چرا ما تمدن های فرازمینی هوشمند را کشف نکرده ایم؟ ممکن است یک “محدودیت جهانی برای توسعه فناوری” وجود داشته باشد

در کمتر از هفت دهه، بشریت از نداشتن فناوری پرواز فعال به پیاده روی تبدیل شد ماه. تنها بیش از یک قرن طول کشید تا از اولین رایانه اصلی به دستگاهی جیبی رسید که دسترسی گسترده به تقریباً تمام دانش بشری را در چند ثانیه امکان پذیر می کرد. بر اساس این خط سیر تکنولوژیکی، این فرض ثابت وجود دارد که ظرفیت تکنولوژیکی ما نامحدود است.
این تصور، همراه با کشف که جهان های قابل سکونت در سراسر کیهان رایج هستنداین سوال را تحت تاثیر قرار داده است که برای چندین دهه دانشمندان و دیگران را متحیر کرده است: “چرا جهان اینقدر آرام است؟” پارادوکس فرمی. اگر مال ماست منظومه شمسی در مقایسه با بقیه جهان جوان است و انسان ها می توانستند بین ستاره ها سفر کنند آیا نباید روزی نشانه هایی را ببینیم که موجودات هوشمند دیگر در فضا پخش شده اند؟ اصولاً بیگانگان کجا هستند؟
شاید ما با تمدنهای بیگانه مواجه نشدهایم، زیرا برای هر گونه هوشمند در جهان «محدودیت جهانی توسعه فناوری» (ULTD) وجود دارد و این محدودیت بسیار کمتر از توانایی تمدن برای استعمار کل کهکشان است. آنتونیو ژلیس فیلومحقق سیاست عمومی در بنیاد گتولیو وارگاس در دانشکده مدیریت بازرگانی (FGV EAESP) در برزیل، در یک مقاله اخیر پیشنهاد شده است. مقاله منتشر شده در مجله Futures.
گلیس فیلو در ایمیلی به Space.com گفت: «اگر فرضیه ULTD درست باشد، هرگز چیزی به عنوان تمدن بین ستارهای یا چیزی شبیه به «مکالمه بین ستارهای» وجود نداشته، نخواهد بود و نخواهد بود.
مرتبط: آیا ما تنها هستیم، مطالعه جدید نشان می دهد که بیگانگان هوشمند ممکن است نادر باشند
بر اساس تاریخ ظهور و سقوط تمدنهای بشری، امکانپذیری ساخت و اجرای پروژههای علمی که دانش و فناوری ما را گسترش میدهند، و فقدان آشکار هوش فناوری در سایر نقاط فضا، گلیس فیلو معتقد است که باید مراقب این فرض باشیم که که توانایی های تکنولوژیکی انسان ها و سایر موجودات هوشمند بی حد و حصر است.
“پرتگاه غیرقابل عبور”
فیزیکدان برنده جایزه نوبل، ریچارد فاینمن، یک بار گفت: “آنچه را که نمی توانم خلق کنم، نمی فهمم.” واضح ترین تفسیر این است که فناوری ما – آنچه می توانیم ایجاد کنیم – توسط دانش ما محدود شده است.
البته محدودیت های طبیعی برای فناوری بشر وجود دارد. ما نمی توانیم در یک خط مستقیم سریعتر از آن سفر کنیم سرعت نوربه عنوان مثال. همچنین ممکن است موانع طبیعی برای دانش بشری وجود داشته باشد – حقایقی در مورد کیهان که به دلیل پیکربندی زیست شناسی ما برای همیشه در دسترس ما نیستند. البته، ما فناوریهایی ایجاد کردهایم که حواس و شناخت ما را پشتیبانی میکند: میکروسکوپها به ما اجازه میدهند تا به دنیای کوچک نگاه کنیم، تلسکوپها پنجرهای را به دنیای بزرگها ارائه میکنند و رایانهها اعداد و دادههایی را پردازش میکنند که ذهن فردی ما قادر به پردازش آنها نیست.
با این حال، فناوریها و آزمایشهایی که به ما امکان میدهند دانش خود را گسترش دهیم، قیمتی روزافزون دارند. پروژه هایی مانند برخورد دهنده بزرگ هادرونی در سرن (4.75 میلیارد دلار برای ساخت و 286 میلیون دلار سالانه)در ایستگاه فضایی بین المللی (سالانه 3 میلیارد دلار) و تلاش های بین المللی برای دستیابی به همجوشی هسته ای در ITER (حدود 18 تا 20 میلیارد دلار برای ساخت و ساز) نشان می دهد که تلاش های انسان برای کشف افق های علمی ما نیازمند افزایش انرژی و منابع است.
“اگر در مورد آن صادق باشیم، واقعیت این است که پیشرفت های اساسی اساسی اخیر در علم جهان (کره های کلان و خرد، کیهان شناسی و مکانیک کوانتومی) تقریباً صد ساله هستند.”
البته سیاه چاله ها و پدیده های دیگر امروزه بسیار بهتر از یک قرن پیش درک می شوند، اما نظریه آنها هیچ جا به اندازه فناوری بشر سازگار نیست. نسبیت ژلیس فیلو استدلال می کند که مکانیک کوانتومی بود.
فقط “تکامل علمی را از 1830 (بدون نظریه تکامل، بدون نظریه الکترومغناطیس) با 1930 (نسبیت و مکانیک کوانتومی در حال حاضر) و از 1930 تا 2024 (هنوز نه) مقایسه کنید. نظریه وحدت بخشژلیس فیلو گفت: “حس کنید که سرعت پیشرفت در حال کاهش است، حداقل بگویم.” به نظر می رسد بقیه از شاخه های غیرممکن بلند آویزان هستند.”
افزایش هزینه کاوش در محدودیت های دانش بشری به این معنی است که ممکن است تصمیم بگیریم که قیمت آن خیلی بالاست. در واقع کمیسیون اروپا اخیرا رها شده است او قصد دارد تعدادی از پروژه های تحقیقاتی شاخص را به ارزش میلیاردها یورو انتخاب کند که شامل برنامه هایی برای تبدیل انرژی خورشیدی و باد به سوخت و آوردن سلول درمانی و ژن درمانی به محیط های بالینی است. در آن صورت، توسعه فناوریهای جدید که منجر به پیشرفتهای جدیدی در درک ما از واقعیت میشود، همراه با رویاهای ما برای تبدیل شدن به یک تمدن بینستارهای متوقف خواهد شد.
جلیس فیلو گفت، هر تمدن هوشمند در فضا باید با سناریوی مشابهی روبرو شود. در برخی موارد، هر چقدر هم که مبتکر باشند، باید تصمیمی بگیرند: آیا باید شتابدهندهای به بزرگی ذرات بسازیم. راه شیری مثلاً نظریه وحدتبخش جدید خود را آزمایش کنیم یا زیرساخت لازم برای بقای تمدن خود را بسازیم؟
فرضیه ULTD معتقد است که حتی اگر تمدنی تصمیم به ساخت چنین ماشینی برای آزمایش محدودیت های دانش خود بگیرد، متوجه می شود که سطوح انرژی مورد نیاز برای انجام آزمایش ها برای تسهیل جهش در دانش علمی به صورت خطی افزایش نمی یابد. آنها به نقطهای میرسند که فناوری فعلیشان به آنها اجازه نمیدهد از شکاف بین یک سطح و سطح بعدی عبور کنند.
گیلز فیلو گفت: «از آنجایی که قوانین فیزیک در سراسر جهان یکسان است، هر تمدن فردی در نهایت با این «شکاف پر نشدنی» مواجه خواهد شد.
هزینه پیچیدگی روزافزون جامعه
Gelis-Filho همچنین معتقد است که می توان درس هایی از ظهور و سقوط تمدن های بشری را در این مورد به کار برد نجومی زمینه جوامع پیچیده با افزودن لایههایی از پیچیدگی اجتماعی برای تولید «انرژی» بیشتر برای ادامه رشد، گسترش مییابند. او گفت، با این حال، پس از یک نقطه خاص، پیچیدگی “بازده” نمی کند و بازده کاهش می یابد.
