یک مدار عصبی که به مگسها کمک میکند مسیر خود را حفظ کنند

نجهت گیری در یک محیط یک مهارت کلیدی برای بسیاری از موجودات است. برای سالها، دانشمندان تعجب میکردند که چگونه مغز ورودیهای محیط را ادغام میکند، آن را با مقصد مورد نظر حیوان مقایسه میکند و ارگانیسم را برای هدایت موفقیتآمیز هدایت میکند. اما بررسی این سوالات در مغز پیچیده پستانداران چالش برانگیز است.
در دو مطالعه منتشر شده در طبیعتمحققان دانشگاه هاروارد و دانشگاه راکفلر به مغز ریز مگسهای میوه نگاه کردند تا مدار عصبی را که این محاسبات را انجام میدهند، آشکار کنند. هر دو تیم تحقیقاتی توضیح میدهند که نورونهایی به نام PFL3 چگونه اطلاعات مکان فعلی حشره را با اطلاعات مربوط به مقصد مورد نظر خود یکپارچه میکنند. در حالی که دانشمندان دانشگاه هاروارد گزارش میدهند که چگونه جمعیت دیگری از سلولهای مغزی، یعنی نورونهای ضد هدف، به مگس کمک میکنند تا مسیر خود را در زمانی که از هدف خود دور شده است اصلاح کند، تیم دانشگاه راکفلر مجموعهای از نورونها را توصیف میکند که اطلاعات مربوط به هدف را رمزگذاری میکنند. حشره1،2 با ترکیب رویکردهای تجربی و مدل سازی، این مطالعات یک مدار عصبی دقیق را نشان می دهد که برای آن ضروری است مگس سرکه ملانوگاسترناوبری و بینش در مورد اصول اساسی که ممکن است ناوبری را در مغزهای پیچیده تر هدایت کند، ارائه دهد.
النا وستایند و همکارانش با قرار دادن تردمیل کروی زیر میکروسکوپ، در حالی که حشره در حال بررسی یک محیط واقعیت مجازی بود، به مغز مگس نگاه کردند.
النا وستاینده
دانیل ترنر ایوانز، عصب شناس در دانشگاه کالیفرنیا، سانتا کروز، که در این مطالعات شرکت نداشت، می گوید: «این رفتارهایی که آنها به دنبال آن هستند، کنترل هدفمند، برای حیواناتی که حرکت می کنند جهانی است. دیدن این که چگونه این رفتارها در این لایههای مختلف و نورونهای مختلف در مغز آشکار میشوند، و چگونه میتوانید این مدلهای مفهومی و کمی واقعاً خوب را ایجاد کنید که واقعاً با آناتومی و زیستشناسی مطابقت دارند، بسیار زیباست.»
در حشرات، مجموعه مرکزی، یک کنگلومرای بسیار حفاظتشده از ساختارهای مغز، کلید یکپارچهسازی ورودیهای حسی مختلف و هدایت حرکت در طول مسیریابی است. در حالی که برخی از نورون ها در این مرکز به عنوان یک قطب نمای داخلی عمل می کنند که جهت حرکت مگس را نسبت به نقطه عطفی نشان می دهد، برخی دیگر می توانند مستقیماً بر کنترل بدن حشره تأثیر بگذارند.3،4 دانشمندان با بازسازی اتصالات عصبی در مغز حشرات مختلف، خطوط ارتباطی خاصی را که بین انواع مختلف سلول ایجاد شده بود، شناسایی کردند.5،6 به عنوان مثال، نورون های قطب نما با نورون های PFL3 ارتباط برقرار می کنند.7 دو مجموعه از سلولهای PFL3 در هر طرف مغز مگس قرار دارند و نورونها در هر نیمکره برجستگیهایی را به مرکز کنترل واقع در طرف مقابل میفرستند. این یافتههای قبلی نشان میدهد که سلولهای PFL3 ممکن است به حشره اجازه دهد مستقیماً جهت خود را با هدف خود مقایسه کند و مسیر خود را برای همسویی این دو تنظیم کند.
در جدیدترین طبیعت در مقالات، محققان به دنبال آزمایش تجربی این ایده و در عین حال نگاهی دقیق تر به این مدار ناوبری بودند. هر دو تیم فعالیت عصبی مگسهای بستهشده را هنگامی که در یک کره شناور راه میرفتند، ثبت کردند. اساساً مانند یک تردمیل عمل می کند. النا وستایند، دانشجوی فارغ التحصیل در آزمایشگاه راشل ویلسون در دانشگاه هاروارد و یکی از نویسندگان یکی از این مطالعات، توضیح داد: «مگس می تواند بدود، اما چون یک توپ است، مگس نیز می تواند بچرخد». در هر دو مقاله، محققان تردمیل کروی را در یک محیط واقعیت مجازی قرار دادند که در آن نوار روشنی به مگس ارائه کردند، محرکی که برای جذب حشره شناخته شده است. مگس برای مدت طولانی در یک خط مستقیم راه می رفت و به محققان این امکان را می داد که هر بار که موقعیت نشانه بصری را تغییر می دادند، جهت حشره را استنباط کنند.

گروهی از سلولها به نام نورونهای FC2 در هنگام چرخش مگس، فعالیت خود را تغییر ندادند، و این نشان میدهد که اطلاعات مربوط به هدف مگس را رمزگذاری کرده و به سلولهای دیگر مدار ارسال میکنند.
پیتر ماسلز پیرز
در هر دو مطالعه، محققان دریافتند که نورون های PFL3 در هدایت بدن مگس زمانی که از مسیر برنامه ریزی شده خود منحرف می شود، نقش دارند. به عنوان مثال، هنگامی که مگس به سمت چپ هدف خود رفت، سلول های PFL3 واقع در سمت راست مغز شلیک کردند تا حشره مسیر خود را اصلاح کند. برعکس برای نورون های PFL3 در سمت چپ صادق بود.
از آنجا که تقریباً تمام ورودیهایی که سلولهای PFL3 دریافت میکنند با گروه دیگری از نورونها به نام PFL2 به اشتراک گذاشته میشوند، Westeinde و همکارانش نقش این سلولها را در جهتیابی پرواز بررسی کردند. آنها دریافتند که نورون های PFL2 زمانی که مگس در جهت مخالف هدف خود چرخانده می شود، به شدت شلیک می کنند. وقتی تیم این سلول ها را تحریک کرد، حشره سرعت چرخش خود را افزایش داد. «مثل این است که «نه، تو واقعاً در اشتباهی! شما فقط باید بچرخید، فقط نزدیک تر خواهید شد.” وستاینده توضیح داد.
در دانشگاه راکفلر، تیم Gaby Maimon تصمیم گرفت به بالادست PFL3 نگاه کند تا سلولهایی را که اطلاعات هدف را رمزگذاری میکنند، بیابند. هنگامی که مگس روی تردمیل کروی راه می رفت، محققان توپ را چند درجه چرخانده و نحوه شلیک نورون های خاص را مشاهده کردند. آنها دریافتند که گروهی از سلول ها به نام FC2 فعالیت خود را با چرخش مگس به سمت دیگر تغییر نمی دهند. پیتر ماسلز پیرز، یکی از همکاران فوق دکترا در آزمایشگاه میمون، و همکارانش، برای تایید اینکه این سلول ها نمایشی از هدف حشره را رمزگذاری می کنند، نورون های FC2 را به صورت اپتوژنتیکی تحریک کردند. “[When] پیتر این نورون های FC2 ارتباط دهنده را تحریک می کند، [he] میمون میتواند باعث شود مگسها در جهات مختلف راه بروند.
https://www.youtube.com/watch?v=CYiMldMzOLM
در حالی که کار میمون نشان داد که نورونهای FC2 مکان یک هدف را میخوانند، ترنر-ایوانز همچنان کنجکاو است که مغز حشره چگونه آن هدف را ایجاد میکند. بررسی این سوال یکی از مراحل بعدی میمون است. Turner-Evans همچنین معتقد است که مطالعه نحوه تغذیه این سیگنال های کنترلی به شبکه موتور پیچیده و سپس تبدیل به حرکات، یکی دیگر از مراحل مهم بعدی است.
اگرچه مغز مگس بسیار سادهتر از مغز انسان است، اما شناسایی گسترده آن توسط محققان در طول سالها آن را به سیستمی قدرتمند برای درک چگونگی پردازش اطلاعات توسط مغز تبدیل کرده است. ترنر ایوانز گفت: «در حرکت، میتوانیم این نوع اصول بنیادی را که به نظر میرسد در سطحی جهانی هستند، کشف کنیم. تعجب نخواهم کرد اگر برخی از نتایج حاصل از این مطالعات که در مورد نحوه استفاده از این جهات و بردارهای مختلف زاویه ای برای هدایت یک حیوان به سمت جهت یابی درست باشد. [in] پستانداران.”



