چگونه برخی از سیاهچاله ها اینقدر بزرگ می شوند؟ تلسکوپ فضایی جیمز وب ممکن است پاسخی داشته باشد


معمولاً مهیج ترین اخبار در مورد سیاهچاله ها بزرگترین، بدترین و خشن ترین فضاهای خالی قابل تصور را احاطه می کند. من در مورد سیاهچاله های بسیار پرجرم صحبت می کنم که جرم آنها میلیاردها برابر خورشید است. آنهایی که اختروش نامیده می شوند، که مواد اطراف را می خورند و مازاد آن را چنان تهاجمی بیرون می اندازند که الگوهای نوری ایجاد می کنند که حتی از کهکشان هایی که در آن زندگی می کنند نیز می درخشد. آنها را می شناسید.
با این حال، در روز پنجشنبه (7 مارس)، دانشمندان مطالعه ای را منتشر کردند که به عنوان یادآوری عمل می کند: سیاهچاله های بد تنها سیاهچاله هایی نیستند که ارزش فکر کردن را دارند. این تیم با استفاده از تلسکوپ فضایی جیمز وب (JWST)، جمعیتی از این اختروش های درخشان را شناسایی کردند که به طور مشخص جرم ندارند. واضح است که آنها بسیار پرجرم هستند، زیرا آنها هنوز سیاهچاله های بسیار پرجرم هستند – آنها فقط نیستند که بزرگ.
متصل: تلسکوپ فضایی جیمز وب سیاهچاله بسیار پرجرم “بسیار قرمز” را در حال رشد در جهان اولیه کشف کرد.
به طور خلاصه، دلیل بزرگ بودن این کشف این است که برای طولانیترین زمان، دانشمندان مطمئن نبودند که چگونه برخی از این اختروشها به اندازههای غولپیکری که ما مشاهده میکنیم، رسیدهاند. ما می دانیم که اختروش های حیرت انگیز عظیم وجود دارند، اما هنوز مشخص نیست که دقیقاً چگونه این اختروش ها این وضعیت فوق العاده عظیم را کسب می کنند. حتی با وجود سطح زیادی از ماده ای که آنها جذب می کردند، تقریباً به نظر می رسید که زمان کافی برای رسیدن به شکل نهایی خود نگذشته باشد. بنابراین آیا این اختروشهای کوچکتر و تازه کشفشده میتوانند یک مرحله انتقالی از غولها را نشان دهند – شکافی را که دانشمندان مدتها امیدوار بودند پر کنند؟
یوریت ماتی، نویسنده ارشد این مطالعه و استادیار مؤسسه علم و فناوری اتریش، “یک مشکل اختروش ها این است که برخی از آنها برای سن کیهانی که اختروش ها در آن رصد می شوند، بسیار پرجرم به نظر می رسند.” گفت در یک بیانیه. ما آنها را “اختروش های مشکل” می نامیم.”
اسرار فوق العاده عظیم
زندگی این “اختروش های مشکل ساز” با مرگ ستارگان عظیم آغاز می شود.
همانطور که یک ستاره واقعاً پرجرم به پایان عمر خود نزدیک می شود، فرآیندهای ذاتی همجوشی هسته ای آن، که توسط آن محتوای هیدروژن خود را به هلیوم تبدیل می کند، شروع به کاهش می کند. در نهایت، چنین همجوشی داخلی به کلی متوقف می شود. این یک مشکل برای ستاره ای است که می خواهد با چنگال مرگ مبارزه کند. هنگامی که همجوشی کامل می شود، فشار بیرونی که ستاره را در برابر نیروی گرانش خود به داخل برای میلیون ها، اغلب میلیاردها سال ثابت نگه داشته است، نیز وجود دارد. در نهایت، ستاره در خود فرو می ریزد. در یک ابرنواختر انفجاری می میرد و یک سیاهچاله متولد می شود.
