوز بسیار بهتری خواهید داشت. هر چه این دارو پیشرفتهتر باشد، ارزشمندتر است، که به توسعهدهندگان دارو قدرت بیشتری میدهد.»
“این باعث افزایش ارزش دارایی (یعنی نامزد دارویی) می شود که می تواند در صورت انجام معامله با یک شرکت داروسازی به استرالیا بازگردانده شود.
ایده این است که این سودهای برگشتی را می توان در شرکت استارتاپی که معامله را انجام می دهد سرمایه گذاری کرد و به آن اجازه داد رشد کند، مشاغل با فناوری پیشرفته بیشتری ایجاد کند و در نهایت تحقیق و توسعه بیشتری انجام دهد، که منجر به نامزدهای دارویی بیشتر، معاملات بیشتر می شود. او اضافه می کند.
اگر دارو را قبل از فروش بیشتر توسعه دهید، قرارداد مجوز بسیار بهتری دریافت خواهید کرد.
کریس پورتر
هدف نهایی این خواهد بود که شرکتها بتوانند به اندازه کافی بزرگ شوند تا محصولات خود را از طریق آزمایشهای بالینی توسعه دهند و داروهای خود را به بازار عرضه کنند. در حال حاضر تنها شرکت استرالیایی که این کار را در مقیاس انجام می دهد، CSL است.
پورتر اذعان می کند که برای تحقق آن، هر دو بخش خصوصی و دولتی باید درگیر شوند. او به MedChem استرالیا، یک همکاری ملی جدید بین دانشگاه موناش، موسسه تحقیقات پزشکی والتر و الیزا هال (WEHI) و دانشگاه سیدنی (با بودجه MRFF و Therapeutic Innovation استرالیا) اشاره می کند، که هدف آن تسریع کشف امیدوارکننده در مراحل اولیه است. پروژه های داروها به آزمایشات بالینی به عنوان مثال.
پورتر توضیح میدهد: «از طریق MedChem، برنامههای کشف اولیه دارو این فرصت را خواهند داشت تا با متخصصان ملی در شیمی دارویی کار کنند. از نظر تاریخی، استرالیا در حمایت از بیوتکنولوژی خوب عمل نکرده است و این نشان دهنده کمبود بودجه برای حمایت از توسعه و کمبود افراد آموزش دیده و با تجربه برای هدایت این فعالیت ها است.
متأسفانه، بسیاری از حمایتهای دولتی که در طول سالها افزایش یافته است، به جای تمرکز بر مراحل میانی کلیدی – فاز 2 و 3 آزمایشهای بالینی – و جنبههای پایان عمر، بر مراحل اولیه توسعه دارو و دستگاه تمرکز دارد. مرحله آماده سازی، مانند تولید.
«خیلی خوب است که ما برای استارت آپ ها پول داریم تا به آنها کمک کنیم تا اولین قدم ها را در فرآیند توسعه محصول بردارند. اما مشوقهای بعدی، همانطور که شروع به بزرگ شدن و رشد میکنند، باید اتفاق بیفتند، زیرا هزینه بسیار بیشتری دارد.»
به عنوان مثال، در صندوق ترجمه زیست پزشکی (BTF) از طریق مدیران صندوق های بخش خصوصی دارای مجوز برای شرکت های زیست پزشکی در مراحل اولیه (250 میلیون دلار سرمایه مشترک المنافع و 251 میلیون دلار خصوصی) سرمایه گذاری خطرپذیر ارائه می دهد.
به گفته سخنگوی وزارت صنعت، علم و منابع، «مدیران صندوق یک فرآیند ارزیابی دقیق را همراه با معیارهای دقیق صلاحیت، طی میکنند. [part of which] برای اطمینان از مزایای سلامت بلندمدت و نتایج اقتصادی ملی، به موقعیت و نزدیکی به استرالیا مرتبط است.
