یک مسیر جدید وحشت در مغز

هچندین سال، تقریبا 11 درصد آمریکایی ها تپش قلب و احساسات بیمارگونه ترس شدید را تجربه می کنند که مشخصه حمله پانیک است.1 اگرچه برخی از درمانها برای اختلال هراس، از جمله بنزودیازپینها و رواندرمانی وجود دارد، اما درک ناقص از تفاوتهای بین اضطراب، ترس، و هراس و نوروبیولوژی زیربنای این حالتهای هیجانی مانع از توسعه درمانهای هدفمندتر میشود.
حالا یک متخصص مغز و اعصاب سونگ هان و تیم تحقیقاتی او در موسسه مطالعات بیولوژیکی سالک یک یک مسیر پانیکوژن جدید در اعماق مغز قرار گرفته است2 بررسی استراتژیهایی برای سرکوب فعالیت این مسیر با مداخلات دارویی یا رفتاری ممکن است به توسعه درمانهای جدید برای بیماران مبتلا به اختلال پانیک کمک کند.
یکی از چیزهایی که در مورد این مقاله هیجانانگیز بود، ابزار و فناوری آن بود [they used]. از نظر کاری که آنها توانستند برای شناسایی مدارهای بسیار خاص در مغز انجام دهند، بسیار شگفت انگیز بود.” سایاموونگ بانوج، یک نوروبیولوژیست در دانشگاه ورمونت که در این مطالعه شرکت نداشت. آنها واقعاً مدار جدیدی را شناسایی کرده اند که من قبلاً از آن اطلاعی نداشتم.
در حالی که یک توده کوچک بادام شکل از بافت به نام آمیگدال اغلب با واکنش ترس مرتبط است، هان گفت که مدار عصبی ترس بسیار فراتر از یک ساختار واحد گسترش می یابد. این درک دقیق تر از ماشین ترس مغز توسط دو مطالعه در سال 2010 بر روی افراد مبتلا به آسیب آمیگدال دو طرفه برجسته شد. این افراد انجام دادند من احساس ترس نمی کنم هنگامی که در معرض تهدیدات خارجی مختلف، از جمله مارهای زنده، خانه های خالی از سکنه، یا کلیپ های فیلم ترسناک قرار می گیرند.3 با این حال، محققان از اینکه شرکت کنندگان این کار را انجام دادند، شگفت زده شدند من احساس ترس می کنمو حتی با تجربه وحشت زدگیدر پاسخ به تهدیدات رهگیری که شامل اختلال در وضعیت داخلی بدن است.4.5 بنابراین، به نظر می رسد که برخی از انواع ترس به آمیگدال نیاز دارند، در حالی که برخی دیگر نیازی به آمیگدال ندارند.
در مطالعات بیماران مبتلا به آسیب آمیگدال، محققان از دی اکسید کربن (CO2) استنشاق، که باعث افزایش CO در خون می شود2، از طریق وضعیت داخلی بدن سیگنال خطر را نشان دهد. این CO2حالت ترس القا شده قبلاً با اختلال پانیک همراه بود. اگرچه حملات پانیک به طور طبیعی معمولاً با CO بالا در خون ایجاد نمی شوند2محققان بر این باورند که احتمالاً شباهتهایی در مکانیسمهای زمینهای وجود دارد، زیرا افراد مبتلا به اختلال پانیک به CO2 حساس هستند.2 در مقایسه با گروه های کنترل و آنهایی که با دیگران هستند اختلالات خلقی.6،7 محققان شروع به این سوال کردند که آیا اختلال هراس ممکن است توسط مسیرهای عصبی مستقل از فعالیت آمیگدال کنترل شود.

Sukjae Kang (سمت چپ) و Sung Han (راست)، عصب شناسان در موسسه تحقیقات بیولوژیکی Salk، مدارهای عصبی مسئول رفتار هراس را مطالعه کردند.
موسسه سالک
پس از آن، هان گفت: “مردم شروع به فکر کردند که شاید اختلال هراس ممکن است با اختلالات اضطرابی معمولی متفاوت باشد.” در واقع، در حالی که هر دو اختلال اضطراب فراگیر و اختلال هراس با نگرانی بیش از حد مشخص می شوند، اختلال پانیک همچنین شامل دوره های کوتاهی از ترس شدید همراه با علائم فیزیولوژیکی مانند عرق کردن، حالت تهوع، سرگیجه و تنگی نفس است. با این حال، هان گفت، مکانیسمهای عصبی زیربنای این تفاوتها شناسایی نشدهاند.
Hammack به طور مشابه خاطرنشان کرد که تفاوتهای بین اضطراب، ترس و هراس هنوز موضوع بحث در این زمینه است. این مکالمه ای است که من تقریباً هر هفته در جلسه آزمایشگاهی خود دارم. این چیزها دقیقاً چه هستند، خیلی روشن نیست.»
اگر آمیگدال برای هراس حیاتی نباشد، چه ساختار مغز دیگری ممکن است این رفتار را هدایت کند؟ هان استدلال کرد که هسته جانبی parabrachial (PBL) یک نامزد امیدوارکننده است. این ناحیه از ساقه مغز نقش مهمی در به ترس پاسخ دهید و توسط فعال می شود داروهای تحریک کننده وحشت.8،9
PBL حاوی نورون های زیادی است که پلی پپتید فعال کننده آدنیلات سیکلاز هیپوفیز را تولید می کنند.PACAP)، یک پپتید سیگنال دهنده که واسطه نیز می شود به ترس پاسخ دهید.10،11 محققان با استفاده از برچسب زدن فلورسنت، دو جمعیت مجزا از نورون های PBL بیانگر PACAP را ترسیم کردند. یک گروه به آمیگدال می رود، در حالی که گروه دیگر به ناحیه ساقه مغز دیگری به نام رافه پشتی (DR) می پردازد. از آنجایی که آنها قبلا می دانستند که هراس به آمیگدال نیازی ندارد، آنها مطالعه گروه دوم نورون ها را انتخاب کردند که آن را PACAP نامیدند.PBL→DR نورون ها
هنگامی که محققان موش ها را در معرض شرایطی قرار دادند که باعث وحشت در انسان می شود – یا CO2 یا دارویی به نام FG-7142—PACAPPBL→DR نورون ها با فعالیت می درخشند. از نظر فیزیولوژیکی، نسخه موشی پانیک نیز شامل بی حرکتی و افزایش تعداد تنفس است. زمانی که موشها را واداشتند تا صدایی را با شوک پا مرتبط کنند – که اغلب به عنوان یک مدل حیوانی ترس یا اضطراب دیده میشود – فعالیت این نورونها در واقع کاهش یافت، که نشان میدهد جمعیتهای عصبی مختلف به این دو نوع محرک متفاوت پاسخ میدهند.
محققان سپس نشان دادند که فعالسازی اپتوژنتیک این نورونها منجر به رفتار وحشتمانند میشود، در حالی که مهار کموژنتیک باعث کاهش هراس حتی در مواجهه با CO میشود.2 استنشاق آنها اهمیت این مسیر را با دستکاری نورونهای DR که ورودیهای نورونهای تولیدکننده PACAP را دریافت میکردند، تأیید کردند. مهار شیمی ژنتیکی این نورون ها یا محاصره دارویی مستقیم گیرنده های PACAP آنها نیز پاسخ های هراس را کاهش می دهد. تعریف این مسیر پانیکوژن و مولکول های سیگنال دهی مربوط به آن به اهداف درمانی بالقوه برای اختلال هراس اشاره می کند.
“این [study] نه تنها یک مدار جدید، بلکه برخی مکانها را فراهم میکند که مدار وحشت میتواند با برخی از ترس و اضطراب تعامل داشته باشد. [circuits]هاموک گفت.
هان مشتاق است به کاوش در ارتباط بین این مدارهای مختلف مغز ادامه دهد. هان گفت: «در این مطالعه، ما نشان دادیم که نورونهای PACAP در هسته جانبی پارابراکیال ورودی مهاری را از هسته مرکزی آمیگدال دریافت میکنند. بنابراین، سؤال بعدی ما [focuses on] این ورودی بازدارنده به نورون های PACAP parabrachial. این مدار چگونه به پانیکوژنز کمک می کند؟
به طور خاص، او میخواهد تعیین کند که آیا محرکهایی که هسته مرکزی آمیگدال را فعال میکنند میتوانند فعالیت نورونهای PACAP را در PBL سرکوب کنند، و این فرضیه را بررسی میکند که ترس میتواند وحشت را سرکوب کند. در حالی که این هنوز حدس و گمان است، هان گفت که به طور بالقوه می تواند به توسعه درمان های رفتاری جدید کمک کند. اگر یک محرک خفیف بد، مانند یک شوک کوچک یا یک تصویر ترسناک، بتواند حملات پانیک را محدود کند، ممکن است برای افراد مبتلا به اختلال پانیک مفید باشد.
منابع
- Kessler RC و همکاران اپیدمیولوژی حملات پانیک، اختلال پانیک و آگورافوبیا در تکرار مطالعه ملی همبودی. قوس. ژنرال روانپزشکی. 2006؛ 63 (4): 415-424.
- کانگ اس جی و همکاران یک مسیر PACAPergic پونتومزانسفالیک که زمینهساز علائم رفتاری و جسمی شبه وحشت در موش است. Nat Neurosci. 2024; 27 (1): 90-101.
- Feinstein JS و همکاران آمیگدال انسان و برانگیختن و تجربه ترس. Curr Biol. 2011; 21 (1): 34-38.
- Feinstein JS و همکاران ترس و وحشت در افراد مبتلا به آسیب دو طرفه آمیگدال. Nat Neurosci. 2013; 16 (3): 270-272.
- خلسا اس اس و دیگران. اضطراب پانیک در انسان با ضایعات آمیگدال دو طرفه: القای دارویی از طریق مسیرهای بینابینی قلبی تنفسی. J Neurosci. 2016; 36 (12): 3559-3566.
- پرنا جی و همکاران چالش 35% CO2 برای اختلالات وحشت و خلق و خو. مجله اختلالات عاطفی. 1995؛ 33 (3): 189-194.
- گورمن جی ام و همکاران تغییرات فیزیولوژیکی در طی استنشاق دی اکسید کربن در بیماران مبتلا به اختلال هراس، افسردگی اساسی و اختلال نارسایی پیش از قاعدگی: شواهدی برای مکانیسم ترس مرکزی. قوس. ژنرال روانپزشکی. 2001؛ 58 (2): 125-131.
- Jaramillo AA و همکاران. خطر و فاجعه: مدارهای آمیگدال گسترش یافته پارابراکیال. نوروفارماکولوژی. 2021؛ 198:108757.
- سینگوالد ان، شارپ تی. اهداف عصبی آناتومیکی داروهای ضد اضطراب در مغز عقب که توسط ایمونوسیتوشیمی Fos نشان داده شده است. عصب شناسی. 2000؛ 98 (4): 759-770.
- Velasco ER و همکاران PACAP-PAC1R انقراض ترس را از طریق هیپوتالاموس شکمی تعدیل می کند. Nat Commun. 2022; 13: 4374.
- استیونز جی اس و همکاران پلی مورفیسم ژن گیرنده PACAP بر پاسخ های ترس در آمیگدال و هیپوکامپ تأثیر می گذارد. Proc Natl Acad Sci USA. 2014; 111 (8): 3158-3163.




