“گردباد کوانتومی” به دانشمندان امکان تقلید سیاهچاله روی زمین را می دهد

به لطف نیروهای گرانشی عظیم، نواحی اطراف سیاهچالهها محیطهای متلاطم و متلاطمی هستند که توسط فیزیک اداره میشوند که در هیچ کجای جهان یافت نمیشوند. در واقع، سیاهچالهها آنقدر قدرتمند هستند که وقتی میچرخند، بافت فضا را با خود میکشند. به عبارت دیگر، هیچ چیز در نزدیکی سیاهچاله ثابت نمی ماند. هیچ چی.
روشن سیاه چاله ها نمی توان در زمین بارگیری کرد، بنابراین این اثرات را می توان در آزمایشگاه بررسی کرد – اما یک تیم تحقیقاتی به رهبری دانشمندان دانشگاه ناتینگهام بهترین کار بعدی را انجام داده است. محققان برای اولین بار یک “گرداب کوانتومی” در حال چرخش را در ابر سیال هلیوم ایجاد کردند که تا دمای بسیار پایین خنک شده است. این دستگاه اساساً یک سیاهچاله را دقیقاً در سیاره ما تقلید می کند.
این به این دلیل است که گردباد کوانتومی موجهای کوچکی را روی سطح ابرسیال ایجاد میکند، مادهای که قادر به نمایش جریان بدون اصطکاک (یا ویسکوزیته فوقالعاده کم) و سایر رفتارهای عجیب و غریب است که در دماهای نزدیک دیده میشود. صفر مطلق. اینها رفتارهایی هستند که شرایط را در مجاورت تقلید می کنند سیاهچاله های در حال چرخش.
متصل: یک نقشه سه بعدی از بیش از 1 میلیون سیاهچاله، محل قرارگیری ماده تاریک جهان را نشان می دهد
پاتریک سوانکارا، سرپرست تیم و محقق در دانشگاه ناتینگهام، “استفاده از هلیوم ابر سیال به ما امکان داد امواج سطحی کوچک را با جزئیات و دقت بیشتری نسبت به آزمایشات قبلی خود در آب مطالعه کنیم.” در بیانیه ای گفت. از آنجایی که ویسکوزیته هلیوم فوق سیال بسیار کوچک است، ما توانستیم برهمکنش آن ها را با گردباد ابر سیال از نزدیک مطالعه کنیم و یافته ها را با پیش بینی های نظری خود مقایسه کنیم.

گردبادهای مکانی-زمانی در حال چرخش
برای درک اینکه چگونه یک گرداب ابر سیال می تواند شبیه سیاهچاله باشد، یادآوری نظریه انیشتین در سال 1915 ضروری است. نسبیت عام درباره سیاهچاله ها به ما می گوید. نسبیت عام نشان می دهد که فضا و زمان موجودیت واحدی به نام فضازمان هستند و گرانش زمانی اتفاق می افتد که اجسام با جرم باعث انحنای فضازمان شوند.
سیاهچاله ها در واقع اشیاء نیستند، بلکه مناطقی از فضازمان هستند که توسط یک جرم بی نهایت متراکم و فشرده ایجاد شده اند – یک تکینگی مرکزی که در آن قوانین فیزیک در هم می شکند. مرز بیرونی این مناطق فضایی و زمانی نامیده می شود افق رویدادو نقطه ای را نشان می دهد که حتی نور به اندازه کافی سریع نیست که با سرعت فرار سیاهچاله مطابقت داشته باشد.
سیاهچاله ها تنها سه ویژگی شناخته شده دارند: بار الکتریکی، جرم و تکانه زاویه ای یا «اسپین». یک سیاهچاله در حال چرخش یا «سیاهچاله کر» با تکانه زاویهای، بافت فضا-زمان را با خود در جهت چرخش خود میکشد، این اثر به نام «کشیدن فریم“، یا اثر لنز-Thiring پس از دانشمندانی که برای اولین بار آن را پیشنهاد کردند.
با توجه به اینکه چگونه اثر لنز-تیرینگ ماده را در اطراف سیاهچاله کر مجبور می کند تا دائماً در حال حرکت باشد، منطقی است که یک گرداب در یک مایع، یا شاید یک گردباد در جو، بسیار ضعیف شبیه به چنین منطقه ای از فضازمان باشد. اما نکته کلیدی در مورد شبیه سازی گرداب سیاهچاله این تیم این است که در هیچ مایع قدیمی وجود ندارد. این در سوپر سیال خنک شده تا صفر مطلق ساخته شده است.

این تیم برای انجام آزمایش خود، یک سیستم برودتی سفارشی ساختند که قادر بود چندین لیتر هلیوم را در خود نگه دارد و آن را تا دمای زیر منفی 456 درجه فارنهایت (منفی 271 درجه سانتیگراد) خنک کند. حدود 3 تا 4 درجه بالاتر است صفر مطلق، برابر با منفی 459.76 درجه فارنهایت (منفی 273.15 درجه سانتیگراد). صفر مطلق از نظر تئوری کمترین دمای ممکن است. در صفر مطلق، همه چیز حرکت اتمی متوقف خواهد شد.
در دمای بدست آمده توسط آزمایش، هلیوم مایع خواص کوانتومی ایجاد می کند که به طور معمول از تشکیل گرداب های غول پیکر جلوگیری می کند. این سیستم نشان داد که واقعاً هیچ راهی برای دور زدن آن وجود ندارد. این تیم سرانجام یک گردباد کوانتومی در ابر سیال فوق سرد با استفاده از چندین بخش کوچکتر ساخت.
سوانکارا ادامه داد: هلیوم ابر سیال حاوی اجسام کوچکی به نام گرداب های کوانتومی است که تمایل دارند از یکدیگر پخش شوند. در راهاندازی خود، ما توانستیم دهها هزار عدد از این کوانتومها را در یک جسم فشرده شبیه یک گردباد کوچک محصور کنیم و به یک جریان گردابی با قدرت رکورد در قلمرو سیالات کوانتومی دست پیدا کنیم.
سوانکارا و همکارانش شباهتهای قابل توجهی بین گردباد کوانتومی و روشی که گرانش سیاهچالهها بر فضازمان تأثیر میگذارد، پیدا کردند. این تیم امیدوار است که این آزمایش راهی برای شبیهسازی گستردهتر فیزیک کوانتومی در فضای زمان منحنی به طور کلی، و حتی در اطراف فضازمان منحنی یک سیاهچاله پیدا کند.
سیلک واینفورتنر، سرپرست تیم تحقیق، میگوید: «زمانی که ما برای اولین بار نشانههای واضحی از فیزیک سیاهچاله را در آزمایش آنالوگ اصلی خود در سال ۲۰۱۷ مشاهده کردیم، لحظهای موفقیت آمیز برای درک برخی از پدیدههای عجیب و غریب بود که اغلب چالش برانگیز هستند، اگر نگوییم غیرممکن، مطالعه در غیر این صورت.» از آزمایشگاه سیاه چاله، جایی که این آزمایش توسعه و انجام شده است، در بیانیه توضیح داده شده است.
واینفورتنر ادامه داد: «اکنون با آزمایش پیچیدهتر خود، این تحقیق را به سطح بعدی رساندهایم، که در نهایت ممکن است ما را به پیشبینی چگونگی رفتار میدانهای کوانتومی در فضا-زمانهای پیچخورده در اطراف سیاهچالههای اخترفیزیکی سوق دهد.»
تحقیقات این تیم روز چهارشنبه (20 مارس) در مجله منتشر شد طبیعت.