برای پل اندرسون، مدیر عامل Orthocell، وضعیت چندان تیره و تار نیست. Orthocell، یک شرکت پزشکی بازساختی، اخیراً محصول بازسازی استخوان خود را در ایالات متحده عرضه کرده و اعلام کرده است که قصد دارد محصول عصبی خود را در آنجا نیز گسترش دهد.
استراتژی اندرسون کمی متفاوت است: در حالی که Orthocell پایگاه تولیدی خود را در استرالیا حفظ خواهد کرد، سالها برای ایجاد شراکت و ارتباطات در ایالات متحده برای به دست آوردن جایگاهی در بزرگترین بازار دارویی جهان صرف کرده است.
به طور فزاینده ای تصور می شود که استرالیا در دو چیز خوب است: نوآوری و تولید.
پل اندرسون
او می گوید: «برنامه ما تجاری سازی خارج از کشور اما تولید در استرالیا است. او می گوید: «از نظر جذابیت جهانی، استرالیا به طور فزاینده ای دو کار را به خوبی انجام می دهد: نوآوری و تولید.
اندرسون میگوید با ظهور بازارهای جدید در هند و چین، استرالیا در موقعیت خوبی در اقیانوس هند و اقیانوس آرام قرار دارد تا از مزیتها استفاده کند. هر دو طرف به دلیل کووید 19، مسائل ژئوپلیتیکی یا مسائل مالکیت معنوی مشکلاتی برای رساندن توسعه محصول به مرحله نهایی داشته اند.
Orthocell دو محصول دارد که قبلاً توسط رگولاتورهای استرالیا، اروپا و ایالات متحده تأیید شده است. اندرسون معتقد است هیچ دلیلی وجود ندارد که یک شرکت استرالیایی نتواند داروها و تجهیزات پزشکی را در محل تولید کند و آنها را به خارج از کشور صادر کند.
او می افزاید: «ایالات متحده بزرگترین بازار در جهان است – شما فقط باید به نوعی، شکل یا شکل در آنجا باشید.
پورتر موافق است که تصویر در استرالیا به سمت بهتر شدن تغییر می کند. در حالی که فضای بیوتکنولوژی هنوز برای کمک به رشد نیاز به سرمایه گذاری مداوم و فزاینده دارد، او می گوید قضاوت در مورد توانایی های مستقل استرالیا در مورد داروهایی که امروز در بازار داریم نادرست است.
او میگوید: «وضعیت نوآوری در کشف مواد مخدر امروزی تنها 10 تا 15 سال آینده در داروهای موجود در بازار مشهود خواهد بود. ما باید به خاطر داشته باشیم که پزشکی امروز منعکس کننده محیط نوآوری 20 یا بیشتر سال پیش است.
در مورد برنز و ویلکس، علیرغم شکست قبلی، هر دو همچنان در فضای کشف و تجاری سازی دارو به شدت فعال هستند.
داروهای امروزی منعکس کننده محیط نوآوری 20 یا بیشتر سال پیش هستند.
کریس پورتر
برنز اکنون مدیر عامل و مدیر عامل شرکت بیوتکنولوژی آمپلیا است که داروهایی را تولید می کند که اثرات سایر داروهای درمانی استاندارد (مانند داروهای مورد استفاده برای درمان سرطان پانکراس) را افزایش می دهد. و Wilks یکی از بنیانگذاران و مدیر عامل گروه SYNthesis است، صندوقی که در مراحل اولیه درمانی، از کشف تا اثبات مفهومی بالینی سرمایه گذاری می کند.
و در حالی که او از موملوتینیب خارج شده است، برنز معتقد است که ما باید “سطح خوش بینی ناشی از کووید” را حفظ کنیم.
او می گوید: «پول وجود دارد و به خصوص در زمینه واکسن، اتفاقات بزرگی در حال رخ دادن است.
اکنون اگر میخواهیم ظرفیت حاکمیتی داشته باشیم، فقط باید به ساختن این بخش ادامه دهیم.»