سپس، اگر آن سیاهچاله شروع به تغذیه فعال از ماده اطراف کند، در نهایت به یک کوازار بزرگ و بد تبدیل می شود. با این حال مشکل اینجاست. چه اتفاقی بین آنها می افتد؟
متی توضیح داد: «اگر در نظر بگیریم که اختروشها از انفجار ستارگان پرجرم منشأ میگیرند و حداکثر نرخ رشد آنها را از قوانین عمومی فیزیک میدانیم، برخی از آنها به نظر میرسد سریعتر از حد ممکن رشد کردهاند. «مثل این است که به یک کودک پنج ساله با قد 2 متر نگاه کنید [6.5 feet] بلند قد. چیزی جمع نمی شود.”
آها! اینجاست که کشف جدید تیم از یک سیاهچاله با اندازه متوسط مطرح می شود. شاید این اختروش های کوچکتر نشان دهنده بخش گمشده خط زمانی اختروش مشکل باشند.
«سیاهچاله ها و [supermassive black holes] شاید جالب ترین چیزهای جهان هستند. توضیح اینکه چرا آنها آنجا هستند، سخت است، اما هستند. ماتج گفت: ما امیدواریم که این کار به ما کمک کند تا یکی از بزرگترین حجاب های رمز و راز در مورد جهان را برداریم.
نقاط قرمز را دنبال کنید
محققان می گویند که از لحاظ سینمایی کاملاً سینمایی، JWST اشیاء را – که تیم آنها را “کوازار بچه” نامید – به عنوان چندین نقطه قرمز ریز شناسایی کرد.
“در حالی که “اختروش های مشکل” آبی، بسیار درخشان هستند و به میلیاردها برابر جرم خورشید می رسند، نقاط قرمز کوچک بیشتر شبیه “اختروش های بچه” هستند. ماتی گفت: جرم آنها بین 10 تا 100 میلیون خورشید است. همچنین به دلیل غبار بودن آنها قرمز به نظر می رسند. غبار سیاهچاله ها را پنهان می کند و رنگ ها را قرمز می کند.
توجه به این نکته نیز مهم است که تیم میداند که این سیاهچالههای مشاهدهشده در واقع اختروشها هستند – بهعلت رنگ مایل به قرمز نیز بهطور فعال در حال تغذیه هستند (یا حداقل خواهند شد). محققان توضیح می دهند که اهداف آنها آنچه را که به عنوان “خطوط انتشار طیفی Hα” با “پروفایل های خط گسترده” شناخته می شود، ساطع می کنند. آنها می گویند که این خطوط طیفی با گرم شدن اتم های هیدروژن گسیل می شوند. عرض خطوط همچنین می تواند حرکت گاز را ردیابی کند. هرچه پایه خط پهن تر باشد، سرعت گاز بیشتر می شود.
بنابراین این طیف ها به ما می گویند که ما به یک ابر گازی بسیار کوچک نگاه می کنیم که بسیار سریع در حال حرکت است و به دور چیزی بسیار عظیم مانند [supermassive black hole]متی گفت.
گام طبیعی بعدی برای این تیم مطالعه دقیقتر این اختروشهای کوچک است و تلاش میکند که واقعاً آنها را به برادران کوازار بزرگ خود متصل کنند، که محاسبات دانشمندان در مورد منشاء سیاهچالهها را با مشکل مواجه میکند. با این حال، حتی بهتر از آن، این تیم به طور کلی در مورد مجموعه داده های گرفته شده توسط JWST برای منطقه فضایی که در حال کاوش است بسیار هیجان زده است. یکی از همکاریهای پشت این دادهها، به نام EIGER برای «کهکشانهایی با خطوط انتشار و گاز بین کهکشانی در عصر یونیزهشدن مجدد»، حتی برای یافتن نقاط قرمزی که با آن مواجه شده بود طراحی نشده بود. متی گفت: «ما آنها را تصادفی پیدا کردیم.
«اگر انگشت اشاره خود را بالا بیاورید و دست خود را به طور کامل دراز کنید، مساحت آسمان شب که ما مطالعه کردیم تقریباً با یک بیستم سطح ناخن شما مطابقت دارد. تا کنون، ما احتمالا فقط سطح را خراشیده ایم.»
گزارشی در مورد این کشف در ماه مارس منتشر شد. 7 در مجله Astrophysical.



