آیا ماده تاریک به سیاهچاله ها کمک کرد تا به اندازه های هیولایی در کیهان نوزاد رشد کنند؟

یک مطالعه جدید نشان میدهد که فروپاشی ماده تاریک ممکن است به سیاهچالهها کمک کرده باشد که نسبتاً در اوایل جهان نوزادی به اندازههای عظیم هیولا برسند. اگر درست باشد، می تواند به توضیح برخی از گیج کننده ترین مشاهدات فضا توسط تلسکوپ فضایی جیمز وب کمک کند.
از زمانی که تلسکوپ فضایی جیمز وب (JWST) در تابستان 2022 شروع به ارسال داده ها به زمین کرد، کشف سیاهچاله های بسیار پرجرم با جرم میلیون ها یا حتی میلیاردها برابر خورشید در اوایل 500 میلیون سال پیش از زندگی از فضای 13.8 میلیارد ساله دانشمندان را گیج کرده است. این به این دلیل است که باید بگیرد حداقل 1 میلیارد سال برای رسیدن سیاهچاله ها به “وضعیت فوق العاده”.
یک فرضیه برای توضیح چگونگی رشد اولیه سیاهچاله ها نشان می دهد که آنها مستقیماً از ابرهای عظیم گاز و غبار متولد می شوند. با این حال، این تحقیق جدید نشان می دهد که ماده تاریک، مرموزترین ماده در جهان، کاتالیزور این فرآیند بوده است.
“تشکیل سیاهچاله های کلان جرم یک راز است. الکساندر کوسنکو، اخترفیزیکدان دانشگاه لس آنجلس، گفت: «پیدا کردن سیاهچالههای عظیم در زمانی که کیهان کمتر از 1 میلیارد سال سن داشت، مانند یافتن استخوانهای پستانداران در میان استخوانهای دایناسور در سنگهای رسوبی ژوراسیک است Space.com “این مشاهدات نیاز به توضیح بسیار متفاوتی برای تشکیل یک سیاهچاله کلان جرم دارد.
ما متوجه شدیم که تشعشعات ناشی از فروپاشی ماده تاریک میتواند باعث فروپاشی ابرهای بزرگ گاز به سیاهچالههای بزرگ شود و معمای منشأ آنها را حل کند.»
مرتبط: ماده تاریک می تواند خواستگاری برای سیاهچاله های پرجرم باشد
حل یک معما با معمای دیگر
ماده تاریک در حال حاضر یکی از بزرگترین اسرار برجسته در فیزیک در نظر گرفته می شود، زیرا اگرچه حدود 85 درصد از ماده جهان را تشکیل می دهد، اما دانشمندان نمی دانند چیست.
محققان میدانند که ماده تاریک نمیتواند از همان «مواد» ساخته شود که اتمهای تشکیلدهنده ماده معمولی در ستارگان، سیارات، قمرها، سیارکها و بدن ما را میسازد. این به این دلیل است که به نظر نمی رسد ماده تاریک با تابش الکترومغناطیسی (نور) تعامل داشته باشد، در حالی که الکترون ها، پروتون ها و نوترون ها این کار را انجام می دهند.
این فقدان برهمکنش با نور همچنین به طرز ناامیدکنندهای باعث میشود که ماده تاریک به طور مؤثری برای ما نامرئی باشد، به طوری که دانشمندان تنها میتوانند حضور آن را از طریق تعامل آن با گرانش و تأثیرات آن برهمکنش بر ماده معمولی و نور استنباط کنند.
ماده تاریک ممکن است با نور برهمکنش نداشته باشد، اما یکی از ویژگیهای پیشنهادی این ماده در برخی مدلها مربوط به فروپاشی ذرات ناپایدارتر آن است – که فوتونها، ذرات بنیادی نور را آزاد میکنند. این تیم معتقد است که این تشعشع ممکن است قطعه گمشده پازل برای رشد یک سیاهچاله کلان جرم باشد.
کوسنکو توضیح داد: «گرانش میتواند ابری از گاز را بکشد و آن را وادار به فروپاشی کند، بنابراین به نظر میرسد که یک ابر با جرم یک میلیون خورشیدی میتواند منجر به تشکیل سیاهچالهای با جرم میلیونشمسی شود». در واقعیت، این اتفاق نمیافتد، زیرا گرانش در تمام مقیاسهای مسافتی کار میکند و باعث میشود که قسمتهای کوچکی از یک ابر بزرگ قبل از اینکه کل ابر فرصتی برای فروپاشی پیدا کند، ابتدا فرو میریزد. بنابراین بهجای یک سیاهچاله غولپیکر، با یک دسته ابرهای گازی کوچکتر مواجه میشویم.»
او افزود که اگر چیزی برای مقابله با عمل گرانش در فواصل کوتاه وجود داشته باشد، بدون اینکه بر فروپاشی در فواصل طولانی تأثیر بگذارد، می تواند باعث “فروپاشی مستقیم” مقدار عظیمی از گاز به یک سیاهچاله بسیار پرجرم شود. و چیزی که می تواند با جاذبه مقابله کند فشار است.
کوسنکو ادامه داد: «اگر ابر گازی برای مدت طولانی داغ بماند، نمیتواند به هالههای کوچکتر تجزیه شود، زیرا گاز داغ فشار بالاتری دارد و به اندازه کافی قوی است که کشش گرانش را خنثی کند.» تا زمانی که دما به اندازه کافی بالا باشد، این درست است. با این حال، اگر گاز سرد شود، فشار کاهش مییابد و گرانش میتواند در مناطق بسیار کوچکی که قبل از اینکه گرانش فرصتی برای جمعکردن کل ابر در یک سیاهی منفرد داشته باشد به صورت اجسام متراکم در میآیند غالب شود. حفره ابر.”
این سرد شدن به این دلیل رخ می دهد که اگرچه بیشتر گاز در جهان اولیه از اتم های هیدروژن تشکیل شده بود. ستاره ها هنوز فرصتی برای جعل عناصر سنگین تر و پراکنده کردن آنها در انفجارهای ابرنواختری نداشته اند. بیشتر این اتمهای هیدروژن مانند توپهای بیلیارد به طور بیپایانی از یکدیگر منعکس میشوند، مگر اینکه به مولکولی با سطوح انرژی چرخشی متصل شوند که میتواند توسط یک برخورد اتمی برانگیخته شود.
سپس مولکول برانگیخته میتواند انرژی را ساطع کند و به حالت اولیه خود بازگردد و برای برهمکنش دیگری با اتم هیدروژن آماده شود. مولکول های هیدروژن با جذب انرژی گرمایی و انتشار آن به عوامل خنک کننده تبدیل می شوند. بنابراین، هر چه هیدروژن مولکولی بیشتر باشد، سرد شدن سریعتر خواهد بود.» ذرات ماده تاریک می توانند تجزیه شوند و تشعشعاتی تولید کنند که می توانند تجزیه شوند [or break down] مولکول های هیدروژن.”
بنابراین، تشعشعات حاصل از ماده تاریک در حال پوسیدگی میتواند به ابرهای عظیم گازی در کیهان اولیه زمان فروپاشی کند و اولین سیاهچالههای پرجرم را به دنیا بیاورد.
کوسنکو افزود: «اگر این اتفاق بیفتد، فروپاشی مستقیم گاز داغ به سیاهچالههای پرجرم امکانپذیر میشود».
اگر معلوم شود که چنین است، در صورت وجود چیزی، این موضوع در مورد خود ماده تاریک به ما چه می گوید؟
کوسنکو گفت: “دو احتمال وجود دارد: یا ذرات ماده تاریک می توانند بسیار آهسته تجزیه شوند، یا ماده تاریک می تواند حاوی یک جزء کوچک باشد که به سرعت تجزیه می شود در حالی که بقیه ماده تاریک پایدار است.” در هر دو مورد، خواص تشعشع مورد نیاز برای ایجاد سیاهچاله ها جرم ذرات ماده تاریک در حال پوسیدگی را به ما می گوید. این می تواند به شناسایی یا رد این سناریو کمک کند.
تحقیقات این تیم در 27 اوت در مجله Physical Review Letters منتشر شد.


