ارتش ایالات متحده می خواهد “تهدیدهای بالقوه” را که از ماه می آیند ردیابی کند

با تبدیل شدن ماه به مرکز مسابقه فضایی جدید، ارتش ایالات متحده به دنبال راه های جدیدی برای ردیابی فضاپیماها و سایر اجرام در حال پرواز در نزدیکی یا از فضای ماه است.
آژانس پروژههای تحقیقاتی پیشرفته دفاعی (دارپا) درخواست قراردادی را برای روشهای جدید پردازش سیگنالهای نوری صادر کرده است که امکان تشخیص و ردیابی مداوم فضا را در فضای سیسلار فراهم میکند. فضای سیسلونار منطقه وسیعی از فضا است که تحت تأثیر نیروهای گرانشی زمین و ماه. از آنجایی که بیشتر سیستمهای ردیابی برای ردیابی ماهوارهها و فضاپیماهایی که از مدار پایین زمین تا مدار زمین سنکرون (GEO) کار میکنند، طراحی شدهاند، شکافی در توانایی ایالات متحده برای شناسایی و ردیابی اجرام بسیار دورتر، بهویژه نزدیک ماه وجود دارد.
هدف TBD2 توسعه الگوریتمهای نرمافزاری است که میتوانند با حسگرهای نوری تجاری موجود در فضاپیما جفت شوند. بر اساس دعوت نامه، سیگنال های شناسایی شده باید روی فضاپیما پردازش شوند و اجسام کم نوری را که بیش از 140000 مایل (2 گیگا متر) دورتر هستند در عرض چند ساعت ردیابی کنند.
پیشنهاد قرارداد TBD2 کنونی دارپا به دنبال دو طرح محموله مختلف است که حسگرهای نوری را با یک رایانه داخلی ترکیب می کند. در نظر گرفته شده برای استفاده با نقطه لاگرانژ 1و یکی که می تواند “فراتر از مدارهای GEO/cislunar” قرار گیرد. نقطه 1 لاگرانژ خورشید-زمین یک مکان پایدار گرانشی در فضا در فاصله 932000 مایلی (1.5 میلیون کیلومتری) از زمین است که در آن کشش گرانشی زمین و خورشید برابر هستند و به فضاپیماها اجازه میدهند با حداقل مصرف انرژی در محل خود بمانند.
همچنین نقاط لاگرانژ (لاگرانژی زمین-ماه یا EML) بین زمین و ماه وجود دارد. قرار دادن یک فضاپیمای TBD2 در یا فراتر از این نقاط میتواند به آنها اجازه دهد تا آنچه را که برنامه «راهروی زمین-ماه» مینامد مشاهده کنند و امکان شناسایی و ردیابی اجسام به کوچکی 10 تا 20 سانتیمتر را در فواصل 125000 مایل تا 250000 مایل (200000-40 D.PA) فراهم کند.
TBD2 تنها برنامه نظامی ایالات متحده نیست که تلاش می کند تا بر آنچه در فضای سیسلونار وجود دارد نظارت کند. فرماندهی سیستمهای فضایی ایالات متحده (SSC) و آزمایشگاه تحقیقات نیروی هوایی ایالات متحده (AFRL) در حال آزمایش فناوریهای پیشرانه جدید با هدف توسعه فضاپیماهایی هستند که میتوانند “آگاهی موقعیتی ثابت را در فضای سیسلار فراهم می کند“
تلاش برای ردیابی بهتر اجرام نزدیک ماه در حالی صورت می گیرد که رهبران و قانونگذاران آژانس فضایی ایالات متحده به تلاش برای بازگشت فوری پرچم ها و ردپاهای آمریکا به سطح ماه ادامه می دهند. در حالی که برخی تلاش های ایالات متحده و چین برای رسیدن به ماه را یک مسابقه فضایی جدید می دانند، بسیاری از کارشناسان می گویند که ایالات متحده در خطر شکست است.
جیم برایدنستاین، مدیر سابق ناسا، گفت: «اگر چیزی تغییر نکند، بسیار بعید است که ایالات متحده از جدول زمانی برنامه ریزی شده چین پیشی بگیرد. به سنا گفت اوایل امسال
قانونگذاران و کارشناسان صنعت تاکید کردند که هر کشوری که در این مسابقه جدید اولین بار به ماه برسد، قادر خواهد بود قوانین دسترسی و استفاده از منابع قمری را دیکته کنیدکنترل دسترسی به ماه و ایجاد لحن برای مشارکت های بین المللی.
مایک گلد، رئیس فضای مدنی و بینالمللی در Redwire، به سنا گفت که “ما شاهد تجدید نظر جهانی خواهیم بود که بر اقتصاد، پایه مالیاتی، توانایی ما برای نوآوری و امنیت ملی ما تأثیر خواهد گذاشت.”
چین می گوید در سال 2030 فضانوردان را روی ماه فرود خواهد آورد ناسا در حال حاضر قصد دارد فضانوردان را در اواسط سال 2027 با ماموریت آرتمیس 3 خود به ماه بازگرداند، اما برنامه اکتشاف ماه این آژانس با عقب نشینی و تاخیر مواجه شده است با توسعه یک موشک و یک فرودگر ماه.


