چگونه تلسکوپ های فضایی جیمز وب ، اقلیدس و روم می توانند برای شکار بیش از سیاهچاله ها از طلوع آفتاب متحد شوند

تحقیقات جدید نشان می دهد که سه تلسکوپ فضایی می توانند یک سه گانه قدرتمند را تشکیل دهند که قادر به جستجوی سیاهچاله های بیش از حد در تاریخ فضایی باشد تا قبلاً کشف شده است.
اگر تلسکوپ فضایی جیمز وب (JWST) ، تلسکوپ Euklide و تلسکوپ فضایی آینده نانسی گریس رومی تلسکوپ فضایی رومی (رومی) می توانند سیاهچاله هایی را با توده های میلیون ها یا میلیارد دلار بالاتر از خورشید پیدا کنند ، وقتی جهان کمتر از 270 میلیون سال بود ، به نظر می رسد. چنین کشف می تواند معضل را که یکی از این تلسکوپ ها برای اخترشناسان نشان داد ، تصمیم بگیرد.
از زمان شروع عملیات در سال 2022 ، JWST سیاهچاله های بیش از حد چربی را کشف کرده است که وقتی جهان کمتر از 1 میلیارد سال قدمت داشته است ، و باستانی ترین نمونه آن یک سیاه چاله-Unphisty-GS-Z14-0 است. این مسئله مشکل ساز است ، از آنجا که استفاده از مدلهایی که قبل از سال 2022 وجود داشته است ، سیاهچاله های بیش از حد چربی باید حداقل 1 میلیارد سال طول بکشد تا از طریق ادغام و مصرف ماده به وضعیت بیش از حد برسد. این منجر به پیشنهاد مدل های جایگزین سیاهچاله ها شد که می تواند این تایتان های فضایی را به یک شروع اولیه در شرایط رشد برساند.
محمد ا. لطیف از امارات متحده عربی در Space.com گفت: “سیاه چاله های بیش از حد که در لحظات بعدی شکل گرفته اند ، زمان بیشتری برای توسعه از طریق انباشت و ادغام دارند و این فرایندها امضاهای تولد خود را حذف می کنند.” “سیاه چاله های بیش از حد در چنین سنین کودکی شکل گرفته است که نشان می دهد که آنها به صورت توده ای به دنیا می آیند.”
یک سناریوی احتمالی که به سیاهچاله های فوق العاده بزرگ اجازه می دهد تا آنقدر بزرگ شود ، به سرعت نشان می دهد که به جای سیاه چاله های اولیه شکل می گیرد که اولین نسل از ستاره های عظیم درگذشت ، آنها هنگامی که تکه های بزرگ کیهانی و گرد و غبار به هم می ریزند ، مستقیماً تشکیل می شوند.
لاتف توضیح داد: “مدل های تشکیل BH نشان می دهد که تحت شرایط خاصی ، مانند جریانهای گاز سرد متراکم ، ادغام هاله یا بمباران تابش ماوراء بنفش شدید ، ابرهای گازی می توانند به طور فاجعه آمیز در سیاهچاله های عظیم و بدون تشکیل ستاره های عادی فروپاشند.” “این مدل به عنوان” سناریوی فروپاشی مستقیم “شناخته می شود و سیاهچاله های عظیم با میزهای 10،000 تا 100000 برابر بیشتر از توده خورشید ما متولد می شوند.”
با قطع واسطه های ستاره ، این “سناریوی مستقیم فروپاشی” اشکال سیاه چاله ها را مشاهده می کند پیش از ستارگان اول می میرند و زمان لازم برای رشد را به میزان قابل توجهی کاهش می دهند. علاوه بر این ، محدودیت های انبوه این اولین سیاهچاله ها را از بین می برد ، محدودیت هایی که در تئوری های دیگر اعمال می شود با این واقعیت که سیاهچاله ها می توانند به اندازه هسته های عظیم ترین ستاره ها عظیم باشند.
این بدان معناست که فرایند فیوژن ، که منجر به ایجاد سیاهچاله های فوق العاده چرب می شود ، می تواند با به اصطلاح سیاه چاله ها “دانه های سنگین” ، که مستقیماً در اثر فروپاشی گاز و گرد و غبار ایجاد می شود ، شروع شود ، عظیم تر از همه سیاهچاله های انبوه ستاره ای که توسط ستاره های در حال مرگ ایجاد شده است ، همیشه می تواند باشد.
