کاوش در گذشته، حال و آینده اندامک های مغزی

آبه عنوان یک نوروبیولوژیست رشدی در دانشگاه هاروارد، پائولا آرلوتا بیشتر وقت خود را به این فکر می کند که مغز چگونه رشد می کند، چگونه کار می کند و در زمینه بیماری های عصبی چه چیزی اشتباه می کند. استفاده از ارگانوئیدهای مغز انسان به عنوان مدلی برای رشد مغز و تحقیق در مورد بیماری ها یک بازی را تغییر داده است و به آرلوتا بینش جدیدی در مورد آسیب شناسی های مغزی که در رحم شکل می گیرند ارائه می دهد.
چرا مدل های انسان محور برای درک مغز مهم هستند؟
قشر مغز انسان کاملاً متفاوت از سایر حیوانات مانند جوندگان است که معمولاً توسط محققان برای درک رشد طبیعی مغز و آسیب شناسی استفاده می شود. بسیاری از داروهایی که قرار است مغز انسان را هدف قرار دهند و بیماری های انسانی را درمان کنند، پس از رسیدن به آزمایشات بالینی شکست می خورند. این تا حدی به این دلیل است که آنها با استفاده از مدل های حیوانی ساخته شده اند و مغز موش مغز انسان نیست. مغز انسان دارای تخصص هایی است که آن را منحصر به فرد می کند، از جمله نحوه پاسخ سلول ها و مدارها به درمان ها یا اختلالات.

پس از سالها اصلاح پروتکلهای اولیه کشت ارگانوئید، آرلوتا و تیمش اکنون میتوانند ارگانوئیدهای پیچیده مغز، از جمله کایمروئیدها را از چندین سلول اهداکننده انسانی پرورش دهند.
پائولا آرلوتا
مطالعات ژنتیکی بیماری های پیچیده عصبی-روانی و عصبی نشان می دهد که اکثر بیماران مبتلا به این بیماری ها دارای جهش در بیش از یک ژن هستند. تفاوت های کوچکی در ژنوم وجود دارد که احتمال ابتلا به بیماری را افزایش می دهد. اینها بیماری های ژنوم انسان هستند، بنابراین محققان نمی توانند آنها را در سلول هایی که ژنوم موش را حمل می کنند، مدل کنند. ما به مغز انسان نیاز داریم، اما نمونههای نادر مغز پس از مرگ یا نمونههای کوچک بیوپسی جمعآوریشده در طول جراحی، مدلهای تجربی نیستند، زیرا نمیتوانند مغز بیشتری رشد دهند. این نمونهها فقط یک عکس فوری از ناحیه خاص مغزی که از آن در بیماران منفرد میآیند را در زمان نشان میدهند.
تحقیقات مغز در سال های اخیر چگونه تکامل یافته است؟
میدان ارگانوئید مغز انسان درست بیش از 10 سال پیش آغاز شد، زمانی که محققان از جمله یوشیکی ساساسی در دانشکده پزشکی دانشگاه کیوتو و یورگن نوبلیچ و مادلین لنکستر در موسسه بیوتکنولوژی مولکولی آکادمی علوم اتریش اولین نمونههای بافت مغز را از سلولهای بنیادی با استفاده از سیگنالهایی در کشت سلولی سه بعدی که رشد نورونها را تحریک میکنند، تولید کرد.1،2 از آنجا، بسیاری از گروه ها، از جمله گروه ما، متوجه شده اند که چگونه این فرآیند را از بافت ساده به فرهنگ هایی که می توانند برای مدت طولانی رشد کنند، مقیاس کنند. این برای ایجاد یک ساختار پیچیده با انواع مختلف سلول ها، شبکه ها و سیناپس ها که به درستی شلیک می کنند ضروری است. این مانند تماشای فیلمی از رشد از یک سلول بنیادی به یک ماکت ارگانوئید مغز است. در کنار این پیشرفتهای باورنکردنی، انقلابی در ژنومیک تک سلولی رخ داد. اکنون دانشمندان می توانند اثر انگشت مولکولی هر سلول در هر بافت را توالی و درک کنند. این پیشرفتها به ما اجازه داد تا بافتهایی را که به خوبی درک نمیکردیم، مطالعه کنیم.
