Buzz Lightyear در 30 سالگی: چگونه مشهورترین اسباب بازی پرنده علمی تخیلی ما را به بی نهایت و فراتر برد

آل جولسون در The Jazz Singer با صدای بلند صحبت می کند، دوروتی در جادوگر شهر اوز به سمت تکنیکالر می رود، نئو در ماتریکس سرعت گلوله ها را کاهش می دهد… به عنوان اولین فیلم کاملاً کامپیوتری، جایگاه بازی اسباب بازی در میان تغییرات سینما تضمین می شود، حتی اگر یک فیلم انتقادی و تجاری در سال 1995 باشد. البته، و در عرض چند سال کوتاه، انیمیشنهای مبتنی بر پیکسلها در شرف تبدیل دو بعدی قبلی خود بودند، زیرا کارتونهای سنتی دستکش شبیه اخبار دیروز در دنیای جدید شکلگرفته از نوآوریهای پیکسار شدند.
اما رسانه تنها دلیل شکستن قالب The Toy Game نیست. اگرچه دیزنی (که برای توزیع فیلم قرارداد امضا کرد) اخیراً موفقیتهای زیادی در گیشه به دست آورده بود و فرمول افسانهای را که توسط سفید برفی، سیندرلا، زیبای خفته و بقیه رایج شده بود، احیا کرد، اما پیکسار رویکرد متفاوتی در پیش گرفت. در تضاد کامل با پری دریایی کوچک، زیبا و هیولا، و علاءالدین، آنها تصمیم گرفتند داستانی کاملاً جدید و پر از مجموعه ای از شخصیت های به یاد ماندنی را روایت کنند. هرگز آهنگ را وارد کنید – موسیقی متن رندی نیومن به طور قطع غیرمعمول است.
و در زمانی که کارتونهای روی پرده بزرگ به احتمال زیاد نوجوانان پیش از نوجوانی را هدف قرار میدادند – و اغلب برای والدینشان شکنجه میکردند – بازی اسباببازی با فیلمنامهای هوشمندانه و بسیار قابل نقل و با جذابیت بین نسلی، از نقش سیمپسونها (در آن زمان در اوج خود) پیروی کرد.
در قلب این معجون عفونی، یکی از بزرگترین بازیهای دوگانه در تاریخ سینما قرار دارد، دو نفره ناهماهنگی که با خوشحالی میتوانند با والتر ماتائو و جک لمون از زوج عجیب، ریگز و مورتاگ از اسلحه مرگبار و مولدر و اسکالی از The X-Files روبرو شوند – هر چند که برای رسیدن به همسنشان مشکل دارند.
وودی (شغل: گاوچران) و باز لایت یر (شغل: محیط بان فضایی) یین یانگ دیگری هستند، یا – به قول دکتر ایول – مانگوس به مار دیگری. تصور یکی بدون دیگری سخت است، اگرچه نیمه علمی-تخیلی معادله اول در میان برابر است، دقیقاً همان بالا با بزرگترین خلاقیت های کمیک 30 سال گذشته.
مانند تلویزیون کلاسیک کودکان بریتانیایی “باگپوسبازی اسباببازی مبتنی بر یک فرض ساده است، سؤالی که کودکان نسلها از آن میپرسند: چه میشود اگر اسباببازیهای من در حالی که من نگاه نمیکنم زنده شوند؟ جهانی وجود دارد که در آن به نوعی شبیه کابوس است – اسباب بازی های من در اختیار هستند! به جن گیر زنگ بزن! – اما پیکسار تضمین می کند که این ایده به اندازه هر چیز دیگری در کاتالوگ دیزنی جادویی است.
در ابتدای فیلم، بازی اندی سلسله مراتب مشخصی دارد، مجموعهای از چهرههای اکشن، قلکها و بازیهایی که همگی با دیکتاتوری خوش اخلاق وودی مطابقت دارند. اما Buzz Lightyear (نام او از فضانورد آپولو الهام گرفته شده است باز آلدرین) نوعی اسباب بازی است که می تواند جلب توجه کند.
او شخصیت پلاستیکی مدلسازی شدهای است که هر کودک هشت ساله دوست دارد با آن بازی کند: او یک کلاه ایمنی جمعشونده دارد، در تاریکی میدرخشد، لیزر روی مچ دستش یک LED درخشان است، او مجهز به یک حرکت حمله کاراته عالی است و – با فشار دادن یک دکمه – “بالهای فضایی پرفشار” او باز است.
ناگهان، توانایی وودی برای فریاد زدن “ماری در چکمه های من وجود دارد” زمانی که شما نخ را روی پشت او می کشید، چندان عالی به نظر نمی رسد. این بازتابی هوشمندانه از شیوهای است که جنگ ستارگان در سال 1977 به وسترن احساس کهنهمُد بودن میداد – همانقدر که وودی از عادیهای جدید متنفر است، باز هم همیشه قرار بود شماره یک اندی در دهه 90 باشد.