لطیف افزود: “سوراخ های مستقیم فروپاشی سیاه در زمان های اولیه با جمع کردن مواد از محیط آنها می توانند بیشتر شوند ، در حالی که سیاهچاله های تشکیل شده در زمان های بعدی سوخت زیادی برای رشد ندارند.”
با این حال ، اگر این فیلمنامه برای یک فروپاشی مستقیم درست باشد ، لفیف و همکار دانیل والون از دانشگاه پورتسموث نشان می دهد که یک گاز مستقیم و گرد و غبار مستقیم می تواند منجر به فروپاشی مستقیم سیاهچاله ها از 170 به 180 میلیون سال پس از انفجار بزرگ شود. به این ترتیب ، ما باید حتی زودتر از 290 میلیون سال پس از انفجار بزرگ ، بتوانیم سیاهچاله های بیش از حد را پیدا کنیم. به عبارت دیگر ، در شیفت های قرمز Z = 15 یا بیشتر
لطیف توضیح داد: “کشف یک سیاه چاله بیش از حد در Z = 15 در مورد منشأ سیاهچاله های فوق العاده به ما می گوید.” “این بدان معنی است که سیاهچاله ها با جداول ذکر شده در بالا به دنیا می آیند و تقریباً منشأ ستاره ای آنها را حذف می کنند.”
چگونه رومی و اقلیدس می توانند JWST را در جهت درست هدایت کنند
بنابراین ، اگر این سیاهچاله های اولیه فروپاشی مستقیم وجود دارد ، چرا JWST متوجه آنها نشده است؟ مطمئناً به این دلیل نیست که وی فاقد نیروی مشاهده است. شاید یک تلسکوپ فضایی 10 میلیارد دلاری فقط به تلسکوپ های فضایی با تمرکز FIR نیاز داشته باشد.
لطیف گفت: “در اصل ، JWST می تواند چنین سیاهچاله هایی را مشاهده کند ، اما منطقه JWST در حال کاوش بسیار کوچکتر از تلسکوپ فضایی رومی و اقلیدس آینده است.” “هم افزایی آنها برای مطالعه سیاهچاله های بیش از حد در اوایل زمان بسیار مهم است. یک جدید و اقلیدس دارای زمینه های بصری هستند که 100 برابر گسترده تر از JWST هستند و بنابراین می توانند سیاهچاله های اولیه تری پیدا کنند.
“وضوح بالای JWST می تواند به مطالعه ساختارهای دقیق کهکشان ها با سیاه چاله ها و تأیید حضور آنها با انجام طیف سنجی کمک کند. چنین مشاهدات تصویری مفصل از چگونگی و تحت چه شرایطی ایجاد کرده و رشد می کند.”
این سه تلسکوپ قادر به نظارت بر جهان در طول موج مادون قرمز نور هستند ، به این معنی که در این زمینه تکمیل شده اند.
این تیم شبیه سازی های هم افزایی بین JWST ، اقلیدس و رومی را انجام داد و از اثربخشی این تهدید سه گانه از یک تلسکوپ تحت تأثیر قرار گرفت.
لاتیف افزود: “ما از این واقعیت شگفت زده شدیم که این رصدخانه ها فقط 250 میلیون سال پس از انفجار بزرگ می توانند حدود 100 سیاهچاله پیدا کنند.” “چنین کشف به محدودیت قابل توجهی در شکل گیری سیاهچاله ها و اطمینان از نگاهی بی سابقه به جهان اولیه کمک می کند.”
لطیف توضیح داد که در آینده نزدیک ، او و والن قصد دارند شبیه سازی هایی را که در تاریخ رشد اولیه فروپاشی مستقیم سیاهچاله ها پس از تولد آنها ردیابی می کند ، مدیریت کنند.
لطیف نتیجه گرفت: “با چنین سابقه رشد مفصلی ، ما می توانیم پیش بینی های بهتری را برای رومی ، اقلیدس و JWST انجام دهیم ، از جمله اینکه این سیاهچاله ها چقدر می توانند تبدیل شوند و چه تعداد از آنها را می توان با مطالعات آینده یافت.”
مطالعات تیم در وب سایت دانشگاه پورتسموث موجود است.




