Supernovs ممکن است باعث ایجاد تغییرات تهدیدآمیز در آب و هوای سرزمین باستانی شود. دانشمندان می گویند که می تواند تکرار شود

تحقیقات جدید نشان می دهد که مرگ انفجاری ستارگان عظیم ، معروف به Supernovae ، ممکن است تأثیرات چشمگیری بر آب و هوای سیاره ما در طول تاریخ دوردست خود داشته باشد. بررسی حوادث تاریخی این وقایع می تواند به دانشمندان کمک کند تا چنین رویدادهایی را در آینده پیش بینی کنند و برای آنها آماده شوند.
این ماواره ها وقتی ستاره هایی که بسیار عظیم تر از خورشید هستند به پایان منابع سوخت هسته ای خود می رسند و دیگر نمی توانند در برابر گرانش خودشان پشتیبانی شوند. فروپاشی کامل گرانشی که نتایج باعث ایجاد یک ستاره نوترونی یا سیاه چاله می شود ، و همچنین انفجار انرژی و ذرات پر فشار را ارسال می کند ، که در برخی موارد می تواند سیستم های ستاره ای و کل کهکشان ها را پشت سر بگذارد.
تخمین زده می شود که اگر ابرنواختر در حدود 30 سال نوری در سیاره ما رخ دهد ، جو ما به زور پاره می شود و کل زندگی زمین می میرد. به این ترتیب ، این مبتنی بر این است که اگر یک ستاره عظیم در طی صدها سال نوری روی زمین منفجر شود ، این انفجار کیهانی ممکن است کشنده نباشد ، اما می تواند منجر به تغییرات شدید در جو ما شود.
“ما یک تغییر شدید در محیط در تاریخ زمین داریم ،” نویسنده تحقیقات و محقق ارشد انستیتوی مطالعات قطب شمال و آلپین ، رابرت براکنریج ، در بیانیه ای گفت. این جامد است ، ما این تغییرات را می بینیم. بنابراین ، چه چیزی باعث ایجاد آنها شد؟
“هنگامی که ابرنواخترهای نزدیک در آینده ، تابش می تواند تأثیر چشمگیری بر جامعه بشری داشته باشد. ما باید درک کنیم که آیا آنها واقعاً در گذشته تغییراتی در محیط ایجاد کرده اند.”
Brakenridge به سختی اولین کسی است که به احتمال بروز حوادث گذشته و آینده ابرنواخترها که بر جو زمین تأثیر می گذارد ، نگاه می کند.
با این حال ، مطالعات گذشته بر فیزیک در پشت چنین حادثه متمرکز است. به جای انجام این کار ، ماریثن سعی کرد این نظریه ها را در شواهد تجربی به چنین رویدادهایی که هم در زمین و هم در فضا مشاهده شده است ، اعمال کند.
حلقه های درختان ضبط انفجارهای ابرنواختر را پنهان می کنند
اول ، Brakenridge به داده های تعدادی از تلسکوپ های فضایی قدرتمند که مدت هاست داده های مربوط به ویژگی های ابرنواختر را جمع آوری کرده اند ، پرداخته است.
این به محقق کمک کرد تا الگوی مفصلی را در مورد چگونگی تعامل تابش ابرنواختر با جو زمین از آنچه قبلاً ممکن بود ایجاد کند ، بسازد.
این مدل جدید نشان داده است که طغیان ناگهانی فوتونهای پر انرژی ، ذرات نور ، از لایه ازن زمین از روی ابرنواختر می خورند. این مهم است زیرا لایه ازن سیاره ما را در برابر تابش مضر از خورشید محافظت می کند.
بدون این محافظ ، تابش خورشیدی شروع به تجزیه متان در استراتوسفر می کند ، دومین لایه پایین جو زمین. این مولکول عامل اصلی اثر گلخانه ای زمینی است. این بدان معنی است که با کاهش متان ، از اثر گلخانه ای که گرما را ضبط می کند جلوگیری می شود و این منجر به خنک شدن زمین خواهد شد.
این به نوبه خود باعث می شود زمین از تابش ماوراء بنفش انرژی بالاتری از خورشید دریافت کند ، که می تواند برای زندگی بسیار مضر باشد. بنابراین ، Brakenridge پیش بینی می کند که اثرات بعدی بمب گذاری اشعه ابرنواختر ممکن است شامل ناپدید شدن حیوانات ، افزایش آتش سوزی و خنک کننده جهانی باشد.
این واقعیت که به نظر می رسد زمین در حال حاضر با تابش از یک ابرنواختر در این نزدیکی (Phew!) بمباران نمی شود ، بدین معنی است که این مدل را نمی توان در زمان واقعی آزمایش کرد. این امر باعث شد تا به رکورد زمین شناسی زمین برای شکار حوادث گذشته برسد.
حلقه های چوبی که می توانند شرایط جوی باستانی را نشان دهند ، به ویژه برای دانشمندان مفید بودند. این امر به این دلیل است که درختان کربن را از جو در تنه های خود جذب می کنند ، که در آن حلقه ها در حالی که درخت رشد می کند شکل می گیرد و تابش اشعه ابرنواخت باید منجر به افزایش ایزوتوپهای کربن رادیواکتیو در جو سیاره ما شود.

Brakenridge سوابق حلقه های درختان را بررسی می کند و حدود 15000 سال را طی می کند و متوجه 11 سنبله در افسانه های کربن رادیواکتیو می شود. محقق این نظریه را تصور می کند که این سنبله ها می توانند 11 برابر زمین مطابقت داشته باشند ، که با تابش ابرنواختر منفجر شده است.
بریسنریج گفت: “رویدادهایی که ما می دانیم ، در اینجا روی زمین ، در زمان مناسب و شدت مناسب هستند.”
در حال حاضر ، دانشمند نمی تواند کاملاً اطمینان داشته باشد که این سنبله ها با ابرنواختر همراه هستند.
یکی دیگر از مقصر احتمالی آن دسته از سنبله هایی که باید از بین بروند ، بزرگنمایی خورشیدی از خورشید است. برای از بین بردن این فرصت ، محققان می توانند این نتایج حلقه های چوبی را با شواهد بسته در سایر منابع زمین شناسی مانند هسته های یخ و لجن کف اقیانوس بررسی کنند.
اکتشاف بیشتر در مورد ارتباط احتمالی بین تابش ابرنواختر و جو زمینی می تواند به بشریت کمک کند تا برای وقایع آینده آماده شود.
این امر به ویژه می تواند مناسب باشد که ستاره نزدیک غول قرمز ، معروف به Betelgeuse ، که در حدود 700 سال نوری واقع شده است ، به Supernova می رود. این قرار است طی 100000 سال آینده اتفاق بیفتد.
مارسناژ نتیجه گرفت: “همانطور که ما در مورد نزدیکی های خود اطلاعات بیشتری کسب می کنیم ، توانایی پیش بینی در واقع وجود دارد.” “این مدل سازی و نظارت بیشتر از اخترفیزیک گرایان را به طور کامل در معرض قرار گرفتن در معرض زمین در برابر چنین رویدادهایی خواهد دانست.”
تحقیقات این تیم در ماه ژوئن نسخه ای از مجموعه مقالات ماهانه انجمن نجوم سلطنتی منتشر شد.


