مقالات

RNA سطح سلول به حرکت نوتروفیل ها کمک می کند



آرتصور می شود NA نوعی مولکول است که در خانه می ماند و اغلب به راحتی در داخل سلول قفل می شود. بنابراین وقتی مولکول‌های RNA روی سطح چندین نوع سلول کشف شد، محققان به این فکر کردند که این مولکول‌ها چه هدفی می‌توانند داشته باشند. یک مطالعه اخیر یکی از عملکردهای آنها را نشان داد: بسیج سلول های ایمنی به بافت ملتهب. 1

منتشر شده در ماه گذشته در سلولتیمی از دانشگاه ییل به رهبری یک متخصص ژنتیک جون لو و فارماکولوژیست دیانکینگ وو توضیح می دهد که چگونه RNA سطح سلول به نوتروفیل ها کمک می کند تا به سلول های اندوتلیال متصل شوند و به بافت نفوذ کنند. حذف مولکول‌ها از رسیدن سلول‌های ایمنی به محل‌های التهابی در موش‌ها جلوگیری می‌کند و نقش آن‌ها را در پاسخ سیستم ایمنی به تهدیدات بالقوه برجسته می‌کند.

پس از اینکه برای مدت طولانی یک راز باقی ماند، توجه محققان به عملکردهای RNA سطح سلولی دلگرم کننده است. کارولین برتوزی، یک بیوشیمیدان دانشگاه استنفورد که در مطالعه جدید شرکت نداشت. “من واقعا هیجان زده هستم که این گروه شروع به فکر کردن در مورد آن کردند [them] به عنوان یک واسطه بالقوه نوتروفیل.

شواهدی برای RNA سطح سلول اولین بار در جهان ظاهر شد در سال 2020 هنگامی که آنها بر روی سلول های ایمنی در خون انسان کشف شدند.2 سال بعد، گروه برتوزی مولکول‌هایی را کشف کردند که سطح سلول‌های سرطانی و سلول‌های بنیادی محل زندگی آنها را پر می‌کردند. به یک زنجیره قند جوش داده شده است.3 به نظر می رسد مانند گلیکوپروتئین ها و گلیکولیپیدها، این دسته جدید از مولکول ها به نام glycoRNA ها به گیرنده های ایمنی متصل می شوند که نشان دهنده عملکردهای تنظیم کننده ایمنی بالقوه است.

وقتی لو به این اسناد رسید، با دوز سالمی از شک پاسخ داد. در نهایت، او استدلال کرد، هر RNA یافت شده باید توسط RNase ها، آنزیم های تجزیه کننده RNA که در پلاسمای خون پرسه می زنند، شکافته شود.

“من تعجب کردم که چگونه ممکن است. در آن زمان ما یک فوق دکترا داشتیم که به آزمایشگاه ملحق شد و گفتیم شاید بخواهید دو ماه وقت بگذارید و ثابت کنید اشتباه می کنند و سپس به سراغ چیز دیگری بروید.

تیم او با استفاده از یک نشانگر شیمیایی به نام بیوتین برای برچسب زدن تمام زنجیره‌های قند موجود در سطح نوتروفیل‌ها، برچسب‌گذاری گلیکوپروتئین‌ها، گلیکولیپیدها و – به طور بالقوه – glycoRNAs شروع به کار کرد. آنها بدون پارگی غشای سلولی، RNA را از سلول‌های نشاندار شده خالص کردند و سپس RNase را در غلظت‌های بسیار بالاتر از غلظت‌هایی که معمولاً در بدن انسان یافت می‌شود، اعمال کردند. اگر آنزیم سیگنال بیوتین را کاهش دهد، برخی از قندهای سلول باید به RNA خارج سلولی متصل شوند. در کمال تعجب لو، سیگنال ناپدید شد و وجود گلیکور RNA را در سطح سلول تایید کرد.

اگر glycoRNA ها عملکردهای مشابهی با گلیکوپروتئین ها و گلیکولیپیدها داشته باشند، ممکن است به سلول های ایمنی کمک کنند تا به مکان های التهابی برسند. برای آزمایش این، محققان برخی از نوتروفیل ها را قرمز رنگ کردند و گلیکور RNA های خارج سلولی آنها را با استفاده از RNase تجزیه کردند. آنها نوتروفیل های دیگر را سبز رنگ کردند اما RNA های سطح آنها را دست نخورده باقی گذاشتند. پس از تزریق سلول‌های رنگ‌شده به موش مبتلا به التهاب شکمی، تیم لو دریافتند که سلول‌های بدون glycoRNA کمتر به معده می‌رسند.