با این حال، چیزی که Buzz را از بقیه اعضای اتاق اندی متمایز می کند، عدم آگاهی کامل او از این است که او در واقع اسباب بازی یک کودک است. در ذهن او، او یک تکاور فضایی واقعی است که توسط Star Command برای نجات جهان از دست امپراتور زورگ و یک سلاح مخفی با ظرفیت مخرب برای نابود کردن یک سیاره کامل فرستاده شده است. Buzz اطلاعات مورد نیاز خود را برای آشکار کردن یک نقطه ضعف خود آورده است – او یا حقیقت را می گوید یا تهیه کنندگانش در آستانه دریافت نامه ای عصبانی از لوکاس فیلم هستند.
این مغالطه سرچشمه کمدی بزرگ است. برای Buzz، اتاق اندی دنیایی بیگانه است و افرادی مانند هام، مستر سیب زمینی هد و رکس – که به زبان بازز با نامهای “خوک شکاف”، “مرد گیاهی” و “مرد مارمولک” نیز شناخته میشوند – ساکنان دوستانه آن هستند. یک وودی آشکارا خصمانه در نقش پیرمردی کوتهنگر بازی میکند که ایدههای جدید را در قسمتی از سریال خفه میکند.Star Trek: The Next Generation“.
تبدیل Buzz به یک قهرمان شوخی، یک اسباب بازی علمی تخیلی که هرگز با ریشه های زمینی خود کنار نمی آید، آسان است. اما این رنجر فضایی با بسیاری از ویژگیهای اضافی از جعبه بیرون میآید که اکثر شخصیتهای لایو اکشن را پشت سر میگذارد – آن CGهای پیشگامانه تنها چیزی در مورد بازی اسباببازی نیستند که بهطور شگفتانگیزی سهبعدی به نظر میرسند.
تا حد کمال متحرک است – هیچ کس مانند Buzz Lightyear حرکت می کند – و تک لاینرهایی را ارائه می دهد که برای آنها جان باختند: “تو یک پسر کوچک غمگین و عجیب و غریب هستی، و من برایت متاسفم” سزاوار جایگاهی در تالار مشاهیر فیلم است. در همین حال، تیم آلن درک اینکه چرا بیلی کریستال (که صداپیشگی مایک وازوفسکی را در «Monsters, Inc.» انجام داد) از رد کردن شانس بازی در Buzz را آسان می کند. آلن یکی از بهترین اجراهای آوازی تمام دوران را ارائه میکند، که بدون زحمت از خندههای بزرگ به رقتانگیز شدید حرکت میکند.
مهمتر از همه، Buzz بسیار بیشتر از یک شخصیت کمدی است – او حتی زمانی که یک آگهی تلویزیونی تأیید می کند که بدترین کابوس های او واقعی هستند، به یک شخصیت واقعا تراژیک (اکشن) تبدیل می شود: او واقعا یک اسباب بازی است، نه یک کابوس پرواز. اگر وودی گناهکار در پایین ترین نقطه Buzz قرار نمی گرفت، ممکن بود رنجر فضایی سقوط کرده روزهای خود را به عنوان خانم نسبیت سپری می کرد و دارجلینگ را در یک پیش بند کوچک زیبا با خواهر کوچک سید قاتل، هانا می نوشید. حتی در آن زمان، نیاز به یک صحبت حماسی حماسی از سوی یک گاوچران ناامن است (تحلیل غیر همدلانه ممکن است وودی را به عنوان شخصیت شرور قطعه انتخاب کند) تا باز را متقاعد کند که اگرچه او بدون شک یک اسباب بازی است، اما بدون شک باحال ترین اسباب بازی اطراف است.
این وضعیت زمانی در زندگی واقعی تایید شد که اکشن فیگورهای واقعی Buzz Lightyear به یکی از پرطرفدارترین اسباببازیهای اواخر دهه 90 تبدیل شدند – Buzz حتی به بازیهای اسباببازی همکار Mr Potato Head، Barbie و Etch A Sketch در پیوست. لیست 100 اسباب بازی برتر تمام دوران توسط مجله تایم. (احتمالا بهتر است این موضوع را به وودی نگویید…)
Buzz ستاره اصلی اتاق بازی اندی بود، پیش درآمدی برای اسپین آف انیمیشن خودش، Buzz Lightyear of Star Command، و الهام بخش متای فوق العاده پیکسار شد.سال نوری“، که قرار است الهامبخش کارتون باشد که الهامبخش اسباببازی بود که به ستاره “بازی اسباببازی” تبدیل شد.بازی اسباب بازی ها 5همچنین – هرگز نمیتواند جذابیت جسورانه و بینظیر اولین بازی خود در سال 1995 را به دست آورد. زیرا وقتی صحبت از محیطبانهای فضایی پلاستیکی با توهمات عظمت به میان میآید، معلوم میشود که آنها را کاملاً مانند گذشته نمیسازند.
هر چهار فیلم Toy Story و Lightyear در Disney+ در ایالات متحده و بریتانیا در دسترس هستند.
*بله، می دانیم که برای سالگرد واقعی فیلم یک هفته تاخیر داریم. سردبیر ما ایان را به خاطر به هم ریختن تاریخ ها سرزنش کنید.




