گایا 55 ستاره فراری را مشاهده میکند که از خوشه ستارهای جوان با سرعت 80 برابر صوت خارج شدهاند.

ستاره شناسان با استفاده از تلسکوپ فضایی گایا اروپا، 55 ستاره فراری را شناسایی کرده اند که با سرعت بالا از یک خوشه جوان متراکم در ابر ماژلانی بزرگ (LMC)، یک کهکشان اقماری راه شیری پرتاب شده اند. این اولین باری است که ستاره های زیادی از یک خوشه ستاره ای فرار می کنند.
خوشه ستاره ای R136 که در فاصله 158000 سال نوری از ما قرار دارد، خانه صدها هزار ستاره است و در منطقه ای عظیم از تشکیل ستاره های شدید در LMC قرار دارد. این شهر خانه برخی از بزرگترین ستارگانی است که تاکنون توسط ستاره شناسان دیده شده است، برخی با جرمی 300 برابر خورشید.
ستارگان فراری در دو میلیون سال گذشته در دو انفجار به بیرون پرتاب شدند. برخی از آنها با سرعت بیش از 62000 مایل در ساعت (100000 کیلومتر در ساعت) – حدود 80 برابر سریعتر از سرعت صوت روی زمین – خانه های خود را ترک می کنند. گریزانی که آنقدر جرم دارند که در ابرنواخترها بمیرند و سیاهچاله ها یا ستارگان نوترونی را پشت سر بگذارند، مانند موشک های فضایی رفتار خواهند کرد که تا 1000 سال نوری از نقطه شروع خود منفجر می شوند.
این کشف توسط تیمی از اخترشناسان به رهبری میچل استوپ محقق دانشگاه آمستردام با استفاده از Gaia انجام شد که دقیقاً موقعیت میلیاردها ستاره را ردیابی می کند. این یافته ها تعداد ستاره های فرار شناخته شده را تا 10 برابر افزایش می دهد.
مرتبط: “ستاره شکست خورده” فراری با سرعت 1.2 میلیون مایل در ساعت در فضا می چرخد
دانشمندان فکر می کنند ستارگان از خوشه های ستاره ای جوانی مانند R136 پرتاب شده اند – که تخمین زده می شود کمتر از 2 میلیون سال قدمت داشته باشد (ممکن است قدیمی به نظر برسد، اما آن را با 4.6 ما مقایسه کنید. میلیارد-سال منظومه شمسی) – زمانی که ستاره های شلوغ تازه متولد شده از مسیر عبور می کنند و باعث اختلال گرانشی مدار می شوند. با این حال، چیزی که تیم را شگفت زده کرد، کشف این بود که بیش از یک رویداد فرار بزرگ در R136 رخ داده است، که دومین رویداد اخیراً (حداقل از نظر کیهانی) رخ داده است.
استوپ در بیانیه ای گفت: «اولین قسمت 1.8 میلیون سال پیش بود، زمانی که خوشه در حال شکل گیری بود و مربوط به پرتاب ستاره ها در طول شکل گیری خوشه است. قسمت دوم تنها 200000 سال پیش بود و ویژگی های بسیار متفاوتی داشت.
برای مثال، ستارههای فراری در این قسمت دوم کندتر حرکت میکنند و مانند قسمت اول در جهتهای تصادفی تیراندازی نمیشوند، بلکه در جهتی ترجیح داده میشوند.»
تصور می شود که این دو قسمت باعث شده اند R136 یک سوم از پرجرم ترین ستاره های خود را در چند میلیون سال گذشته به بیرون پرتاب کند.
الکس دی کوتر، عضو تیم و محقق دانشگاه آمستردام در بیانیه ای گفت: “ما معتقدیم که دومین قسمت انفجار ستاره به دلیل تعامل R136 با خوشه دیگری در نزدیکی است که تنها در سال 2012 کشف شد.” قسمت دوم ممکن است پیشبینی کند که این دو خوشه در آینده نزدیک با هم ترکیب میشوند و ادغام میشوند.