ارگانوئیدهای مغز چگونه با مغزهای واقعی مقایسه می شوند؟
رشد مغز مانند یک سمفونی است که در آن بسیاری از سازها باید با هم هماهنگ باشند.
– پائولا آرلوتا، دانشگاه هاروارد
هر بار که یک جنین ساخته می شود، مراحل رشد یکسانی را طی می کند تا ویژگی های مشابهی ایجاد کند. آرایش سلولی مغز من شبیه تو خواهد بود. در ابتدا، این مورد برای ارگانوئیدها نبود. ما نمیتوانستیم پیشبینی کنیم که آنها چگونه توسعه خواهند یافت. برای اینکه ارگانوئیدهای انسانی مدلهای آزمایشی برای رشد مغز باشند، باید مطمئن میشدیم که فرآیند شکلگیری آنها در هر آزمایشگاه قابل تکرار است و هر ارگانوئید مغزی فرآیند تکاملی یکسانی را طی میکند تا چیزی تولید کند که از نظر ترکیب سلولی یکسان است. .
ما اکنون مدل های ارگانوئیدی داریم که می توانیم به آنها اعتماد کنیم و به مغز درون زا نزدیک هستند. ما باید شرایط کشت را پیدا میکردیم که خود سازماندهی سلولی، تمایز و تمام مراحل بین آن را کنترل کند. در وضوح تک سلولی، ما دادههای اطلس سلولی از نمونههای مغز جنین انسان در حال توسعه را با ما مقایسه کردیم ارگانوئیدها و آنها را شبیه به هم یافت.3
شما اخیراً از ارگانوئیدهای مغزی برای مطالعه خطر ژنتیکی اختلال طیف اوتیسم استفاده کرده اید. این پروژه چگونه شکل گرفت؟
این یکی از سخت ترین کارهایی بود که از نظر سختی فنی و تحلیلی انجام داده ایم. تیمی از فوق دکترا در آزمایشگاه من تصمیم گرفتند برای کشف چیزی ناشناخته با یکدیگر همکاری کنند خطر ژنتیکی برای اختلال طیف اوتیسم.4 ما با سه جهش نادر در ژنهای مختلف شروع کردیم که با خطر اوتیسم مرتبط بودند، اما هیچکس نمیدانست که این جهشها بر چه فرآیندهای مغزی تأثیر میگذارند. ما ارگانوئیدهایی با منشا ژنتیکی یکسان را از سلول های بنیادی با یا بدون جهش های مختلف پرورش دادیم. سپس از RNA-seq تک سلولی و کروماتین قابل دسترسی به ترانسپوزاز با آنالیز توالییابی (ATAC-Seq) برای بررسی بیان ژن در انواع سلولهای خاص و زمانبندی تولید سلول استفاده کردیم.
از این مدل در مورد رشد مغز و اختلال طیف اوتیسم چه آموختید؟
چند چیز شگفت انگیز پیش آمد که ما را متحیر کرد. برخی از انواع سلول ها یا جمعیت های عصبی در اندامک ها وجود داشت که به طور مداوم تحت تأثیر این سه جهش قرار می گرفتند. علاوه بر این، زمان ایجاد نورونها تغییر کرده بود. یک دوره زمانی در اوایل رشد اندامک وجود داشت که جهشیافتهها سلولها را خیلی سریع یا خیلی کند میساختند.
رشد مغز مانند یک سمفونی است که در آن بسیاری از سازها باید با هم هماهنگ باشند. اگر یک ساز وجود داشته باشد که سریعتر یا کندتر از سازهای دیگر می نوازد، موسیقی آن ها متفاوت است. در طول رشد، اگر سلولی وجود داشته باشد که خیلی زود یا خیلی دیر تشکیل شود، مغز عملکرد متفاوتی خواهد داشت و مدارهای شبکه های عصبی ممکن است به درستی کار نکنند. بدون اندامکها، ما هرگز نمیتوانیم رویدادهای اولیه رشدی را که در سه ماهه دوم بارداری یا حتی قبل از آن رخ میدهند، درک کنیم.
بسیاری از اختلالات رشد عصبی احتمالاً با شبکه های عصبی خود مشکل دارند. درک اینکه چگونه یک مدار کار می کند و چه ویژگی هایی از مدار می تواند در بیماری خاموش شود، ممکن است فرصتی برای توسعه داروهایی برای اصلاح این تفاوت ها ایجاد کند. ارگانوئیدهای انسانی اکنون در حال تبدیل شدن به پلتفرم های سلولی هستند که در آنها می توانیم داروهایی را که نقص مرتبط با بیماری دارند بررسی کنیم.
تحقیقات اندامک های مغز در آینده به کجا می انجامد؟
ارگانوئیدها اکنون امکان مطالعه مغز بسیاری از افراد مختلف را فراهم می کنند. نه تنها مغز من با مغز موش فرق دارد، بلکه مغز من با مغز شما نیز متفاوت است. بنابراین وقتی یک ارگانوئید را از سلول بنیادی یک فرد رشد می دهم، فقط ژنوم آن فرد را دارم. واقعیت این است که ما از نظر ژنتیکی متفاوت هستیم و به روش های مختلف به داروها پاسخ می دهیم.
ما اخیراً یک ارگانوئید انسانی ایجاد کردیم که نام آن را a گذاشتیم کایمروید، که ما از سلول های بنیادی افراد مختلف تولید کردیم.5 با درمان کایمروئیدها با دارو یا ایجاد اختلالات، میتوانیم پاسخ سلولهای خاص در مغز یک فرد را با پاسخ دیگری مقایسه کنیم. این نوع دادههای بیولوژیکی را میتوان به مدلهای مولد برای پیشبینی چگونگی واکنش سلولهای فرد به دارو، به عنوان مثال، حتی قبل از ورود به یک کارآزمایی بالینی وارد کرد. در دنیای هوش مصنوعی و مدلسازی، این دادهها میتوانند درک ما را از بیماری و توسعه دارو بهبود بخشند. این چیزی است که در مورد آینده هیجان انگیز است، و همه اینها از این توانایی برای آموزش یک سلول بنیادی برای تبدیل شدن به بافت مغز و سپس بهبود آن سیستم در طول سالها نشات می گیرد.
این مصاحبه برای وضوح کوتاه شده و ویرایش شده است.
منابع
- کادوشیما تی و همکاران خود سازماندهی قطبیت محوری، الگوی لایه درون به بیرون و دینامیک اجداد خاص گونه در نئوکورتکس مشتق از سلول ES انسان. PNAS. 2013; 110 (50): 20284-20289.
- لنکستر MA، و همکاران. ارگانوئیدهای مغزی رشد مغز انسان و میکروسفالی را مدل می کنند. طبیعت. 2013; 501 (7467): 373-379.
- اوزکیانو A، و همکاران. کسب صحیح هویت طبقه سلولی در اندامک ها امکان تعریف برنامه های تعیین سرنوشت قشر مغز انسان را فراهم می کند.. سلول. 2022؛ 185 (20): 3770-3788.e27.
- پیگونی ام، و همکاران. نقصهای خاص نوع سلولی در اندامکهای قشری PTEN-جهشیافته در فعالیت مدار غیرطبیعی همگرا میشوند.. هوم مول ژنت. 2023؛ 32 (18): 2773-2786.
- Bolaños NA، و همکاران. کایمروئیدهای قشر انسان چند اهداکننده حساسیت فردی را به محرکهای نوروتوکسیک نشان میدهند. BioRxiv انتشار آنلاین 6 اکتبر 2023: 2023.10.05.558331.