«اگر به یک جامعه شکارچی-گردآورنده فکر کنیم، تعداد نقشهای اجتماعی (رئیس، شکار، جمعآور و غیره) حداقل است. در امپراتوری روم متأخر، این بسیار بالاتر بود، و در جامعه صنعتی ما بسیار بالاتر بود.» Gelis-Filleau توضیح داد.
البته، با اضافه شدن تخصص، جوامع پیچیده تر می توانند بیشتر تولید کنند. همانطور که انسانها کشاورزی را توسعه دادند زمینبه عنوان مثال، هجوم مواد غذایی ارائه شده توسط فناوری جدید منجر به نقشهای اجتماعی جدید با هدف افزایش بیشتر تولید شد. اما با افزایش سطح پیچیدگی، نیاز به زیرساخت های گران قیمت برای پشتیبانی از آن نیز افزایش می یابد.
مرتبط: اگر از تاریخ درس نگیریم، اولین تماس با بیگانگان می تواند به استعمار و نسل کشی ختم شود
گلیس فیلو استدلال خود را از جوزف تینتر، باستانشناسی که بسیاری از جوامع پیچیده را در طول تاریخ مطالعه میکند، وام گرفته است. تینتر پیشنهاد می کند که اگرچه ضربه مهلک به جامعه ممکن است متفاوت باشد (مثلاً جنگ، خشکسالی، بیماری های همه گیر یا یک رویداد نجومی)، علت اصلی همیشه یکسان است: کاهش بازگشت به پیچیدگی که جامعه را شکننده کرده است.
گلیس فیلو گفت: «من این مفهوم را برای هر جامعه فناوری در هر کجای جهان به کار بردم. «فناوری پیشرفته فضایی مستلزم توسعه زیرساخت های قدیمی است. این زیرساخت تنها بخشی از پیچیدگی جامعه است. این امکان وجود دارد که بسیاری از جوامع فرازمینی به دلیل کاهش بازگشت پیچیدگی های اجتماعی، حتی قبل از مواجهه با محدودیت های تحمیل شده توسط انرژی مورد نیاز آزمایش نظریه های علمی، فروپاشیده باشند.
پیام های کیهانی در یک بطری
با وجود همه اینها، گلیس فیلو امکان دریافت پیام یا سیگنالی از یک تمدن هوشمند دیگر را رد نمی کند. محدودیت جهانی توسعه فناوری، توسعه فناوری را فراتر از سطحی که از گسترش سازمان یافته و خودپایدار یک تمدن فراتر از منظومه شمسی جلوگیری می کند، ممنوع می کند.
با این حال، این وجود «فناوری کشتی شکسته» مانند کاوشگرهای فضایی مرده سرگردان را رد نمی کند (فقط فکر کنید ویجر 1 پس از صد هزار سال، بی سر و صدا از کهکشان ما عبور کرد، پیام های جداگانه دریافت کرد ( عجب! سیگنال به عنوان یک نامزد) یا حتی “مسافران مرده بیگانه” که از ما خارج شده اند (هرچند آن رویداد ممکن است غیرممکن باشد)،” او گفت.
چنین تلاش هایی برای ارتباط با سایر تمدن های هوشمند در وسعت فضا گلیس-فینیو توضیح داد که آنها مانند “پیام های بزرگ از یک بطری فضایی” به نظر می رسند – مانند یک ناخدای کشتی غرق شده در جزیره ای دورافتاده که تلاش می کند با ابزار ابتدایی خود به جهان خارج سیگنال دهد.
فرضیه Giles-Filho یکی از توضیح های ممکن برای این است که چرا تلاش های ما برای مشاهده تمدن بین ستاره ای شکست خورده است. بله، ما فقط چند دهه است که به دنبال نشانه هایی هستیم که در فضا تنها نیستیم. شاید ما به اندازه کافی، در مکان مناسب، یا حتی به دنبال چیز مناسب نبوده ایم. تشخیص بی چون و چرای یک تمدن هوشمند فرازمینی به وضوح فرضیه ULTD را نادرست می کند، همانطور که جهش ناگهانی در دانش که می تواند گسترش تمدن بشری به سمت ستاره ها را تسهیل کند، به وضوح ثابت می کند. تا آن زمان، فرضیه ULTD یادآوری هشیارکننده است که سرنوشت گونه ما مشخص نیست.




