آیا می توانیم مشکل آلودگی هوای ماهواره ای را حل کنیم؟ در اینجا 4 راه حل ممکن وجود دارد

دانشمندان در حال به صدا درآمدن زنگ خطر در مورد تعداد فزاینده ماهواره هایی هستند که در اتمسفر بالایی زمین در حال سوختن هستند.
هنگام سوزاندن، مواد تشکیل دهنده ماهواره ها باعث ایجاد مواد شیمیایی شناخته شده برای تخریب لایه ازن و آب و هوای زمین را تحت تاثیر قرار دهد. آیا این بدان معناست که ما باید پرتاب کشتی ها به فضا را متوقف کنیم؟
اجباری نیست. در اینجا چهار راه حل وجود دارد که می تواند به کاهش میزان موارد مضر بالقوه کمک کند خاکستر ماهواره ای در جو
ماهواره های قابل بازیابی
صنعت فضایی در حال رونق است. طی 15 سال گذشته، تعداد ماهوارههای موجود در مدار 10 برابر شده است و انتظار میرود که رشد همچنان ادامه داشته باشد. در عرض 10 سال، 100000 ماهواره می توانند در مدار قرار گیرند زمین100 برابر بیشتر از سال 2010. بیشتر این ماهواره ها به ابرصورت فلکی، ناوگان عظیم ده ها هزار ماهواره، مانند ماهواره های اسپیس ایکس، تعلق دارند. استارلینک.
مرتبط: آلودگی ناشی از پرتاب موشک و سوزاندن ماهواره ها می تواند باعث بحران زیست محیطی بعدی شود
اپراتورهای ابرصورت فلکی می خواهند هر پنج سال یک بار ماهواره های خود را با ماهواره های جدیدتر و قدرتمندتر جایگزین کنند. برای جلوگیری از تجمع زباله های فضاییآنها قصد دارند ماهواره های قدیمی را با فرستادن آنها به جو برای سوختن از بین ببرند.
استارت آپ بریتانیایی Space Forge اما راه حل متفاوتی ارائه می دهد. ماهواره ها باید طوری طراحی شوند که از ورود مجدد جان سالم به در ببرند تا بتوان آنها را به زمین بازگرداند، بازسازی کرد و دوباره پرتاب کرد.
فورج فضایی یک استارتآپ تولیدی در مدار است که سپرهای گرمایی جمع شونده بزرگی را توسعه میدهد که میتوانند از یک پرواز اتمسفر دست نخورده جان سالم به در ببرند و از مواد ارزشمند ساخته شده در فضا در فضاپیما در هنگام بازگشت به زمین محافظت کنند.
اگر این ایده مطرح شود، این فناوری می تواند نحوه انجام کارها در فضا را کاملاً تغییر دهد.
ما فکر می کنیم که حرکت به سمت استراتژی بازگرداندن ماهواره ها دست نخورده، نوسازی و پرتاب مجدد آنها می تواند بخشی از راه حل باشد. [satellite air pollution] اندرو بیکن، مدیر ارشد فناوری و یکی از بنیانگذاران Space Forge، در کارگاه آموزشی در سپتامبر 2024 در مورد حفاظت از زمین و فضا در برابر فضاپیماها و پرتاب زبالهها که در دانشگاه ساوت همپتون در بریتانیا برگزار شد، گفت:
«دلایل اقتصادی زیادی برای انجام این کار وجود دارد. ما فقط باید بر موانع تکنولوژیک غلبه کنیم.»
تاکنون تنها تعداد انگشت شماری از فضاپیماها برای زنده ماندن از سقوط از آسمان طراحی شده اند – به عنوان مثال، فضاپیماهای درجه بندی شده توسط انسان، کپسول های نمونه از سیارک ها و سایر اجرام آسمانی، و اسپیس ایکساژدهای باری. سایر فضاپیماها در حین شیرجه به سمت زمین می میرند، یا به طور کامل شکسته می شوند، یا در برخی موارد ضایعات فلزی ذغالی از خود به جا می گذارند که (معمولاً) به مناطق دورافتاده برخورد می کنند، جایی که هیچ آسیبی به افراد یا اموال وارد نمی کنند.
بازیافت زباله های فضایی
بهجای بازیابی ماهوارههای بازگردانده شده از سطح زمین، برخی از فنآوران معتقدند که بهتر است فضاپیماها در مدار بازیافت و بازسازی شوند. پاتریک نویمان، دانشمند ارشد و یکی از بنیانگذاران استارت آپ استرالیایی Neumann Space، در کارگاه آموزشی در ساوتهمپتون، ایده ای را برای یک پیشرانه الکتریکی جدید ارائه کرد که می تواند از آلومینیوم ماهواره های قدیمی به عنوان سوخت استفاده کند. این فرآیند کمی پیچیده تر از جمع آوری زباله های فضایی و وارد کردن آن به موتور است. این به یک ریخته گری مداری نیاز دارد که زباله های جمع آوری شده را پردازش کند.
نیومن در سخنرانی خود گفت: «این سیستم می تواند از هر چیزی جامد و رسانا به عنوان سوخت استفاده کند، و این شامل آلیاژهای آلومینیوم نیز می شود.
نیومن توضیح داد که سیستم درایو مبتنی بر فناوری قوس کاتدی است که معمولاً برای رسوبگذاری لایه نازک و پوششها استفاده میشود.
نیومن گفت: «این دستگاه بسیار شبیه به یک دستگاه جوش الکتریکی عمل می کند. “قوسی بین کاتد و آند شلیک می شود. این ماده مواد را از سطح کاتد تبخیر می کند، آن را یونیزه می کند و به سمت پایین شتاب می دهد. پلاسمای تولید شده توسط کاتد اکنون لوله اگزوز است و فضاپیما را به جلو می راند.”
فضای نویمان بخشی از a کنسرسیومی از شرکت ها به عنوان بخشی از a
پروژه برنامه تحقیقاتی نوآوری کسب و کارهای کوچک با بودجه ناسا. شرکت هایی از جمله پیشگام در حذف زباله فعال AstroscaleNanoracks و Cislunar Industries می خواهند یک ماموریت نمایشی راه اندازی کنند تا ثابت کنند که موتورهای جدید می توانند با سوخت تولید شده مستقیماً در فضا از زباله های ماهواره کار کنند.
مرتبط: سندرم کسلر و مشکل زباله های فضایی
ورودی های مجدد مهندسی شده
ماهوارههای قابل بازیافت و بازیافت زبالههای درون مدار مفاهیم کاملاً فناوری جدیدی هستند که هنوز تا پیادهسازی معنادار فاصله دارند. اما راه هایی برای کاهش میزان خاکستر خطرناک ماهواره وجود دارد جو زمین مینکوان کیم، دانشیار فضانوردی در دانشگاه ساوتهمپتون، تقریباً بلافاصله به Space.com گفت.
دانشمندان می دانند که ماهواره ها در ارتفاعات بین 37 مایل و مایل (60 تا 80 کیلومتر) می سوزند. ترکیبات شیمیایی حاصل برای دههها، شاید قرنها در جو باقی میمانند و به تدریج در ارتفاعات پایینتر فرو میروند و در طول مسیر آسیب میرسانند. کیم گفت، اما اپراتورهای ماهوارهای میتوانند ماهوارهها را هدایت کنند تا در ارتفاع پایینتری، 10 تا 20 مایلی (20 تا 30 کیلومتری) شکسته شوند و در نتیجه میزان آسیب را کاهش دهند.
کیم گفت: “در این ارتفاعات، اکسیدهای فلزی برای مدت زمان بسیار کوتاه تری وجود خواهند داشت.” آنها خیلی سریعتر روی زمین می افتادند و تاثیر آنها قابل توجه نخواهد بود.”
اپراتورها همچنین می توانند زاویه ورود ماهواره ها به جو را تغییر دهند. این به نوبه خود دمایی را که فضاپیما در هنگام حرکت در هوای غلیظ شده در معرض آن قرار می گیرد، تغییر می دهد.
کیم گفت: “ما از نظر علمی دریافتیم که وقتی فلز می سوزد، بخشی از آن ذرات فلزی و بخشی دیگر اکسید فلز را تشکیل می دهد.” ما فکر می کنیم که ذرات فلزی به اندازه اکسیدهای فلزی برای محیط زیست مضر نیستند. با تغییر دمایی که ماهواره در آن می سوزد، می توانیم بیشتر از آن را به ذرات تبدیل کنیم تا اکسید.”
مواد جدید
دانشمندان همچنین در حال بررسی این موضوع هستند که آیا می توانند آلیاژهای آلومینیوم را که در حال حاضر ماده اصلی مورد استفاده در ساخت ماهواره ها و موشک ها هستند، با چیزی سازگارتر با محیط زیست جایگزین کنند.
با این حال، این تحقیق در مراحل بسیار اولیه است. کیم به این موضوع هشدار می دهد مواد جدید ممکن است چالش های جدیدی ایجاد کند که در حال حاضر درک نشده اند.
کیم گفت: «مشکل این است که وقتی مواد جدید را معرفی میکنیم، مواد جدید میتواند باعث این نوع چیزها شود.




