مقالات

Buzz Lightyear در 30 سالگی: چگونه مشهورترین اسباب بازی پرنده علمی تخیلی ما را به بی نهایت و فراتر برد


آل جولسون در The Jazz Singer با صدای بلند صحبت می کند، دوروتی در جادوگر شهر اوز به سمت تکنیکالر می رود، نئو در ماتریکس سرعت گلوله ها را کاهش می دهد… به عنوان اولین فیلم کاملاً کامپیوتری، جایگاه بازی اسباب بازی در میان تغییرات سینما تضمین می شود، حتی اگر یک فیلم انتقادی و تجاری در سال 1995 باشد. البته، و در عرض چند سال کوتاه، انیمیشن‌های مبتنی بر پیکسل‌ها در شرف تبدیل دو بعدی قبلی خود بودند، زیرا کارتون‌های سنتی دست‌کش شبیه اخبار دیروز در دنیای جدید شکل‌گرفته از نوآوری‌های پیکسار شدند.

اما رسانه تنها دلیل شکستن قالب The Toy Game نیست. اگرچه دیزنی (که برای توزیع فیلم قرارداد امضا کرد) اخیراً موفقیت‌های زیادی در گیشه به دست آورده بود و فرمول افسانه‌ای را که توسط سفید برفی، سیندرلا، زیبای خفته و بقیه رایج شده بود، احیا کرد، اما پیکسار رویکرد متفاوتی در پیش گرفت. در تضاد کامل با پری دریایی کوچک، زیبا و هیولا، و علاءالدین، آنها تصمیم گرفتند داستانی کاملاً جدید و پر از مجموعه ای از شخصیت های به یاد ماندنی را روایت کنند. هرگز آهنگ را وارد کنید – موسیقی متن رندی نیومن به طور قطع غیرمعمول است.

و در زمانی که کارتون‌های روی پرده بزرگ به احتمال زیاد نوجوانان پیش از نوجوانی را هدف قرار می‌دادند – و اغلب برای والدینشان شکنجه می‌کردند – بازی اسباب‌بازی با فیلم‌نامه‌ای هوشمندانه و بسیار قابل نقل و با جذابیت بین نسلی، از نقش سیمپسون‌ها (در آن زمان در اوج خود) پیروی کرد.

(تصویر: دیزنی/پیکسار)

در قلب این معجون عفونی، یکی از بزرگ‌ترین بازی‌های دوگانه در تاریخ سینما قرار دارد، دو نفره ناهماهنگی که با خوشحالی می‌توانند با والتر ماتائو و جک لمون از زوج عجیب، ریگز و مورتاگ از اسلحه مرگبار و مولدر و اسکالی از The X-Files روبرو شوند – هر چند که برای رسیدن به همسن‌شان مشکل دارند.


Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا