آیا ستاره شناسان انفجار سیاهچاله را دیدند: برخورد ذره غیرممکن به زمین در سال 2023 ممکن است به ما بگوید

یک ذره غیرممکن فوق العاده پرانرژی که در سال 2023 به زمین برخورد کرد، ممکن است بقایای یک سیاهچاله اولیه در حال انفجار باشد که در طول انفجار بزرگ شکل گرفته است. اگر اینطور باشد، پس این می تواند وجود سیاهچاله های اولیه را ثابت کند، که می تواند به توضیح کمک کند که مرموزترین “چیز” در جهان، ماده تاریک، از چه چیزی ساخته شده است.
ذره مورد نظر a بود نوترینو با انرژی 100000 برابر بالاترین انرژی ذرات تولید شده توسط بزرگترین و قدرتمندترین شتاب دهنده ذرات جهان، برخورد دهنده بزرگ هادرونی (LHC). در واقع، این ذره به قدری پرانرژی بود که دانشمندان از هیچ پدیده کیهانی طبیعی که به اندازه کافی قدرتمند برای ایجاد آن باشد، بی اطلاع بودند.
کلید انفجارهای سیاهچاله، خروج آن است تشعشعات هاوکینگنوعی تابش گرمایی که به نام یک فیزیکدان نامگذاری شده است استیون هاوکینگ، که برای اولین بار وجود آن را در سال 1974 مطرح کرد. هر چه یک سیاهچاله داغ تر باشد، تشعشعات هاوکینگ سریعتر به بیرون نشت می کند، جرم خود را از دست می دهد و در نهایت در یک انفجار عظیم به زندگی خود پایان می دهد.
نکته مهم این است که هرچه یک سیاهچاله بزرگتر باشد، سردتر است و تابش گرما را به محیط اطرافش کندتر از دست می دهد. بنابراین، حتی کوچکترین سیاهچالههایی با جرم ستارهای که در پایان عمر ستارههای پرجرم به ابرنواختر تبدیل میشوند، حدود 10^67 سال طول میکشد، بسیار بیشتر از سن جهان، تا تابش کافی برای رسیدن به این مرحله انفجاری آزاد شود.
با این حال، هاوکینگ همچنین این نظریه را مطرح می کند که نوع دیگری از سیاهچاله ممکن است وجود داشته باشد که نه از مرگ یک ستاره، بلکه مستقیماً از نوسانات چگالی در “دریای اولیه” ذرات فوق داغی که کیهان را در اولین لحظات پس از انفجار بزرگ پر کرده است، به وجود آمده است. و از آنجایی که این سیاهچالههای اولیه میتوانند بسیار کوچک باشند، با جرم یک سیاره یا حتی یک سیارک بزرگ، به جای 3 تا 5 برابر جرم خورشید، مانند کوچکترین سیاهچالههای جرم ستارهای، پس میتوانند آنقدر داغ باشند که تابش هاوکینگ را به اندازهای کارآمد نشت دهند تا منفجر شوند.
آندریا تام از دانشگاه ماساچوست آمهرست، “هرچه سیاهچاله سبکتر باشد، باید داغتر باشد و ذرات بیشتری ساطع خواهد کرد.” در بیانیه ای گفت. همانطور که سیاهچاله های اولیه تبخیر می شوند، سبک تر و داغ تر می شوند و تشعشعات بیشتری را در آستانه انفجار ساطع می کنند. این تابش هاوکینگ است که تلسکوپ های ما می توانند تشخیص دهند.
ستاره شناسان پشت این مطالعه تخمین می زنند که یک سیاهچاله اولیه باید با سرعتی در حدود یک در هر ده سال منفجر شود. تاکنون هیچ یک از این انفجارها شناسایی نشده است و بنابراین سیاهچاله های اولیه و تشعشعات هاوکینگ کاملاً تئوری باقی مانده اند. این البته، مگر اینکه شواهدی از یک سیاهچاله اولیه در حال انفجار به لطف نوع دیگری از تشخیص کشف شود، که ماهیت واقعی آن فوراً درک نشده است.
ذره غیر ممکن
این نوترینوی فوق العاده پرانرژی در سال 2023 توسط شبکه ای از آشکارسازهای نوترینو به نام KM3NeT واقع در دریای مدیترانه کشف شد.
مایکل بیکر، عضو تیم و محقق دانشگاه ماساچوست آمهرست، گفت: مشاهده نوترینوی پرانرژی یک رویداد شگفت انگیز بود. “این دریچه جدیدی به جهان به ما داد. اما اکنون میتوانیم در آستانه تایید تجربی تشعشعات هاوکینگ باشیم و شواهدی از سیاهچالههای اولیه و ذرات جدید فراتر از آن به دست آوریم. مدل استاندارد، و رمز و راز را توضیح می دهد ماده تاریک.”
با این حال، یک شکار وجود دارد. این رویداد توسط یک آشکارساز نوترینو مشابه به نام IceCube که در اعماق یخ در قطب جنوب قرار دارد، شناسایی نشد. این یک مشکل بود زیرا IceCube به طور خاص برای شناسایی نوترینوهای پرانرژی طراحی شده بود، اما هرگز یکی از این ذرات را حتی با 1/100 انرژی یک نوترینوی غیرممکن شناسایی نکرد.
اگر یک سیاهچاله اولیه هر دهه یک بار منفجر شود، IceCube باید با نوترینوهای پرانرژی بمباران شود. پس کجا هستند؟
تیم دانشگاه ماساچوست آمهرست یک نظریه دارد.
Joaquim Iguaz Juan از دانشگاه آمهرست ماساچوست گفت: “ما فکر می کنیم که سیاهچاله های اولیه “بار تاریک” – آنچه ما سیاهچاله های اولیه شبه افراطی می نامیم – حلقه مفقوده هستند.”
“بار تاریک” نسخه ای از نیروی الکترومغناطیسی است که ما با آن آشنا هستیم، اما توسط یک الکترون استاندارد، بلکه توسط یک نسبت بسیار سنگین تر، یک ذره فرضی به نام “الکترون تاریک” حمل می شود.
بیکر میگوید: «مدلهای سادهتر دیگری از سیاهچالههای اولیه وجود دارد. “مدل شارژ تاریک ما پیچیده تر است، به این معنی که می تواند مدل دقیق تری از واقعیت ارائه دهد. آنچه بسیار عالی است دیدن این است که مدل ما می تواند این پدیده غیرقابل توضیح را توضیح دهد.”
یک سیاهچاله اولیه با بار تاریک دارای ویژگیهای منحصربهفردی است که باعث میشود رفتار متفاوتی با یک سیاهچاله اولیه استاندارد داشته باشد، و این نه تنها میتواند نوترینوی غیرممکن را توضیح دهد، بلکه میتواند رمز و راز واقعی ماده تاریک را نیز حل کند.
ماده تاریک بسیار مشکل ساز است، زیرا برخلاف ذرات تشکیل دهنده ماده استاندارد، با تابش الکترومغناطیسی یا “نور” برهمکنش نمی کند. این بدان معناست که علیرغم نسبت 5 به 1 نسبت به ذرات معمولی، ماده تاریک عملاً نامرئی و کاملاً مرموز است. یکی از نامزدهای احتمالی ماده تاریک، سیاهچاله های اولیه است.
ایگواز خوان نتیجه گرفت: “اگر فرضیه بار تاریک ما درست باشد، پس ما معتقدیم که جمعیت قابل توجهی از سیاهچاله های اولیه وجود دارد که با سایر مشاهدات اخترفیزیکی سازگار است و تمام ماده تاریک گم شده در جهان را توضیح می دهد.”
تحقیقات این تیم برای چاپ در مجله پذیرفته شده است نامه معاینه فیزیکی