ستارگان پرجرم مانند آنهایی که از این خوشه ستاره ای جوان به بیرون پرتاب می شوند، می توانند میلیون ها بار درخشان تر از خورشید باشند و بیشتر انرژی خود را به صورت نور ماوراء بنفش شدید ساطع می کنند. اما این قدرت بهایی دارد: ستارگان عظیمی مانند اینها به سرعت از طریق سوخت همجوشی خود می سوزند.
این بدان معناست که در حالی که خورشید ما حدود 10 میلیارد سال عمر خواهد کرد، زندگی ستارگان عظیم تنها در میلیون ها سال به پایان می رسد. خورشید با ناله ای به زندگی خود پایان می دهد و به عنوان یک بقایای ستاره ای خنک کننده به نام کوتوله سفید محو می شود، اما این ستاره های عظیم با یک انفجار خاموش می شوند و در انفجارهای ابرنواختری فوران می کنند.
خوشه ستاره ای پریمادونا در حال از دست دادن قدرت ستاره ای خود است
R136 نه تنها به دلیل جمعیت عظیم ستارگان پرجرمش خاص است. این خوشه پریمادونا از بزرگترین منطقه ستاره ساز فضا است که در فاصله پنج میلیون سال نوری از زمین قرار دارد.
اکنون که ما کشف کردهایم که یک سوم ستارگان پرجرم در اوایل زندگی خود از مناطق تولد خود به بیرون پرتاب میشوند و تأثیر خود را در خارج از این مناطق اعمال میکنند، تأثیر ستارگان پرجرم بر ساختار و تکامل کهکشانها احتمالاً بسیار بیشتر خواهد بود. لکس کاپر، عضو تیم و محقق دانشگاه آمستردام در همین بیانیه گفت: “این امکان وجود دارد که حتی ستارگان فراری که در کیهان اولیه شکل گرفته اند، سهم مهمی در به اصطلاح یونیزه شدن مجدد جهان ناشی از اشعه ماوراء بنفش داشته باشند. .
یونیزه شدن مجدد جهان به مرحله ای حیاتی در تکامل کیهانی اشاره دارد که زمانی رخ داد که کیهان، که اکنون 13.8 میلیارد سال سن دارد، یک نوزاد بود، حدود یک میلیارد سال. در این زمان، نور ستاره های اولیه حباب هایی از گاز یونیزه را در مواد بین ستاره ای ایجاد می کند. این حبابهای یونیزه همگام با کهکشانهای اولیه رشد میکنند و با جدا کردن الکترونها از هستههای هیدروژن، تمام هیدروژن را دوباره یونیزه میکنند. این نشان دهنده گذار از دوره سحر کیهانی به مرحله کیهانی “بالغ” است که امکان تکامل کهکشان های “عادی” را فراهم می کند.

هدف اصلی این تیم تحقیقاتی، آزمایش قابلیتهای گایا، ماموریت آژانس فضایی اروپا بود که وظیفه جمعآوری دادهها برای ساختن نقشه سهبعدی کهکشان راه شیری را بر عهده داشت. LMC آزمایش خوبی ارائه می کند زیرا بسیار دورتر از ستاره هایی است که گایا معمولاً در کهکشان خانگی ما مطالعه می کند.
دی کوتر در پایان گفت: “R136 فقط 1.8 میلیون سال پیش شکل گرفته است، بنابراین ستاره های فراری هنوز نمی توانند آنقدر دور باشند که شناسایی آنها غیرممکن شود.” «اگر بتوانید بسیاری از این ستاره ها را بیابید، می توانید اظهارات آماری قابل اعتمادی ارائه دهید. این فراتر از انتظار است و ما از نتایج بسیار خوشحالیم. کشف چیز جدید برای یک دانشمند همیشه هیجان انگیز است.»
تحقیقات این تیم در 9 اکتبر در مجله Nature منتشر شد.




