آیا بقایای یک دنباله دار “مرده” هنوز در منظومه شمسی وجود دارد؟ اخترشناسان 6 سال بعد به جستجو ادامه می دهند

سرنوشت دنبالهداری که پیشبینی میشد از نزدیکی زمین میگذرد، پنج سال پس از فروپاشی چشمگیر آن در منظومه شمسی درونی همچنان یک راز باقی مانده است – اما برخی از ستارهشناسان بر این باورند که بخشی از آن ممکن است هنوز در بیرون باشد.
در آغاز سال 2020 ستاره شناسان مسافر یخ را کشف کردندبا نام C/2019 Y4 ATLAS شناخته میشود و پیشبینی کرد که میتواند منظرهای در آسمان شب فراهم کند که قرنطینه همهگیر COVID-19 را برای همه زنده کند: دنبالهداری که با چشم غیرمسلح قابل مشاهده است که از فاصله 23 میلیون مایلی (37.5 میلیون کیلومتری) خورشید یا حدود یک چهارم فاصلهای که زمین به دور ستاره ما میچرخد. اما بعد دنباله دار به ده ها قطعه شکسترصدگران بالقوه را معلق گذاشت – و اخترشناسان را به این فکر انداخت که آیا ممکن است هنوز چیزی قابل توجه از بازدیدکننده یخی بدبخت ما باقی مانده باشد.
بقایای دنباله دار گمشده ممکن است هنوز آنجا باشد
کوردووا کویجانو و کوانژی یه و مایکل اس پی کلی از نویسندگانش در آگوست و اکتبر 2020 آسمان را اسکن کردند و به دنبال نشانهای از بقایای دنبالهدار بودند، اما فایدهای نداشت. مشاهدات با تلسکوپ اکتشافی لاول (تلسکوپ 4.3 متری در آریزونا) و تصاویر شبانه از تسهیلات ترانزیت Zviki (که هر دو شب یک بار اسکن گسترده ای از آسمان شمالی انجام می دهد و به دنبال اجرام در حال تغییر یا کوتاه مدت مانند ستاره های دنباله دار و ابرنواخترها می گردد) چیزی پیدا نکرد. اما این بدان معنا نیست که چیزی از C/2019 Y4 باقی نمانده است. ممکن است فقط به این معنا باشد که آنچه باقی مانده است کوچکتر از کوچکترین قطعه ای است که این تلسکوپ ها می توانند ببینند، که حدود نیم کیلومتر عرض دارد.
علاوه بر حل یک معمای جالب نجومی، این مطالعه جدید C/2019 Y4 سرنخ هایی را در مورد اینکه چه اتفاقی می افتد وقتی دنباله دارها در گرمای شدید نزدیک به خورشید متلاشی می شوند، و همچنین فرصتی برای مطالعه انحطاط هزاران ساله یک خانواده باستانی از دنباله دارها ارائه می دهد (C/2019 Y4 ممکن است قطعه ای از هزاران سال پیش متلاشی شده باشد. طبق یک مطالعه در سال 2021).
اخترشناسان در این مطالعه نوشتند: “سرنوشت نامشخص C/2019 Y4 یک سوال جالب را ایجاد می کند.” “چند دنباله دار ظاهراً نابود شده واقعاً به طور کامل نابود شده اند و آیا هر یک از آنها واقعاً می توانند با یک هسته منقبض شده و غیرفعال زنده بمانند؟”
در مورد C/2019 Y4، پاسخ به سوال دوم ممکن است مثبت باشد: ممکن است قطعه دنبالهداری با عرض کمتر از نیم کیلومتر همچنان مسیر طولانی والد بزرگتر خود را در اطراف ردیابی کند. خورشید.
یک پیشینه دراماتیک
دنبالهدار C/2019 Y4 ATLAS زمانی که ستارهشناسان با سیستم هشدار نهایی برخورد سیارک به زمین آن را در دسامبر 2019 برای اولین بار مشاهده کردند، فقط یک نقطه ضعیف از نور در دوردست بود. در اوایل سال 2020 خیلی سریع روشن تر شد همانطور که به سمت منظومه شمسی درونی پرواز می کرد، و ستاره شناسان با هیجان پیش بینی می کردند که می تواند با چشم غیرمسلح قابل مشاهده باشد تا زمانی که نزدیکترین فاصله خود را به زمین در اواخر ماه می انجام دهد.
و سپس، مانند همه ما، C/2019 Y4 ناگهان در اواخر آوریل 2020 از هم پاشید.