برای نفوذ به بافت، نوتروفیل ها ابتدا باید به سلول های خارجی بچسبند و سپس از چندین لایه سلولی عبور کنند. لو تعجب کرد که آیا glycoRNA ها در هر دو مرحله این فرآیند نقش دارند یا خیر، بنابراین تیم او نوتروفیل ها را در یک طرف یک لایه اندوتلیال کشت شده و یک ماده جذب کننده شیمیایی را در طرف دیگر قرار داد. سلول های ایمنی فاقد glycoRNA چسبندگی کمتر و کاهش مهاجرت در لایه سلولی را در شرایط آزمایشگاهی نشان می دهند. بدون سد اندوتلیال، سلول‌ها به طور طبیعی مهاجرت می‌کنند، که نشان می‌دهد گلیکوRNA‌ها بر تحرک سلول تأثیری ندارند.

محققان برای کشف اینکه چگونه گلیکوران‌های نوتروفیل واسطه اتصال به سلول‌های اندوتلیال هستند، این مولکول را به اجزای قند و RNA آن جدا کردند. اشباع همان سیستم کشت سلولی با گلیکان ها مهاجرت سلول های ایمنی را از طریق لایه اندوتلیال مسدود کرد، در حالی که اشباع RNA هیچ تاثیری نداشت. یافته‌ها نشان می‌دهند که – مشابه سایر گلیکوکونژوگه‌ها – بخش گلیکان به سلول‌های اندوتلیال می‌چسبد، در حالی که RNA قند را به غشاء متصل می‌کند.

محققان توضیح دادند که با خدمت به عنوان یک داربست، توالی واقعی RNA – حداقل در این زمینه – اهمیت کمتری به نظر می رسد. لو گفت: «برای یک عملکرد مبتنی بر توالی نیز می‌توان زندگی پنهانی وجود داشت. “این فقط نوک کوه یخ است.”

محققان این سوال را مطرح کردند که آیا glycoRNA ها از داخل سلولی منشأ می گیرند یا از قطعات ضبط شده خارج سلولی آزاد شده توسط سلول های در حال مرگ. برای بررسی این موضوع، آنها دوباره گروه‌هایی از نوتروفیل‌ها را قرمز یا سبز برچسب‌گذاری کردند. آنها از نظر شیمیایی glycoRNA را فقط روی سلول های سبز نشان دادند. پس از کشت سلول ها با هم به مدت سه روز، تیم نشانگرهای شیمیایی را فقط بر روی سلول های سبز یافتند که نشان می دهد RNA به جای انتقال از محیط بیرون، در داخل تولید شده است.

توالی‌یابی مولکول‌های glycoRNA نتایجی را برای RNA ریبوزومی، RNA انتقالی و RNA‌های هسته‌ای کوچک نشان داد، که نشان می‌دهد ممکن است آن‌ها قطعاتی از اسیدهای نوکلئیک غیرکدکننده باشند. با این حال، قوانینی که تعیین می کنند کدام قطعات RNA به غشاء ختم می شوند و چگونه از تخریب محافظت می شوند، روشن نیستند.

اینها سوالاتی هستند که تیم ییل امیدوار است در کارهای آینده به آنها بپردازد. محققان همچنین قصد دارند بررسی کنند که آیا بیان glycoRNA در حالات مختلف بیماری تغییر می کند یا خیر. اما به دلیل عدم وجود روش‌های تشخیص بلادرنگ، این یک چالش آزمایشی خواهد بود. وو گفت: قبل از اینکه بتوانیم به بسیاری از این سؤالات پاسخ دهیم، روش ها باید بهبود یابند.

منابع

  1. ژانگ ان و همکاران RNA های سطح سلولی جذب نوتروفیل را کنترل می کنند. سلول. 2024; 187: 846-860.
  2. هوانگ ن و همکاران نمایش طبیعی RNA کدگذاری شده با هسته روی سطح سلول و تاثیر آن بر تعاملات سلولیژنوم بیول. 2020؛ 21225.
  3. فلین RA، و همکاران. RNA های کوچک با N-گلیکان اصلاح شده و بر روی سطح سلول های زنده نمایش داده می شوند. سلول. 2021؛ 184، 3109-3123.e22.



Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا