این موارد مرموز که در درگیری های خشونت آمیز بین سیستم های ستاره جوان متولد شده اند ستاره یا سیاره نیستند

آیا آنها ستاره هستند؟ سیارات هستند؟ یا آنها هیچکدام نیستند؟ برخی از اشیاء انبوه سیاره ای فریبنده که فقط در فضا سرگردان هستند می توانند با برخورد سیستم های ستاره جوان ایجاد شوند ، به این معنی که آنها یک کلاس کامل فضایی هستند.
سیارات آزادانه ، اشیاء انبوه سیاره ای بدن هایی با حدود 13 برابر بیشتر از توده مشتری هستند که رایج است و از طریق خوشه های ستاره جوان مانند خوشه ذوزنقه در اوریون عبور می کند. منشأ آنها در سال 2023 یک معمای خاص بود ، هنگامی که اخترشناسان 40 جفت اشیاء انبوه سیاره ای به نام سایتهای باینری مشتری یا جومبوس را در سحابی اوریون کشف کردند.
با داشتن جداول کوچکتر از کوچکترین ستاره ها ، اما بزرگتر از عظیم ترین سیارات ، سوال بزرگ این است: آیا این اجساد به عنوان ستاره یا به عنوان سیاره شکل می گیرند؟ با این حال ، مشکل این است که هیچ منشاء نمی تواند شخصیت باینری Jumbos-یا در واقع ، به طور کلی سیاره آزاد بیش از حد اشیاء توده ای سیاره ای را در نظر بگیرد.
بیانیه رصدخانه نجومی شانگهای در آکادمی علوم چین گفت: “سایت های جمعی سیاره ای با دسته های موجود ستاره ها یا سیارات مطابقت ندارند.” “شبیه سازی های ما نشان می دهد که آنها احتمالاً از طریق یک فرآیند کاملاً متفاوت شکل گرفته اند – شخصی که به پویایی هرج و مرج خوشه های ستاره جوان متصل است.”
یک مطالعه جدید نشان داد که این یتیم خانه های کیهانی می توانند هنگامی که ابرهای مسطح گاز و گرد و غبار به نام “دیسک های معمولی” در اطراف ستاره های کودک به زور در تعامل هستند ، جعل شوند. این تعامل خشونت آمیز می تواند اتفاق بیفتد که ستاره های جوان در کنار هم قرار بگیرند.
سیارات سرکش ، ستاره های ناموفق یا چیز دیگری؟
پیش از این ، دانشمندان این نظریه را تصور می كردند كه اشیاء سیاره سیاره سیاره به سادگی سیارات فریبنده ای بودند كه از طریق تعامل با ستاره های عبور یا بطری های گرانشی با سیارات خود برای خواهر و برادر از سیستم های ستاره خانگی خود بیرون می روند.
با این حال ، وجود زوج های جامبوس باعث این ایده شده است.
این امر به این دلیل است که توضیح این مسئله دشوار است که چگونه یک رویداد می تواند خشونت کافی برای پرتاب سیاره از سیستم ستاره ای بالا خود در حالی که آن را از یک شریک باینری جدا نمی کند.
اگرچه این امکان وجود دارد که برخی از اتفاقات غافلگیرکننده می تواند باعث این امر شود ، افتتاح 40 زوج از جومبوس در یک سحابی نشان می دهد که هر آنچه که آنها را ایجاد کرده است بیشتر از یک رویداد یک بار است.
یکی دیگر از “هویت های مخفی” که برای اشیاء سیاره ای رایگان روی میز ارائه شده است ، کوتوله های قهوه ای است. تصور می شود که این اشیاء به عنوان ستاره شکل می گیرند که نقاط ضخیم در ابرهای عظیمی از گاز و گرد و غبار فرو می روند.
با این حال ، در حالی که ستاره ها توده ای از پاکت های بنزین و گرد و غبار خود را جمع می کنند ، در حالی که فشار و درجه حرارت در هسته های آنها برای فعال کردن ادغام هیدروژن به هلیوم کافی است ، فرآیند هسته ای که تعیین می کند یک ستاره چیست ، کوتوله های قهوه ای نمی توانند جرم کافی را بدست آورند تا چنین فرآیندی ایجاد کنند. این باعث می شود این “ستاره های ناموفق” با جداول بین 13 تا 75 برابر بیشتر از مشتری (0.013 تا 0.075 برابر بیشتر از جرم خورشید) باشد.
علاوه بر این ، شانس یافتن ستاره هایی با شرکای باینری هنگام سقوط توده های آنها به سرعت در حال کاهش است. بنابراین ، در حالی که 75 ٪ از ستاره های عظیم شریک زندگی دارند ، فقط حدود 50 ٪ ستاره با میز مانند خورشید در پرونده های باینری قرار دارند. این سرعت باینری برای کوچکترین ستاره ها تقریباً به صفر می رسد ، بنابراین به عنوان بدنهای ستاره ای با جداول حتی کوچکتر ، باید شانس بسیار کمی برای یافتن کوتوله های قهوه ای در پرونده های باینری وجود داشته باشد.
بنابراین ، اگر اشیاء یک توده سیاره ای واقعاً کوتوله های قهوه ای باشند ، تعداد خالص آنها به عنوان سیستم باینری دیده می شود.

برای رسیدن به پایین این رمز و راز ، همکاران و همکارانش شبیه سازی هیدرودینامیکی جلسات نزدیک را بین دو دور اطراف ستاره های کودک انجام دادند.
این تیم دریافت که وقتی این دیسک ها با سرعت حدود 4500 تا 6 700 مایل در ساعت (7،242 تا 10 783 کیلومتر در ساعت) برخورد می کنند ، در جداسازی حدود 300 تا 400 برابر فاصله بین زمین و خورشید “موج گاز” و گرد و غبار تشکیل می شود.

این پل های جزر و مد برای ایجاد نخ های گاز متراکم که از هم جدا می شوند تا بتوانند “بذر” را در اشیاء انبوه سیاره ای قرار دهند ، با جداول حدود 10 برابر بزرگتر از مشتری ، توضیح می دهد.
این شبیه سازی ها نشان داده اند که حدود 14 ٪ از این اجساد به صورت جفت یا سه گانه با تقسیمات حدود هفت تا 15 برابر فاصله بین خورشید و زمین تشکیل می شوند.
این امر فراوانی جامبوس در اوریون را توضیح می دهد.
نتایج این تیم از این واقعیت پشتیبانی می شود که مشخص است که جلسات دیسک بین ستاره ها در یک محیط ستاره متراکم مانند خوشه ذوزنقه رایج است. این بدان معناست که این مناطق می توانند صدها اشیاء انبوه سیاره ای ایجاد کنند و به وفور جمعیت فضایی آنها توضیح دهند.
لوسیو مایر ، عضو تیم از دانشگاه زوریخ گفت: “این کشف تا حدودی در حال تغییر شکل است که ما به تنوع فضا نگاه می کنیم.” “اشیاء انبوه سیاره ای می توانند اشیاء طبقه سوم را که از مواد اولیه ابرهای ستاره یا از طریق فرآیندهای ساخت سیاره متولد نشده اند ، نشان دهند ، بلکه از هرج و مرج گرانشی برخورد دیسک ها”
مطالعات تیم در تاریخ 26 فوریه در پیشرفت های علوم منتشر شد.