ستاره شناسان متعاقباً از تلسکوپ فضایی هابل و سایر رصدخانه ها در سراسر جهان برای پیگیری استفاده کردند. چند ده قطعه از دنباله دار متلاشی شدهدر چیزی که به نظر می رسد به چهار دسته اصلی از زباله های یخی گروه بندی شده است. اما بعداً مشخص شد که یکی از آن خوشهها مشکلی در دادهها بود و دیگری تنها چند روز دوام آورد تا اینکه کاملاً پراکنده شد. این امر دو خوشه دیگر از زباله ها به نام های Fragment A و Fragment B را به جا گذاشت.
آخرین نگاه ستاره شناسان به تکه ای از زباله های یخی C/2019 Y4 در 8 ژوئن 2020، در تصاویر فضاپیمای STEREO ناسا، نه روز پس از نزدیک ترین نزدیک شدن دنباله دار به خورشید بود. کوردووا کویجانو و همکارانش نوشتند که در آن زمان، هسته دنباله دار قطعا “کاملاً نابود شده” به نظر می رسید. سوال باقی مانده این است که بعد از این مشاهدات چه اتفاقی برای هسته اصلی افتاد.
در حال حاضر، قطعه A احتمالا چیزی بیش از یک ابر گازی به آرامی در حال انبساط و شاید چند دانه غبار نیست. در سه روز اول پس از فروپاشی، به نظر میرسد که قطعات هسته دنبالهدار سابق که قطعه A را تشکیل میدهند، حدود 70 درصد جرم خود را از دست دادهاند (زیرا، دوباره، یخ تصعید میشود، و قطعات کوچکتر تمایل دارند سریعتر از قطعات بزرگتر تصعید شوند).
درست قبل از حضیض، در اواخر ماه مه 2020، بزرگترین بخش قطعه B حدود 0.75 مایل یا 1.2 کیلومتر عرض داشت. در طی مشاهدات کوردووا کویجانو و همکارانش در اواخر آگوست و اواسط اکتبر 2020، واضح بود که “قطعه B دچار پوسیدگی بزرگ دیگری شده است”، اما هنوز مشخص نیست که چقدر. Cordova Quijano و همکارانش نتوانستند هیچ اثری از قطعه B را در دادههای Lowell یا Zwicky ببینند، که میتواند به این معنی باشد که چیزی باقی نمانده است – یا اینکه قطعه باقیمانده کمتر از نیم کیلومتر عرض دارد.
آنها نوشتند: “ما نمی توانیم از داده های موجود نتیجه بگیریم که آیا قطعات قابل توجهی هنوز وجود دارند.” رویدادهای فروپاشی مشاهده شده قطعاتی با عمر طولانی به قطر 0.3 کیلومتر تولید کردند که کوچکتر از حد تشخیص ما است.
چگونه می توان بعدی را گرفت
برای ستاره شناسان، فروپاشی چشمگیر C/2019 Y4 فرصتی نادر برای تماشای متلاشی شدن یک دنباله دار فراهم کرد. آنها تاکنون تنها چند بار توانسته اند این پدیده دراماتیک را مشاهده کنند: سه مورد تایید شده و چهار مورد فقط مشکوک. از این چهار، ستاره شناسان هیچ ایده واقعی از آنچه پس از فروپاشی رخ داده است – مانند اینکه آیا تکه های بزرگ به اندازه کافی برای خروج از منظومه شمسی داغ داخلی زنده مانده اند – ندارند – و به گفته کوردووا کویجانو و همکارانش، این بیشتر به دلیل فقدان مشاهدات بعدی برای تأیید سرنوشت دنباله دارها است.
محققان می نویسند که حدود دو یا سه ماه پس از اینکه هر دنباله دار از دید ما از پشت خورشید عبور کرد و دوباره از آن خارج شد، دیدن آن با تلسکوپ باید آسان تر می شد. این زمان عالی برای جستجوی قطعات باقیمانده – یا نبود آنها بود. چنین مشاهداتی نابودی دنبالهدارها را تایید میکند و روشن میکند که آیا قطعات کوچکتر از هستههای متلاشیشدهشان همچنان بهعنوان دنبالهدارهای کوچک به دور خورشید میچرخند.
آنها در مقاله اخیر خود نوشتند: “برای C/2019 Y4، جستجوی عمیق بلافاصله پس از اتصال خورشیدی (مانند بلافاصله پس از جستجوی اولیه کم عمق تر در اوایل آگوست 2020) می تواند به طور قطعی وضعیت باقیمانده را تعیین کند.” به همین ترتیب، جستجوهای عمیق اختصاصی در بسته کردن پروندهها مانند سه دنبالهدار دیگر مفید خواهد بود و بینشی در مورد پویایی اختلالات دنبالهدار فراهم میکند.»
برای انجام این کار برای C/20129 Y4 کمی دیر است، اما این مطالعه نشان می دهد که ستاره شناسان باید برای این نوع مشاهدات در دفعه بعدی که یک دنباله دار در مسیر خود از درون منظومه شمسی شکسته می شود، آماده باشند.




